ADABSARA

Regardez notre ville! Notre ville est la belle ville de France

Article 923

Rumi and Iqbal (Part I)

Allama Muhammad Iqbal is generally known as a poet and philosopher, but he was also a jurist, a politician, a social reformer, and a great Islamic scholar. People even bestowed on him the title of “Shaere-Mashriq” [Poet of the East]. It may sound strange that Iqbal never considered himself a poet as is evidenced by his correspondence with Syed Sulaiman Nadvi.  

         “I have never considered myself a poet. Therefore, I am not a rival of anyone, and I do not consider anybody my rival. I have no interest in poetic artistry. But, yes, I have a special goal in mind for whose expression I use the medium of poetry considering the condition and the customs of this country.” [1]

         In his writings, he addressed and exhorted people, particularly the youth, to stand up and face life’s challenges. He was saying that:

“The central theme and main source of his message was the Qur’an. Iqbal considered the Qur’an not only as a book of religion (in the traditional sense) but also as a source of foundational principles upon which the infrastructure of an organization must be built as a coherent system of life. According to Iqbal, this system of life when implemented as a living force is Islam. Because it is based on permanent (absolute) values given in the Qur’an, this system provides perfect harmony, balance, and stability in the society from within and the source of security and a shield from without. It also provides freedom of choice and equal opportunity for the development of personality for everyone within the guidelines of the Qur’an[2].

Thus, in Iqbal’s opinion, Islam is not a religion in which individuals strive for a private subjective relationship with God in the hope of personal salvation as it is done in secular systems.

Iqbal firmly opposed theocracy and dictatorship and considered them against the free spirit of Islam.

Humanity, as a whole, has never faced the challenge posed by the enormity and complexity of human problems, such as it is facing today. The problems have taken on a global dimension now and transcend the barriers of race, color, language, geography, and social, political, and religious ideologies. Most of the problems of mankind are universal in nature and, therefore, require a universal approach to the solution. Iqbal’s universal message is an attempt to address this challenge faced by humanity” [3].

Iqbal as a freedom patron, under the imposed situation by British colonialism in his young hood, became an advocate of independence of all India under one banner regardless the sectarian differences, but later on, his whole energy was focused on gathering only Muslims of the Indian subcontinent under one flag marching toward the establishment his own Islam country in the northwest of India subcontinent[4], “stressing the rebirth of Islamic and spiritual redemption through self-development, moral integrity, and individual freedom[5]. His many works including The Secrets of the Self; a long poem; A Message from the East, and The Reconstruction of Religious Thought in Islam are fully covered with this idea[6] and he succeeded. In his 1930 Presidential speech delivered to the annual session of the Muslim League at Allahabad, Iqbal justified his demand in this way: “Therefore, demand the formation of a consolidated Muslim state in the best interests of India and Islam. For India, it means security and peace resulting from an internal balance of power; for Islam, an opportunity to rid itself of the stamp that Arabian imperialism was forced to give it, to mobilize its laws, its education, its culture, and to bring them into closer contact with its own original spirit and with the spirit of modern times[7]”.

Although Iqbal did not live to see the creation of an independent Pakistan in 1947, he is nevertheless regarded as the symbolic father of that nation and it is commonly said that Pakistan owes its existence to Allama Iqbal.

Reference:

1- http://www.allamaiqbal.com/webcont/169/Main. Translated from the original in Urdu; Maktoobat, Volume I, page195

2- Through his travels and personal communications, Allama Iqbal found that the Muslims had detached themselves from the Qur’an as a guiding principle and a living force.

3- http://www.allamaiqbal.com/webcont/169/Main

4- It was mainly after the disaster following the Balkan War of 1912, the fall of the Caliphate in Turkey, and many anti-Muslim incessant provocations and actions against Muslims in India (1924-27) and elsewhere by the intellectuals and so-called secular-minded leaders.

5-  http://www.faratarazmarzha.org/En/Index_Iqbal.htm.

6- Iqbal believed that if a separate state was given to the Muslims of the Indian subcontinent, they could express the vitality of Islam to its fullest.

7- http://www.facebook.com/topic.php%3Fuid%3D19

Source: Ahmad Shahvary, Rumi and Iqbal Lahori, 2018

شهر شهرِ فرنگ ِ خوب تماشا کن    0047

ملی شدن نفت در ایران و تبعات آن

مقاله 400

در شهریور 1238/ سپتامبر 1859با حفاری اولین چاه نفت توسط «ادوین دریک» در منطقه پنسیلوانیای امریکا، تجارت نفت و صنعت آن که در سرنوشت ایران و مردم آن تاثیر عمیقی بجای گذاشت، متولد شد. این چاه روزانه 10 بشکه یا حدود 1700 لیتر تولید داشت.

در فروردین 1251 / آوریل 1872 تاریخچۀ موافقت نامه های نفتی ایران با امتیاز بی سابقه ای آغاز شد که ناصر الدین شاه در آن سال به بارون جولیس رویتر، فردی تبعۀ انگلیس و آلمانی تبار، اعطا کرد.

این امتیاز که تمامی قلمرو ایران را در بر می گرفت، برای مدت هفتاد سال، حقوقی منحصر به فرد و امتیازی انحصاری به رویتر می داد تا از همه منابع معدنی ایران از جمله، زغال سنگ، آهن، مس، سرب، و نفت، و همچنین ساخت و ساز و ادارۀ راه ها و جاده ها، راه آهن، خطوط تلگراف، کانال های آب، سیستم های آبیاری، و خدمات گمرکی و البته بسیاری چیزهای دیگر به نحوی نامحدود بهره برداری کند.

امتیاز نامه رویتر

این امتیاز نامه قراردادی بود که دولت ایران با «بارون ژولیوس رویتر» منعقد کرد که به موجب آن، امتیاز بهره برداری واستفاده از کلیه جنگلها، نهرها، معادن ذغال سنگ، آهن، مس،سرب، نفت و غیره، به مدت هفتاد سال به یک شرکت خارجی واگذار می شد و سهم ایران پس از بهره برداری 15درصد از منافع خالص بود. این قرارداد، به حدی عجیب و باورنکردنی بود که حتی «لرد کرزن» از پایه گذاران سیاست استعماری آن کشور در ایران در باره آن نوشت: «واگذاری کلیه منابع صنعتی یک مملکت به دست خارجی، حقیقتاً عجیب و غریب به نظر می آید و حرارت انگلیس دوستی در تهران در هیچ تاریخی تا به این درجه بالا نرفته بود». در مقابل رجال، جاهل و متملق وابسته به دربار، نامه ای به ناصرالدین شاه نوشته و اظهار داشتند که در طول دو هزار و پانصد سال تاریخ ایران، چنین قدم بزرگی به نفع ملت ایران برداشته نشده است! ولی با اعتراض و تظاهر مردم سرانجام، شاه مجبور شد صدراعظم، مشیرالدوله را که نقش بسزایی در عقد این قرارداد داشت عزل کند و عملا قرارداد «رویتر» به حالت تعلیق درآمد.

این موافقت نامه های امتیازدهی، که تا اوایل دهۀ 1970، مبنایی قانونی برای ادارۀ صنعت نفت در بسیاری از کشورهای تولید کنندۀ نفت بوده است، می تواند بهترین مجموعۀ موجود برای ارائۀ تصویر روشنی از اعطای حقوق انحصاری به شرکت ها و یا افرادی برای انجام عملیات نفتی در یک منطقه و برای یک دوره محدود باشد. صاحبان این اختیارات انحصاری خطرات مالی و تجاری خاص خود را متحمل می شدند، اما در ازای پرداخت مبالغ مشخصی به دولت به عنوان صاحب منابع، حق حفاری و جابجایی آزادانه و رایگان نفت را بدست می آوردند.

منبع: احمد شه وری. مصدق و دیپلماسی نفت. شابک: ۹۷۸-۶۲۲-۰۰-۰۹64-۱

In September 1859, with the drilling of the first oil well by Edwin Drake in the Pennsylvania region of the United States, the oil trade and its industry, which had a profound impact on the fate of Iran and its people, were born. This well produced 10 barrels or about 1,700 liters per day.

In April 1872, the history of Iranian oil agreements began with an unprecedented concession that Nasser al-Din Shah granted that year to Baron Julius Reuter, a British citizen of German descent.

This concession, which covered the entire territory of Iran, gave Reuter exclusive rights and an exclusive privilege for a period of seventy years to exploit all of Iran’s mineral resources, including coal, iron, copper, lead, and oil, as well as the construction and management of roads and highways, railways, telegraph lines, water canals, irrigation systems, and customs services, and of course many other things, in an unlimited manner.

