ADABSARA

شهر شهرِ فرنگ ِ خوب تماشا کن    