Reuter’s Concession

This concession was a contract that the Iranian government concluded with Baron Julius Reuter, according to which the concession to exploit and use all forests, streams, coal mines, iron, copper, lead, oil, etc., was transferred to a foreign company for seventy years, and Iran’s share after exploitation was 15% of the net profits. This contract was so strange and unbelievable that even Lord Curzon, one of the founders of that country’s colonial policy in Iran, wrote about it: “The transfer of all the industrial resources of a country to foreign hands seems truly strange, and the heat of Anglo-friendship in Tehran had never been so high in history.” In response, ignorant and flattering courtiers wrote a letter to Nasser al-Din Shah and stated that during the two thousand-five hundred years of Iranian history, such a great step had not been taken for the benefit of the Iranian nation! But with public protests and demonstrations, the Shah was finally forced to dismiss Prime Minister Moshir al-Dawla, who had played a significant role in concluding this contract, and the Reuters contract was effectively suspended.

These concession agreements, which until the early 1970s were the legal basis for the management of the oil industry in many oil-producing countries, may be the best collection available to provide a clear picture of the granting of exclusive rights to companies or individuals to carry out oil operations in an area for a limited period. The owners of these exclusive rights bore their own financial and commercial risks, but in exchange for paying certain amounts to the government as the owner of the resources, they obtained the right to drill and move oil freely and free of charge.

Source: Ahmad Shahvary. Mossadiq and Oil Diplomacy. ISBN: 978-622-00-0964-1

En septembre 1859, avec le forage du premier puits de pétrole par Edwin Drake dans la région de Pennsylvanie aux États-Unis, le commerce du pétrole et son industrie, qui ont eu un impact profond sur le destin de l’Iran et de son peuple, sont nés. Ce puits produisait 10 barils, soit environ 1 700 litres par jour.

En avril 1872, l’histoire des accords pétroliers iraniens a commencé avec une concession sans précédent que Nasser al-Din Shah a accordée cette année-là au baron Julius Reuter, un citoyen britannique d’origine allemande.

Cette concession, qui couvrait l’ensemble du territoire iranien, accordait à Reuter des droits exclusifs et un privilège exclusif pour une période de soixante-dix ans pour exploiter toutes les ressources minérales de l’Iran, y compris le charbon, le fer, le cuivre, le plomb et le pétrole, ainsi que la construction et la gestion des routes et autoroutes, des chemins de fer, des lignes télégraphiques, des canaux d’eau, des systèmes d’irrigation et des services douaniers, et bien sûr bien d’autres choses, de manière illimitée.

La concession de Reuter

Cette concession était un contrat que le gouvernement iranien avait conclu avec le baron Julius Reuter, selon lequel la concession d’exploitation et d’utilisation de toutes les forêts, cours d’eau, mines de charbon, fer, cuivre, plomb, pétrole, etc., était transférée à une société étrangère pour soixante-dix ans, et la part de l’Iran après exploitation était de 15 % des bénéfices nets. Ce contrat était si étrange et incroyable que même Lord Curzon, l’un des fondateurs de la politique coloniale de ce pays en Iran, a écrit à ce sujet : « Le transfert de toutes les ressources industrielles d’un pays à des mains étrangères semble vraiment étrange, et la chaleur de l’amitié anglo-iranienne à Téhéran n’a jamais été aussi forte dans l’histoire. » En réponse, des courtisans ignorants et flatteurs écrivirent une lettre à Nasser al-Din Shah et affirmèrent qu’au cours des deux mille cinq cents ans d’histoire iranienne, un tel grand pas n’avait pas été fait pour le bien de la nation iranienne ! Mais les protestations et manifestations publiques ont finalement contraint le Shah à limoger le Premier ministre Moshir al-Dawla, qui avait joué un rôle important dans la conclusion de ce contrat, et le contrat de Reuters a été suspendu de fait.

Ces accords de concession, qui jusqu’au début des années 1970 constituaient la base juridique de la gestion de l’industrie pétrolière dans de nombreux pays producteurs, constituent peut-être la meilleure collection disponible pour donner une image claire de l’octroi de droits exclusifs à des entreprises ou à des particuliers pour mener des opérations pétrolières dans une zone pendant une période limitée. Les propriétaires de ces droits exclusifs assumaient leurs propres risques financiers et commerciaux, mais en échange du paiement de certaines sommes au gouvernement en tant que propriétaire des ressources, ils obtenaient le droit de forer et de déplacer le pétrole librement et gratuitement.

Source: Ahmad Shahvary. Mossadiq and Oil Diplomacy. ISBN: 978-622-00-0964-1

شهر شهرِ فرنگ ِ خوب تماشا کن    0046

حزب های سیاسی از تئوری تا تجربه

مقاله 305

زیگموند نیومن، حزب راچنین تعریف کرده است: “حزب رامی توان سازمان منضبطی ازاعمال فعال سیاسی جامعه دانست که هدف آنان تسلط برحکومت بوده وبرای برخورداری ازپشتیبانی عامه، باگروه ویاگروههای دیگری که دارای نظریه های متعارض هستند، به رقابت می پردازد[1]”. این تعریف عناصرسه گانه لازم برای تعریف حزب را دارد و نمونه ای است از یک تعریف صحیح از حزب سیاسی. و جیمز مادیسون[2]،حزب را عده ای ازافراد جامعه می داند که چه درمقام اکثریت باشند وچه درمقام اقلیت، براساس منافع یاهدفهای مشترک خود، که با منافع و هدفهای سایرافراد و نیزهدفهای دایمی و کلی جامعه درتضاد است، با یکدیگرطرح اتحاد ریخته اند[3]. مادیسون، چهارمین رئیس جمهور آمریکا، عضوگروه دموکرات جمهوریخواه، درسالهای 1808 تا 1816 (دو دوره 1812-1808 و1816-1812) بود. درآن زمان در ایالات متحده حزبهای سیاسی در معنای امروزی وجود نداشتند، بلکه فقط گروهها ودسته های سیاسی وجود داشتند که تحت عناوینی چون فدرالیستها، دموکرات جمهوریخواه، ویگ، مردم و… فعالیت می کردند. مادیسون واژه فراکسیون راکه به معنای گروه و دسته است به کاربرده است ونه واژه پارتی[4] را که به معنای حزب است. لیکن باتوجه به این موضوع که اصطلاح “حزب” درآن زمان متداول نبود، شک نیست که منظور مادیسون از فراکسیون[5] وحزب یکی است واین دوواژه درنوشته های اومترادف هستند[6]. در آن زمان انتخابات سراسری درآمریکا باوجود جمع شدن ایالات نامتحد دریک قالب فراگیر پس ازجنگهای معروف به جنگهای شمال وجنوب، وجود نداشت. جرج واشنگتن[7]، بنیانگذار جمهور ان کشور در 1789 به این سمت برگزیده شد و دودوره چهارساله رئیس جمهوربود. توماس جفرسون[8]، سومین رئیس جمهور آمریکا توسط مجلس نمایندگان آن کشور به این سمت منصوب شد، زیراگروههای انتخابیه درمورد انتخاب میان جفرسون و رقیب او ارون بر[9]، که هردو ازگروه دموکرات جمهوریخواه بودند به نتیجه قطعی نرسیدند و هردورقیب 73 رای کالج انتخابیه[10]، راداشتند[11]. و لذا تعریف جیمزمادیسون تا حد زیادی منطبق است با اوضاع آن روزگارآمریکا که سازمان حزبهای سیاسی بگونه امروزی نبودند، هرچند که در آمریکا هنوزهم سازمان حزبهای سیاسی آن کشور ازنظر تشکیلات و عضویت و انضباط حزبی با سازمان حزبهای سیاسی اروپایی متفاوت است و اصولاً دو حزب جمهوریخواه ودموکرات آمریکا فقط درزمان انتخابات فعال می شوند ودر سایرمواقع فعالیت مشخص وثابتی ندارند، اما این سخن مادیسون که حزب افرادی است که براساس منافع خود که با منافع و هدفهای دایمی وکلی جامعه در تضاداست، با یکدیگرطرح اتحاد ریخته اند، مصداق برخی از حزبهای سیاسی ظهور کرده درایران وازجمله نمونه مشخص آن حزب توده ایران است که افراد آن حزب بنا به اعتراف خودشان، براساس منافع خود وبرخلاف منافع کلی ودایمی ایران، که مبتنی بود وهست براستقلال رای و عمل از شرق وغرب درزمینه های حفظ حاکمیت ملّی، حفظ تمامیت ارضی کشور، اداره مستقلانه منابع اقتصادی، با یکدیگر متحد شده بودند. البته حزبهای کمونیستی در سایرنقاط جهان هم بخاطر وابستگی خود به حزب کمونیست شوروی وضعیت چندان متفاوتی با حزب توده ایران نداشتند.

Political Parties from Theory to Experience

Article 305

Sigmund Neumann defined a party as follows: “A party can be considered a disciplined organization of active political actions in society, whose goal is to dominate government and who competes for public support with other groups or groups that have conflicting ideologies.” This definition contains the three elements necessary for defining a party and is an example of a correct definition of a political party. And James Madison defines a party as a group of individuals in society who, whether in the majority or in the minority, have formed an alliance based on their common interests or goals, which are in conflict with the interests and goals of other individuals and with the permanent and general goals of society. Madison, the fourth president of the United States, was a member of the Democratic-Republican group from 1808 to 1816 (two terms 1808-1812 and 1812-1816). At that time, there were no political parties in the United States in the modern sense, but only political groups and factions that operated under titles such as Federalists, Democratic-Republicans, Whigs, People, etc. Madison used the word faction, which means group and faction, and not the word party, which means party. However, given that the term “party” was not common at that time, there is no doubt that Madison meant faction and party as one and the two words are synonymous in his writings. At that time, there were no general elections in America, despite the unification of the United States in a comprehensive format after the wars known as the North and South Wars. George Washington, the founder of the Republic of the country, was elected to this position in 1789 and served two four-year terms as president. Thomas Jefferson, the third president of the United States, was appointed to this position by the House of Representatives of that country, because the electoral colleges did not reach a definitive conclusion on the choice between Jefferson and his opponent Aaron Burr, both of whom were from the Democratic-Republican group, and each had 73 electoral college votes. Therefore, James Madison’s definition is largely consistent with the conditions of that time in America, when political party organizations were not as they are today. Although the organization of political parties in America is still different from that of European political parties in terms of organization, membership, and party discipline, and basically the two American Republican and Democratic parties are only active during elections and do not have specific and consistent activities at other times, Madison’s statement that a party is a party of individuals who have formed an alliance based on their own interests, which are in conflict with the permanent and general interests and goals of society, is an example of some of the political parties that have emerged in Iran, including the Tudeh Party of Iran, whose members, by their own admission, had united with each other based on their own interests and contrary to the general and permanent interests of Iran, which were and are based on independence of vote and action from the East and the West in the areas of preserving national sovereignty, preserving the territorial integrity of the country, and independently managing economic resources. Of course, communist parties in other parts of the world were not in a much different situation than the Iranian Tudeh Party due to their affiliation with the Soviet Communist Party.

Les partis politiques de la théorie à l’expérience

Article 305

Sigmund Newman a défini le parti comme suit : « Le parti peut être considéré comme une organisation disciplinée d’actions politiques actives de la société, dont le but est de dominer le gouvernement et qui rivalise avec d’autres groupes et groupes ayant des théories contradictoires afin de bénéficier du soutien populaire. » Cette définition comporte les trois éléments nécessaires pour définir un parti et constitue un exemple de définition correcte d’un parti politique. Et James Madison considère le parti comme un groupe de personnes dans la société qui, qu’elles soient majoritaires ou minoritaires, sur la base de leurs intérêts ou objectifs communs, qui sont en conflit avec les intérêts et les objectifs d’autres personnes, ainsi qu’avec les objectifs permanents et généraux de la société, ont planifié une alliance les uns avec les autres. Madison, quatrième président des États-Unis, fut membre du groupe démocrate-républicain en 1808-1816 (deux mandats 1808-1812 et 1812-1816). À cette époque, aux États-Unis, il n’existait pas de partis politiques au sens actuel du terme, mais seulement des groupes et factions politiques qui opéraient sous des titres tels que Fédéralistes, Républicains-Démocrates, Whigs, People, etc. Madison utilise le mot faction, qui signifie groupe, et non le mot parti, qui signifie parti. Mais comme le terme « parti » n’était pas courant à cette époque, il ne fait aucun doute que Madison entendait la même chose par faction et par parti, et ces deux mots sont utilisés dans les écrits d’Omtradoff. À cette époque, il n’y avait pas d’élections nationales en Amérique malgré le rassemblement des États-Unis dans un format global après les guerres connues sous le nom de guerres du Nord et du Sud. George Washington, le président fondateur de ce pays, a été élu à ce poste en 1789 et a été président pour deux mandats de quatre ans. Thomas Jefferson, le troisième président des États-Unis, a été nommé à ce poste par la Chambre des représentants de ce pays, parce que les groupes électoraux ne sont pas parvenus à une conclusion définitive sur le choix entre Jefferson et son rival, Aaron Burr, qui étaient tous deux issus du groupe démocrate-républicain et avaient chacun 73 voix au Collège électoral. Et par conséquent, la définition de James Madison est largement cohérente avec la situation en Amérique à cette époque, lorsque les partis politiques n’étaient pas organisés comme ils le sont aujourd’hui, même si en Amérique, l’organisation des partis politiques dans ce pays est encore différente de l’organisation des partis politiques européens en termes d’organisation, d’adhésion et de discipline de parti, et fondamentalement, les deux partis républicains et démocrates américains ne sont actifs que pendant les élections et n’ont pas d’activités spécifiques et stables à d’autres moments. La société est en conflit les uns avec les autres, ils ont planifié une alliance entre eux. Un exemple est celui de certains partis politiques qui ont émergé en Iran, y compris le parti Toudeh d’Iran, dont les membres, de leur propre aveu, se sont unis entre eux sur la base de leurs propres intérêts et contrairement aux intérêts généraux et permanents de l’Iran, qui étaient basés sur l’indépendance de vote et d’action de l’Est et de l’Ouest dans les domaines de la préservation de la souveraineté nationale, de la préservation de l’intégrité territoriale du pays et de la gestion indépendante des ressources économiques. Bien entendu, les partis communistes des autres parties du monde ne se trouvaient pas dans une situation très différente de celle du parti Toudeh d’Iran en raison de leur affiliation au Parti communiste soviétique.

منبع: احمد شه وری. حزب های سیاسی از تئوری تا تجربه.

---

[1] – نیومن: 39.

[2] -James MADISON

[3] – همان.

[4] – party

[5] – fraction

[6] – محمدی نژاد:209 و210

[7] – George WASHINGTON

[8] – Thomas JEFFERSON

[9] – Aaron BURR

[10] – Electoral College

[11] – World Almanac:338

شهر شهرِ فرنگ ِ خوب تماشا کن    0045

مقاله 401

امتیاز بانک شاهی

امتیاز رویتر، چند سال بعد در حدود سال 1268، به دلیل فشارهای جدی سیاسی و مخالفت دولت روسیه تزاری، و همچنین تعدادی از ایرانیان برجسته لغو شد. رویتر هرگز، لغو امتیاز خود را نپذیرفت و بارها و بارها از طریق مراجع قانونی ادعای خسارت کرد. سرانجام، در سال 1889 و به دلیل عنوان مداخلۀ وزیر انگلیس در تهران، ناصر الدین شاه امتیاز جدیدی به رویتر اعطا کرد، که به نام امتیاز «بانک شاهی» معروف شد. بر اساس این امتیاز، بانک مذکور حق بهره برداری از همه منابع معدنی در سراسر کشور، به جز طلا، نقره  [که شکر خدا در آن زمان در ایران وجودش به اثبات نرسیده بود] و دیگر فلزات گرانبها را به دست آورد. این بانک سپس حقوق و مواد معدنی خود را به یک شرکت انگلیسی، به نام شرکت استخراج معادن پرشین، به مبلغ 150 هزار پوند استرلینگ فروخت. ده سال بعد، امتیاز شرکت استخراج معادن پرشین را به دلیل عدم تامین منابع مالی[1] منحل شد.

در سال 1271/1892ژاک دمورگان باستان شناس فرانسوی که در شوش به دنبال تمدن گمشده ایلامیان بود؛ برای اولین بار تئوری وجود نفت در خاورمیانه و به ویژه ایران را مطرح کرد. او در سال 1892در مقاله‌ای به نام «اخبار معادن» اعلام کرد که طبقات نفت در جنوب غربی ایران وجود دارد.

در سال 1278/1899دو سرمایه دار روسی که از حمایت تزار روسیه برخوردار بودند به ایران آمدند و از مظفرالدین شاه تقاضای دریافت امتیاز استخراج معادن را نمودند. آنها که در واقع بخش وسیعی از معادن نفت خود را به ثمن بخس و در مقابل هزار پوند به نوبلها داده بودند، برای جبران آنچه از دست داده بودند از ایرانیان مظلومتر و از مظفرالدین شاه  آدمی بوهل تر و احمق تر نیافته بودند. مظفرالدین شاه با درخواست آنان موافقت می کند و امتیازی به مدت 10 سال برای استخراج معادن محال قراچه داغ ِآذربایجان به این دو روسی واگذار می شود. ولی این دو نفر روسی مدعی می شوند که امتیاز آنها شامل اکتشاف و استخراج نفت هم می شود. دولت ایران بدواً این موضوع را انکار می کند ولی متعاقباً ادعای آنها را می پذیرد، مع الوصف این دو نفر روسی تا پایان مدت امتیاز ده ساله خود به نفتی در ایران نمی رسند. امتیاز آنها سه سال دیگر هم تمدید می شود ولی تلاش آنها برای کشف نفت به جایی نمی رسد.

The Nationalization of Oil in Iran and Its Consequences

Article 401

The Imperial Bank Concession

The Reuter Concession, a few years later, around 1268 (1889), was revoked due to serious political pressures, opposition from the Russian Tsarist government, and the resistance of several prominent Iranians. Reuter never accepted the cancellation of his concession and repeatedly sought compensation through legal channels. Eventually, in 1889, due to the intervention of the British minister in Tehran, Naser al-Din Shah granted Reuter a new concession, which became known as the Imperial Bank concession.

Under this agreement, the bank acquired the right to exploit all mineral resources across the country, except for gold, silver (which, thank God, had not yet been proven to exist in Iran at that time), and other precious metals. The bank later sold its mineral rights to a British company called The Persian Mining Corporation for the sum of 150,000 pounds sterling. Ten years later, the concession granted to the Persian Mining Corporation was revoked due to a lack of financial resources.[1]

In 1271/1892, Jacques de Morgan, a French archaeologist searching for the lost civilization of the Elamites in Susa, was the first to propose the theory of the existence of oil in the Middle East, particularly in Iran. In 1892, in an article titled Mining News, he stated that oil deposits existed in southwestern Iran.

In 1278/1899, two Russian investors, backed by the Russian Tsar, came to Iran and requested a mining concession from Mozaffar al-Din Shah. These individuals, having already sold a vast portion of their oil fields to the Nobel brothers for a pittance—merely 1,000 pounds—sought to recover their losses. However, they found no people more oppressed than the Iranians and no ruler more naive and foolish than Mozaffar al-Din Shah. The Shah approved their request and granted them a ten-year concession for mining in Qaracheh Dag, Azerbaijan.

However, these two Russians later claimed that their concession also included the exploration and extraction of oil. The Iranian government initially denied this claim, but later accepted it. Nevertheless, by the end of their ten-year concession period, they failed to find oil in Iran. Their concession was extended for another three years, but their attempts to discover oil remained unsuccessful.

La Nationalisation du Pétrole en Iran et Ses Conséquences

Article 401

La Concession de la Banque Impériale

La concession Reuter, quelques années plus tard, vers 1268 (1889), fut révoquée en raison de fortes pressions politiques, de l’opposition du gouvernement tsariste russe et de la résistance de plusieurs Iraniens éminents. Reuter n’accepta jamais l’annulation de sa concession et chercha à plusieurs reprises à obtenir une indemnisation par des voies légales. Finalement, en 1889, en raison de l’intervention du ministre britannique à Téhéran, Naser al-Din Shah accorda à Reuter une nouvelle concession, qui devint connue sous le nom de concession de la Banque Impériale.

En vertu de cet accord, la banque obtint le droit d’exploiter toutes les ressources minérales à travers le pays, à l’exception de l’or, de l’argent (qui, Dieu merci, n’avait pas encore été prouvé comme existant en Iran à cette époque), et d’autres métaux précieux. La banque revendit ensuite ses droits miniers à une société britannique appelée The Persian Mining Corporation pour la somme de 150 000 livres sterling. Dix ans plus tard, la concession accordée à The Persian Mining Corporation fut révoquée en raison d’un manque de ressources financières.[1]

En 1271/1892, Jacques de Morgan, un archéologue français à la recherche de la civilisation perdue des Élamites à Suse, fut le premier à proposer la théorie de l’existence du pétrole au Moyen-Orient, en particulier en Iran. En 1892, dans un article intitulé Mining News, il déclara que des gisements de pétrole existaient dans le sud-ouest de l’Iran.

En 1278/1899, deux investisseurs russes, soutenus par le tsar de Russie, vinrent en Iran et demandèrent une concession minière à Mozaffar al-Din Shah. Ces individus, ayant déjà vendu une grande partie de leurs champs pétrolifères aux frères Nobel pour une somme dérisoire—seulement 1 000 livres—cherchèrent à compenser leurs pertes. Cependant, ils ne trouvèrent aucun peuple plus opprimé que les Iraniens et aucun souverain plus naïf et plus insensé que Mozaffar al-Din Shah. Le Shah approuva leur demande et leur accorda une concession de dix ans pour l’exploitation minière à Qaracheh Dag, en Azerbaïdjan.

Cependant, ces deux Russes prétendirent plus tard que leur concession incluait également l’exploration et l’extraction du pétrole. Le gouvernement iranien nia d’abord cette revendication, mais l’accepta par la suite. Néanmoins, à la fin de leur période de concession de dix ans, ils ne réussirent pas à trouver du pétrole en Iran. Leur concession fut prolongée de trois ans supplémentaires, mais leurs tentatives de découverte de pétrole restèrent infructueuses.

پانویس:

[1]- فاتح مصطفی. «پنجاه سال نفت ایران». تهران. شرکت سهامی نشر. 1335.

حزب های سیاسی از تئوری تا تجربه

مقاله 306

لیون اپستین[1]،  حزب را آن گروهی از افراد جامعه می داند که می کوشد تا مقامها و موضعهای تصمیم گیری حکومت را در پرتو نام و مرام خاص خود تسخیرکند[2]. این تعریف معرف خوبی  از برای حزب نیست. زیرا اولاً فاقد عنصر سازمان در معنای صحیح ان می باشد، ثانیا صرف تلاش برای کسب مقام و قدرت، وجود حزب و سازمان حزب را توجیه نمی کند . زیرا تسخیر مقامها ومواضع حکومتها از طریق کودتاهای نظامی و یا  جنگهای داخلی نیز میسر و دارای نمونه های عینی متعدد است . حزب سیاسی وقتی معنا پیدا می کند که تلاش برای کسب قدرت سیاسی درمحیطی از رقابت گروهها و حزبهای سیاسی عینیت پیدا کند و نه به طریق دیگر. بدین ترتیب، جوامعی که درگذشته تک حزبی بودند و یا امروز هم هستند، فاقد اصول تحزب واقعی هستند. اصل تحزب یعنی برخورد نهاد یافته آرا و عقاید افرادی که در سازمانهای مشخصی بنام حزب سیاسی، سازمانهایی که برای کسب قدرت سیاسی ا زطریق مبارزه ای مشروع و برابرتشکیل شده اند، از قوه به فعل درآید. ولی اللّه یوسفیه نیز حزب را این چنین تعریف کرده است: “حزب سیاسی عبارت است از قسمت پیشرفته و فهمیده یک طبقه اجتماعی که برای تامین منافع طبقاتی و رسیدن به حکومت و اجرای مرام خود با یک نظام معین مبارزه کرده و طبقه مخصوصی را که این حزب نماینده آن است، در کشمکشهای اجتماعی رهبری می کند[3]”. انتقاد وارد بر این تعریف نیز یکی این است که به سازمان به عنوان عامل تشکل فعالیتهای افراد حزب اشاره نشده است، به علاوه تفکیک قسمت پیشرفته و فهمیده یک طبقه اجتماعی از قسمتهای دیگر یک طبقه اجتماعی و اساساً تقسیم جامعه به طبقات مختلف، منبعث از طرز فکر خاص نظامهای طبقاتی است که نمونه نمادین آن نظام حزبی درکشورهای کمونیستی بود و هست. براساس شیوه تفکر ومبتنی برغیرقابل تجزیه بودن افراد جامعه از یکدیگر در قالبهایی چون کارگر، سرمایه دار و روشنفکر و…، حزب را گروهی از مردم می سازند که به این اعتقاد می رسند که تحقق هدفهای مشترکشان، از طریق هماهنگ ساختن تلاشهایشان در قالب یک سازمان، بهترمیسر است. البته شک نیست که براساس ساختارسازمان، با رعایت اصل سلسله مراتب، اولویت بندی هدفها و انتخاب بهترین و کم هزینه ترین شیوه های کار و حاکمیت اصل تخصص و تقسیم کار، بتدریج در هرم سازمانی و در بالای آن کسانی بایستی جمع شوند که واجد اگاهی بیشتر، درک بهتر و قدرت تشخیص سریعترِ بهترین راه کاربرای مقابله با مشکلات و مسائل هستند و اینها جزو  فضایل بشری هستند و کتمان کردن آنها جز نادیده گرفتن حقیقت چیز دیگری نیست. اجتماع انسانها، اجتماع موریانه ها نیست، اگرچه اجتماع آنها هم مبتنی بر یک نظم غریزی است . انسانها دارای استعداد های متفاوت، غرایض وانگیزه های مختلف هستند و در برابر محرکه های یکسان عکس العملهای متفاوتی را از خود نشان می دهند. بخشی از این خصوصیات ذاتی و موروثی هستند و بخشی هم با تمرین و مهارت کسب می شوند و نه بایستی مورد اعتراض واقع شوند و نه مورد رشک و حسد واقع شوند.

Political Parties: From Theory to Practice
Article 306

Leon Epstein considers a party to be that group of individuals within a society that seeks to seize government decision-making positions and offices under its specific name and ideology. However, this definition does not provide a good characterization of a party. Firstly, it lacks the element of organization in its proper sense. Secondly, the mere effort to gain office and power does not justify the existence of a party and its organization. Positions and government offices can also be seized through military coups or civil wars, for which there are numerous real-world examples. A political party only takes on meaning when the pursuit of political power materializes within an environment of competition among groups and political parties—not through other means.

Accordingly, societies that were single-party in the past or remain so today lack the true principles of partisanship. The essence of partisanship is the institutionalized confrontation of opinions and ideas among individuals who operate within specific organizations called political parties—organizations that are formed to attain political power through a legitimate and equal struggle.

Valiollah Yousofi has also defined a party in the following way:

“A political party is the advanced and enlightened segment of a social class that, in order to secure class interests, attain power, and implement its ideology, engages in struggle within a defined system and leads the particular class it represents in social conflicts.”

A critique of this definition is that it does not mention organization as the structuring force behind the activities of party members. Furthermore, distinguishing an “advanced and enlightened” segment of a social class from its other parts, and in general, the classification of society into different classes, stems from a particular ideological perspective typical of class-based systems, of which the communist party system was a prime example.

Based on a perspective that considers individuals within a society as inseparable from one another in predefined molds such as worker, capitalist, or intellectual, a party is a group of people who come to the belief that achieving their common goals is better realized through coordinating their efforts within an organization.

Of course, there is no doubt that within an organizational structure, with adherence to hierarchy, prioritization of goals, selection of the most effective and least costly methods, and the application of specialization and division of labor, those who possess greater awareness, better understanding, and quicker decision-making abilities in confronting problems will gradually rise to the top of the organizational hierarchy. These qualities are among the virtues of humanity, and to deny them is nothing more than ignoring reality.

The gathering of human beings is not like that of termites, even though termite societies also function based on an instinctual order. Humans have different talents, instincts, and motivations, and they react differently to the same stimuli. Some of these characteristics are innate and inherited, while others are acquired through practice and skill. These differences should neither be subject to objection nor envy.

---

[1] – Leon D.E. EPSTEIN

[2] – محمدی نژاد:39

[3] – یوسفیه :41

زیربنای فکری فاشیسم از دو جزو مشخص تشکیل شده است؛ آرا وعقاید فلاسفه سیاسی قرون گذشته که توسط فاشیستها انتخاب و به عنوان فلسفه سیاسی فاشیسم طبقه بندی شده، و نظرات و توجیهات شخصی رهبران و مریدان جنبش فاشیستی که عمدتاً در تبیین و توجیه آنچه انجام داده اند، بیان شده است. وگرنه همانطور که شخص موسولینی در سال 1919 اظهار داشت: “فاشیستها دکترین ساخته و پرداخته ای ندارند و دکترین آنها عمل آنهاست [1]“. به عبارت امروزین اصحاب خدعه هستند و به هیچ قول تعهدی التزام عملی ندارند. موریس دو ورژه که تحقیقات مبسوطی درباره رویداد های تاریخی و سیاسی معاصر انجام داده است، درهمین مورد می نویسد: “فلسفه فاشیست و دکترین فاشیست وجود ندارد. افسانه ها و تمایلات و خواستهایی وجود دارند که بسیار بد صحافی [به هم ربط داده شده اند]، بسیار کم با یکدیگر ارتباط و پیوستگی دارند[2]“. و جرج ساباین می نویسد: “آنچه که به عنوان فلسفه فاشیست ذکر شده مبهم است وعبارت از مجموعه ای است از افکار که از منابع مختلف گرفته شده است و آنها را با یکدیگر جمع آورده اند تا شایسته مقتضیات اوضاع و احوال روز گردد. این فلسفه بوسیله بحث تصفیه و پخته نشده و لحن آن غالباً جنبه صرعی و احساساتی دارد و بعضی اوقات بعمد چنین خاصیتی بدان داده شده و نسبت به ناجوریهای عناصر فکری خود خونسرد و بی اعتنا است …[3]”. لذا حقیقت این است که فاشیسم فاقد ریشه تاریخی اصیلی بوده و بقولی پدیده ای است که در قرن بیستم ظهور نموده است. ترکیبی است از عقاید و نظرات و مسلکهای سیاسی مختلف که توسط گروهی از طرفداران فاشیسم و شخص موسولینی از میان فلسفه های سیاسی بنا به ذوق شخصی و اقتضای زمان و مکان انتخاب و با هم ممزوج شده است. به عبارت دیگر، فلسفه فاشیسم، فلسفه ای خلق الساعه است که با پیشامد ها و وقایع دورانِ اقتدار حزب فاشیست ایتالیا شکل گرفته است.

The ideological foundation of fascism consists of two distinct components: the views and beliefs of past centuries’ political philosophers, which have been selected by fascists and classified as the political philosophy of fascism, and the personal opinions and justifications of the leaders and followers of the fascist movement, which have primarily been expressed to explain and justify what they have done. Otherwise, as Mussolini himself stated in 1919: “Fascists have no elaborated doctrine, and their doctrine is their action [1].” In today’s terms, they are masters of deception and have no practical commitment to any promise or principle.

Maurice Duverger, who has conducted extensive research on contemporary historical and political events, writes on this matter: “There is no fascist philosophy or fascist doctrine. There are myths, tendencies, and demands that are poorly bound together, with very little connection and coherence between them [2].”

And George Sabine writes: “What has been described as fascist philosophy is vague and consists of a collection of ideas taken from various sources and gathered together to suit the needs of the time. This philosophy has not been refined or matured through discussion, and its tone is often convulsive and emotional. At times, this characteristic has been deliberately instilled, and it remains indifferent and unconcerned about the inconsistencies of its intellectual elements… [3].”

Thus, the truth is that fascism lacks a genuine historical foundation and, as some say, is a phenomenon that emerged in the twentieth century. It is a combination of various political ideas, opinions, and doctrines that were selected and blended by a group of fascist supporters and Mussolini himself from among political philosophies according to personal taste and the exigencies of time and place. In other words, fascist philosophy is an ad hoc philosophy that took shape through the events and incidents of the period of the Italian Fascist Party’s rule.

L’infrastructure idéologique du fascisme est constituée de deux éléments distincts : les opinions et les croyances des philosophes politiques des siècles passés, sélectionnées par les fascistes et classées comme la philosophie politique du fascisme, ainsi que les opinions et justifications personnelles des dirigeants et adeptes du mouvement fasciste, exprimées principalement pour expliquer et justifier ce qu’ils ont fait.

Sinon, comme Mussolini lui-même l’a déclaré en 1919 : « Les fascistes n’ont pas de doctrine élaborée, et leur doctrine est leur action [1]. » En termes contemporains, ils sont des maîtres de la tromperie et n’ont aucun engagement pratique envers aucune promesse.

Maurice Duverger, qui a mené des recherches approfondies sur les événements historiques et politiques contemporains, écrit à ce sujet : « Il n’existe pas de philosophie fasciste ni de doctrine fasciste. Il existe des mythes, des tendances et des revendications qui sont très mal reliés [liés entre eux] et ont très peu de connexions et de cohérence entre eux [2]. »

Et George Sabine écrit : « Ce qui est mentionné comme la philosophie fasciste est vague et se compose d’un ensemble d’idées tirées de diverses sources et rassemblées afin de convenir aux exigences de la situation du moment. Cette philosophie n’a pas été affinée ni mûrie par la discussion, et son ton est souvent convulsif et émotionnel. Parfois, cette caractéristique lui a été délibérément conférée, et elle est indifférente et insensible aux incohérences de ses propres éléments intellectuels… [3]. »

Ainsi, la vérité est que le fascisme ne possède pas de racine historique authentique et, selon certains, est un phénomène apparu au XXe siècle. Il s’agit d’un mélange d’opinions, de croyances et de doctrines politiques diverses, sélectionnées et fusionnées par un groupe de partisans du fascisme et par Mussolini lui-même parmi les philosophies politiques, en fonction de leur goût personnel et des nécessités du temps et du lieu. En d’autres termes, la philosophie fasciste est une philosophie improvisée, façonnée par les événements et les circonstances de la période de domination du Parti fasciste italien.

پانویس:

[1] – کونل، راینهارد. ” فاشیسم، مفر سرمایه داری از بحران”. ترجمه منوچهر فکری ارشاد. تهران. انتشارات توس. 1358. صص 57 و 58.

[2] –  دو ورژه، موریس. “احزاب سیاسی”. ترجمه رضا علومی. تهران. انتشارات موسسه علوم سیاسی وامورحزبی. 1352. ص 457.

[3] – ساباین، جرج. “تاریخ نظریات سیاسی”. تهران. انتشارات امیرکبیر. 1351. ص 273.

The Overall Role of BEDAMN in the Coup August 19, 1953, in Iran

BEDAMN was a propaganda and political action program run through a network headed by two Iranians, codenamed Nerren and Cilley, and apparently funded at $1 million per year. Under the propaganda arm of BEDAMN, anti-communist articles and cartoons were planted in Iranian newspapers, books and leaflets critical of the Soviet Union and the Tudeh party were written and distributed, rumors were started, etc.

The political action arm of BEDAMN involved both direct attacks on Soviet allies in Iran and so-called black operations designed to turn Iranians against the Tudeh. Attacks on Soviet allies typically involved hiring street gangs to break up Tudeh rallies and funding right-wing, anti-Communist organizations such as the Somka and Pan-Iranist parties, who regularly battled Tudeh mobs in the streets of Tehran. Black operations included the infiltration of agents provocateurs into Tudeh demonstrations to provoke outrageous acts, paying religious figures to denounce the Tudeh as anti-Islamic, and organizing attacks on mosques and public figures in the name of the Tudeh. These activities complemented more benign, overt activities with the same general goal carried out by the U.S. embassy staff and the U.S. Information Agency.

BEDAMN was also used to weaken the National Front by undermining its mass base, which consisted mainly of organizations such as the Toilers’ and Pan-Iranist parties and crowds led by popular figures such as Kashani. Efforts were made to detach Kashani and his followers from the National Front using propaganda, often quite vulgar, that depicted Mossadiq as a corrupt and immoral person who was exploiting Kashani. Money was also given to a mullah named Muhammad Taqi Falsafi to try to build a clerical alternative to Kashani. Other mullahs were encouraged to adopt a more fundamentalist line to drive them away from Mossadiq.

Efforts were made to turn the Toilers and the Pan Iranians against Mossadiq and to provoke splits in these organizations. This was done by buying influence among the leaders of these groups through Iranians in the BEDAMN network, who disguised their CIA connections. In a particularly noteworthy case, a CIA contract officer approached Baqai in September or October of 1952 and encouraged him to break with Mossadiq; Baqai was subsequently also given money. Similar approaches may have been made to Kashani, Mak’ki, and Ayatollah Sayyid Muhammad Behbehani.

By November 1952, Kashani, Baqai, Mak’ki, and several other National Front leaders had turned against Mossadiq. Similarly, the Pan-Iranists had split into pro- and anti-Mossadiq factions by this time, and Khalil Maleki and his followers in the Toilers’ party had split with Baqai and formed a pro-Mossadiq organization known as the Third Force. It is, of course, impossible to determine the degree to which BEDAMN was responsible for this. Most Iranian political figures at this time were extremely opportunistic and ambitious and could have had many reasons for turning against Mossadiq. This was especially true of Kashani, Baqai, and Mak’ki. Furthermore, the Rashidians were carrying out similar activities at this time on behalf of the British.

The CIA officers who directed BEDAMN are themselves unclear as to its impact; one described it as “important” in encouraging Kashani and Baqai to split with Mossadiq, while another said it was “limited” in scale. While the CIA thus cannot be credited exclusively with provoking these splits in the National Front, it may well have had a significant role.

An issue that is in some ways more important is the question of who authorized these attacks against Mossadiq and the National Front. As described above, the official policy of the Truman administration was to support Mossadiq and not to undermine his government. The State Department, headed at the time by Dean Acheson, unquestionably followed this policy. It thus appears that the decision to undermine Mossadiq through BEDAMN was taken within the CIA itself. Since the top CIA officials with responsibility for covert operations at this time are now either dead or unable to recall who might have authorized these actions, it is impossible to determine where in the CIA chain of command this “rogue elephant” component of BEDAMN originated.

Le Rôle Global de BEDAMN dans le Coup d’État du 19 Août 1953 en Iran

BEDAMN était un programme de propagande et d’action politique dirigé à travers un réseau contrôlé par deux Iraniens, aux noms de code Nerren et Cilley, et apparemment financé à hauteur de 1 million de dollars par an. Sous l’axe de propagande de BEDAMN, des articles et des caricatures anticommunistes étaient insérés dans les journaux iraniens, des livres et des brochures critiques envers l’Union soviétique et le parti Tudeh étaient rédigés et distribués, des rumeurs étaient lancées, etc.

Le volet action politique de BEDAMN impliquait à la fois des attaques directes contre les alliés soviétiques en Iran et des opérations dites noires visant à retourner les Iraniens contre le Tudeh. Les attaques contre les alliés soviétiques consistaient généralement à recruter des bandes de rue pour disperser les rassemblements du Tudeh et à financer des organisations de droite anticommunistes telles que les partis Somka et Pan-Iraniste, qui s’affrontaient régulièrement avec les partisans du Tudeh dans les rues de Téhéran. Les opérations noires comprenaient l’infiltration d’agents provocateurs dans les manifestations du Tudeh pour inciter à des actes scandaleux, le financement de figures religieuses pour dénoncer le Tudeh comme étant anti-islamique, ainsi que l’organisation d’attaques contre des mosquées et des personnalités publiques au nom du Tudeh. Ces activités complétaient des actions plus bénignes et visibles poursuivant le même objectif général, menées par le personnel de l’ambassade américaine et l’Agence d’information des États-Unis (USIA).

BEDAMN fut également utilisé pour affaiblir le Front National en sapant sa base populaire, qui était principalement constituée d’organisations telles que les partis Toilers et Pan-Iraniste ainsi que de foules dirigées par des figures populaires comme Kashani. Des efforts furent faits pour détacher Kashani et ses partisans du Front National en recourant à de la propagande, souvent très vulgaire, qui dépeignait Mossadegh comme une personne corrompue et immorale exploitant Kashani. De l’argent fut également donné à un mollah du nom de Muhammad Taqi Falsafi afin d’essayer de bâtir une alternative cléricale à Kashani. D’autres mollahs furent encouragés à adopter une ligne plus fondamentaliste pour les éloigner de Mossadegh.

Des efforts furent également déployés pour retourner les Toilers et les Pan-Iranistes contre Mossadegh et provoquer des scissions au sein de ces organisations. Cela fut réalisé en achetant de l’influence auprès des dirigeants de ces groupes par l’intermédiaire d’Iraniens du réseau BEDAMN, qui cachaient leurs liens avec la CIA. Dans un cas particulièrement notable, un officier contractuel de la CIA approcha Baqai en septembre ou octobre 1952 et l’encouragea à rompre avec Mossadegh ; par la suite, Baqai reçut également de l’argent. Des approches similaires ont peut-être été faites auprès de Kashani, Makki et de l’ayatollah Sayyid Muhammad Behbehani.

En novembre 1952, Kashani, Baqai, Makki et plusieurs autres dirigeants du Front National s’étaient retournés contre Mossadegh. De même, les Pan-Iranistes s’étaient scindés en factions pro et anti-Mossadegh à cette époque, et Khalil Maleki et ses partisans au sein du parti Toilers avaient rompu avec Baqai pour former une organisation pro-Mossadegh connue sous le nom de Troisième Force. Il est, bien sûr, impossible de déterminer dans quelle mesure BEDAMN fut responsable de ces divisions. La plupart des figures politiques iraniennes de l’époque étaient extrêmement opportunistes et ambitieuses et auraient pu avoir de nombreuses raisons de s’opposer à Mossadegh. C’était particulièrement vrai pour Kashani, Baqai et Makki. De plus, les Rashidians menaient des activités similaires à cette période au nom des Britanniques.

Les officiers de la CIA qui dirigeaient BEDAMN ne sont eux-mêmes pas certains de son impact ; l’un d’eux l’a qualifié d’« important » pour encourager Kashani et Baqai à rompre avec Mossadegh, tandis qu’un autre l’a décrit comme étant d’« ampleur limitée ». Ainsi, bien que la CIA ne puisse pas être créditée exclusivement de ces divisions au sein du Front National, elle pourrait bien y avoir joué un rôle significatif.

Une question encore plus importante, sous certains aspects, est celle de savoir qui a autorisé ces attaques contre Mossadegh et le Front National. Comme décrit précédemment, la politique officielle de l’administration Truman était de soutenir Mossadegh et de ne pas saper son gouvernement. Le Département d’État, dirigé à l’époque par Dean Acheson, suivait incontestablement cette politique. Il semble donc que la décision de saper Mossadegh par le biais de BEDAMN ait été prise au sein même de la CIA. Étant donné que les hauts responsables de la CIA chargés des opérations clandestines à cette époque sont aujourd’hui soit décédés, soit incapables de se rappeler qui aurait pu autoriser ces actions, il est impossible de déterminer à quel niveau de la chaîne de commandement de la CIA cette composante « électron libre » de BEDAMN a vu le jour.

Article 708

It has been said that Sadiq Hedayat had fair skin, golden hair and blue eyes as a child, fat and beautiful.

Sadiq Hedayat was born on Tuesday night, the twenty-eighth of Bahman, one thousand two hundred and eighty-one, the nineteenth of Dhul-Qaida, one thousand three hundred and twenty-seventh of February, one thousand nine hundred and three. His place of birth is mentioned at 11 Koushak Street, Tehran. According to his brothers Isa and Mahmoud Hedayat:

In the presence of “Jafar Qolikhan – Nir ul-Molk I” and the elders and family members, he held the baby in his arms, which was brought to the naming assembly by “Nane Jan”, the nanny of the children of Zivar al-Maluk (Sadiq Hedayat’s mother) and other servants. After reciting “Qal Hawallah…” he repeated Sadiq’s name, which the grandfather had chosen for this newborn of the family, three times in his right ear. Then Hedayat Qoli-Etzad al-Mulk (Sadiq’s father) recorded his birthday [Tuesday, the 28th of Bahman, 1281 AH] on the back of the Qur’an in good handwriting, and Haji Gholam Hossein (the supervisor of the family’s expenses)… recite the sentence “God willing, long age that it will happen naturally, and the other members of the gathering said in one voice, “God willing.[1] “

Therefore, according to the description, his father was Hedayat Qoli, Itzad al-Muluk, and his mother was Zivar ul-Muluk. Sadiq was the youngest son in the family. Some historians have written that he he had two brothers and three sisters. The name of one of his brothers was Mahmoud Hedayat, who reached the position of deputy prime minister in the civil servant’s jobs, and his other brother Isa Hedayat, in the military jobs, went up to the rank of General and head of the officer college. It has been said that Sadiq Hedayat had fair skin, golden hair and blue eyes as a child. During these days, his close relatives have described him as a perfect and beautiful child.

Sadiq Hedayat’s biography written by himself

I escape as much about my own history as I do against American advertisements. Does it help anyone to know my date of birth? If it is to extract my my uterus, this article should only be for my attention. Although it is hidden from you, I have consulted with astrologers many times, but their predictions have never come true. If it is for the readers’ interest; You have to refer to their public opinions first because if I do it myself, it’s like I’ve valued the stupid details of my life. In addition, there are many details that people always try to judge themselves through the eyes of others, and for this reason, it will be more appropriate to refer to their own opinion.

For example, the tailor who sews clothes for me knows the size of my body better, and the cobbler who passes by knows better which side my shoes wear. These explanations always remind me of an animal bazaar, where old Yabu is exposed for sale, and to attract customers, they narrate details of its age, characteristics, and defects out loud. After all, my biography does not have any outstanding points in it, no significant events have happened in it, I have not had a title, I do not have an important diploma in my hand, and I have not been a brilliant student in school, but on the contrary, I have always faced failure. In the offices where I have worked, I have always been an obscure and unknown member, and my bosses have had a bloody heart for me so that whenever I have resigned, it has been accepted with delirious joy. All in all, my existence is a useless result of the judgment of the environment about me, and maybe the truth is in this[2].

Enfance de Sadegh Hedayat

On dit que Sadegh Hedayat avait, enfant, la peau claire, les cheveux dorés et les yeux bleus, et qu’il était gros et beau.

Sadegh Hedayat est né dans la nuit du mardi 28 Bahman 1281 (19 Dhou al-Qa‘da 1321, 17 février 1903). Son lieu de naissance est mentionné comme étant au 11, rue Koushak, à Téhéran. Selon ses frères Isa et Mahmoud Hedayat :

En présence de “Jafar Qolikhan – Nir al-Molk I” ainsi que des aînés et des membres de la famille, il prit le bébé dans ses bras, lequel avait été apporté à l’assemblée de nomination par “Nane Jan”, la nourrice des enfants de Zivar al-Muluk (la mère de Sadegh Hedayat) et d’autres domestiques. Après avoir récité “Qul Huwa Allah…”, il répéta trois fois le nom de Sadegh, que le grand-père avait choisi pour ce nouveau-né de la famille, à son oreille droite. Ensuite, Hedayat Qoli Etzad al-Molk (le père de Sadegh) inscrivit la date de naissance de son fils [mardi 28 Bahman 1281 AH] au dos du Coran d’une belle écriture, et Haji Gholam Hossein (le gestionnaire des dépenses familiales) récita la phrase : “Si Dieu le veut, qu’il ait une longue vie naturelle”, et les autres membres de l’assemblée répondirent d’une seule voix : “Si Dieu le veut.” [1]

D’après ces informations, son père était Hedayat Qoli Etzad al-Muluk et sa mère Zivar al-Muluk. Sadegh était le plus jeune fils de la famille. Certains historiens ont écrit qu’il avait deux frères et trois sœurs. L’un de ses frères, Mahmoud Hedayat, accéda au poste de vice-Premier ministre dans l’administration civile, tandis que l’autre, Isa Hedayat, gravit les échelons militaires jusqu’au grade de général et à la direction de l’Académie militaire.

On raconte que Sadegh Hedayat avait, enfant, la peau claire, les cheveux dorés et les yeux bleus. Ses proches de l’époque l’ont décrit comme un enfant parfait et beau.

L’autobiographie de Sadegh Hedayat

J’évite autant d’évoquer mon histoire personnelle que je me méfie des publicités américaines. À quoi cela sert-il à quelqu’un de connaître ma date de naissance ? Si c’est pour extraire mon utérus, cet article ne doit concerner que moi. Bien que cela vous soit caché, j’ai consulté plusieurs fois des astrologues, mais leurs prédictions ne se sont jamais réalisées. Si c’est pour l’intérêt des lecteurs, il faut d’abord se référer à leur opinion publique, car si je le fais moi-même, c’est comme si j’accordais de l’importance aux détails stupides de ma vie.

De plus, il y a tant de détails que les gens essaient toujours de juger à travers le regard des autres, et c’est pourquoi il est préférable de se fier à leur opinion. Par exemple, le tailleur qui me confectionne des vêtements connaît mieux mes mensurations, et le cordonnier qui passe par là sait mieux de quel côté mes chaussures s’usent.

Ces explications me rappellent toujours un marché aux animaux, où un vieux cheval fatigué est exposé à la vente, et pour attirer les acheteurs, on déclame à haute voix des détails sur son âge, ses caractéristiques et ses défauts.

Après tout, ma biographie ne contient aucun fait marquant, aucun événement significatif ne s’y est produit. Je n’ai jamais eu de titre, je ne possède aucun diplôme important, et je n’ai jamais été un élève brillant à l’école. Au contraire, j’ai toujours rencontré l’échec. Dans les bureaux où j’ai travaillé, j’ai toujours été un membre obscur et inconnu, et mes supérieurs ont nourri une rancune à mon égard, au point que chaque fois que j’ai démissionné, ma démission a été acceptée avec une joie délirante.

En fin de compte, mon existence est le résultat inutile du jugement de l’environnement sur moi, et peut-être que la vérité est là-dedans. [2]

Reference:

[1]- Jamshidi, p. 40.

[2]- Baharlu, pp. 39-40. [The script is standardized].

Source: Shahvary Ahmad, Iranian Don Quixote; Wrath and Kindness of Sadiq Hedayat, Tehran, 2023.

Iranian Don Quixote; Wrath and Kindness of Sadiq Hedayat

Article 708

It has been said that Sadiq Hedayat had fair skin, golden hair and blue eyes as a child, fat and beautiful.

Sadiq Hedayat was born on Tuesday night, the twenty-eighth of Bahman, one thousand two hundred and eighty-one, the nineteenth of Dhul-Qaida, one thousand three hundred and twenty-seventh of February, one thousand nine hundred and three. His place of birth is mentioned at 11 Koushak Street, Tehran. According to his brothers Isa and Mahmoud Hedayat:

In the presence of “Jafar Qolikhan – Nir ul-Molk I” and the elders and family members, he held the baby in his arms, which was brought to the naming assembly by “Nane Jan”, the nanny of the children of Zivar al-Maluk (Sadiq Hedayat’s mother) and other servants. After reciting “Qal Hawallah…” he repeated Sadiq’s name, which the grandfather had chosen for this newborn of the family, three times in his right ear. Then Hedayat Qoli-Etzad al-Mulk (Sadiq’s father) recorded his birthday [Tuesday, the 28th of Bahman, 1281 AH] on the back of the Qur’an in good handwriting, and Haji Gholam Hossein (the supervisor of the family’s expenses)… recite the sentence “God willing, long age that it will happen naturally, and the other members of the gathering said in one voice, “God willing.[1] “

Therefore, according to the description, his father was Hedayat Qoli, Itzad al-Muluk, and his mother was Zivar ul-Muluk. Sadiq was the youngest son in the family. Some historians have written that he he had two brothers and three sisters. The name of one of his brothers was Mahmoud Hedayat, who reached the position of deputy prime minister in the civil servant’s jobs, and his other brother Isa Hedayat, in the military jobs, went up to the rank of General and head of the officer college. It has been said that Sadiq Hedayat had fair skin, golden hair and blue eyes as a child. During these days, his close relatives have described him as a perfect and beautiful child.

Sadiq Hedayat’s biography written by himself

I escape as much about my own history as I do against American advertisements. Does it help anyone to know my date of birth? If it is to extract my my uterus, this article should only be for my attention. Although it is hidden from you, I have consulted with astrologers many times, but their predictions have never come true. If it is for the readers’ interest; You have to refer to their public opinions first because if I do it myself, it’s like I’ve valued the stupid details of my life. In addition, there are many details that people always try to judge themselves through the eyes of others, and for this reason, it will be more appropriate to refer to their own opinion.

For example, the tailor who sews clothes for me knows the size of my body better, and the cobbler who passes by knows better which side my shoes wear. These explanations always remind me of an animal bazaar, where old Yabu is exposed for sale, and to attract customers, they narrate details of its age, characteristics, and defects out loud. After all, my biography does not have any outstanding points in it, no significant events have happened in it, I have not had a title, I do not have an important diploma in my hand, and I have not been a brilliant student in school, but on the contrary, I have always faced failure. In the offices where I have worked, I have always been an obscure and unknown member, and my bosses have had a bloody heart for me so that whenever I have resigned, it has been accepted with delirious joy. All in all, my existence is a useless result of the judgment of the environment about me, and maybe the truth is in this[2].

Enfance de Sadegh Hedayat

On dit que Sadegh Hedayat avait, enfant, la peau claire, les cheveux dorés et les yeux bleus, et qu’il était gros et beau.

Sadegh Hedayat est né dans la nuit du mardi 28 Bahman 1281 (19 Dhou al-Qa‘da 1321, 17 février 1903). Son lieu de naissance est mentionné comme étant au 11, rue Koushak, à Téhéran. Selon ses frères Isa et Mahmoud Hedayat :

En présence de “Jafar Qolikhan – Nir al-Molk I” ainsi que des aînés et des membres de la famille, il prit le bébé dans ses bras, lequel avait été apporté à l’assemblée de nomination par “Nane Jan”, la nourrice des enfants de Zivar al-Muluk (la mère de Sadegh Hedayat) et d’autres domestiques. Après avoir récité “Qul Huwa Allah…”, il répéta trois fois le nom de Sadegh, que le grand-père avait choisi pour ce nouveau-né de la famille, à son oreille droite. Ensuite, Hedayat Qoli Etzad al-Molk (le père de Sadegh) inscrivit la date de naissance de son fils [mardi 28 Bahman 1281 AH] au dos du Coran d’une belle écriture, et Haji Gholam Hossein (le gestionnaire des dépenses familiales) récita la phrase : “Si Dieu le veut, qu’il ait une longue vie naturelle”, et les autres membres de l’assemblée répondirent d’une seule voix : “Si Dieu le veut.” [1]

D’après ces informations, son père était Hedayat Qoli Etzad al-Muluk et sa mère Zivar al-Muluk. Sadegh était le plus jeune fils de la famille. Certains historiens ont écrit qu’il avait deux frères et trois sœurs. L’un de ses frères, Mahmoud Hedayat, accéda au poste de vice-Premier ministre dans l’administration civile, tandis que l’autre, Isa Hedayat, gravit les échelons militaires jusqu’au grade de général et à la direction de l’Académie militaire.

On raconte que Sadegh Hedayat avait, enfant, la peau claire, les cheveux dorés et les yeux bleus. Ses proches de l’époque l’ont décrit comme un enfant parfait et beau.

L’autobiographie de Sadegh Hedayat

J’évite autant d’évoquer mon histoire personnelle que je me méfie des publicités américaines. À quoi cela sert-il à quelqu’un de connaître ma date de naissance ? Si c’est pour extraire mon utérus, cet article ne doit concerner que moi. Bien que cela vous soit caché, j’ai consulté plusieurs fois des astrologues, mais leurs prédictions ne se sont jamais réalisées. Si c’est pour l’intérêt des lecteurs, il faut d’abord se référer à leur opinion publique, car si je le fais moi-même, c’est comme si j’accordais de l’importance aux détails stupides de ma vie.

De plus, il y a tant de détails que les gens essaient toujours de juger à travers le regard des autres, et c’est pourquoi il est préférable de se fier à leur opinion. Par exemple, le tailleur qui me confectionne des vêtements connaît mieux mes mensurations, et le cordonnier qui passe par là sait mieux de quel côté mes chaussures s’usent.

Ces explications me rappellent toujours un marché aux animaux, où un vieux cheval fatigué est exposé à la vente, et pour attirer les acheteurs, on déclame à haute voix des détails sur son âge, ses caractéristiques et ses défauts.

Après tout, ma biographie ne contient aucun fait marquant, aucun événement significatif ne s’y est produit. Je n’ai jamais eu de titre, je ne possède aucun diplôme important, et je n’ai jamais été un élève brillant à l’école. Au contraire, j’ai toujours rencontré l’échec. Dans les bureaux où j’ai travaillé, j’ai toujours été un membre obscur et inconnu, et mes supérieurs ont nourri une rancune à mon égard, au point que chaque fois que j’ai démissionné, ma démission a été acceptée avec une joie délirante.

En fin de compte, mon existence est le résultat inutile du jugement de l’environnement sur moi, et peut-être que la vérité est là-dedans. [2]

Reference:

[1]- Jamshidi, p. 40.

[2]- Baharlu, pp. 39-40. [The script is standardized].

Source: Shahvary Ahmad, Iranian Don Quixote; Wrath and Kindness of Sadiq Hedayat, Tehran, 2023.

شهر شهرِ فرنگ ِ خوب تماشا کن    0039

A brief study on Mowlana Jalal ed-Din Muhammad Balkhi known as Rumi (XXI)

World Outlook of Rumi (Part 4)

Khoda Seeking: Aim of the Creation
Rumi does know only one aim for Creation and that is seeking Khodāvand Self Being/God:
“If you root out attachments from thy heart/If thou throw away your load to your house,
Pass so warm from the dusty things/Till to be a light for the those who come,
Do make peace with us here, need not/To be shameful of Us at the Day of Doom,
Thou can see the firmament at thy behind/By the light of love if you be enlivened,
All plants will pray for thou/If you be a generative fountain,
Do not fail in utilizing His blessing like dawn/Till to be all days laughing if thou doing so,
If you keep alive the nights like the star/You will have to shin face all the time.”

اگردل ازعلائق کنده باشی/بمنزل بارخود افکنده باشی
چنان گرم ازبساط خاک بگذر/که شمع مردم آینده باشی
همین جا صلح کن با ما چه لازم/که درمحشرزما شرمنده باشی
فلک ها را توانی پشت سر دید/به نورعشق اگردل زنده باشی
ثنا گوی توباشـــد هر گیاهی/اگر سرچشمۀ زاینده باشی
مکن چون صبحدم درفیض تقصیر/که دایم با لب ِ پرخنــده باشی
اگرشب را چوانجم زنده داری/همیشـــه با رخ تابنده باشی

Then Rumi advises us to relinquish lusting and non-celestial attachments and instead with a pure heart live up to our inner with the light of love and seek a deserved and valuable aim i.e. knowing Khoda, the Self-Created Being, which is the sole valuable goal that deserves our utmost endeavor to know Him and be not happy with whatever is less than is it.
Therefore in the school of Rumi seeking God / Khoda is a precept, but meanwhile, he browbeat us that do not be mixed up and not seek Khoda any other place save the corner of your heart:
“Oh, those who have gone Hajj, where are you going?/Our beloved is just here do come near, do come near,
Your beloved is your door-to-door neighbor/Bewildered in that desert you do seek what?
If you see the faceless face of thy beloved/You are the very Hajji and Kaaba and House,
If you want to see the House of that Dear/You furbish the face of the mirror a prior,
…
If you did see the garden where is your flower?/If you are of the sea of God, show an essence?
With all of these your toll be your treasure/Tis a pity you are cover to your treasure.”

ای قوم به حج رفته کجایید کجایید/معشوق همین جاست بیایید بیایید
معشوق توهمسایه دیوار بدیوار/در بادیه سرگشته شما درچه هوایید
گرصورت بی صورت معشوق ببینید هم حاجی وهم کعبه وهم خانه شمایید
گرقصد شما دیدن آن خانه جانست/اول رخ آیینه بصیقل بـــزدایید
…
کو دسته ای از گل اگر آن باغ بدیدید کو گوهری از جان اگر از بحر خدایید
با این همه آن رنج شما گنج شما باد/افسوس که برگنج شما پرده شمایید

Or he says:
“Those who run by head in search of Kaaba,
When at last reached to their destination,
They went in the House to see their God,
Did search a lot though they saw naught,
Since they recluse that house by their oblige,
They heard suddenly an accost from an Angel,
Oh House worshipers why do adore mud and rock,
Go do praise that House that pure ones did seek;
The house of heart, House of God, the Absolute One,
Such happy heart is those who crept to that one.”

آنها که بسردرطلب کعبه دویدند/چون عاقبت الامربه مقصود رسیدند
رفتند درآن خانه که بینند خدا را/بسیاربجستند خدا را وندیدند
چون معتکف خانه شدند ازسرتکلیف/ناگاه خطابی هم ازآن خانه شنیدند
کای خانه پرستان چه پرستید گل وسنگ/آن خانه پرستید که پاکــان طلبیدند
آن خانۀ دل، خانه خدا، واحد مطلق/خرم دل آنها که درآن خانه خزیدن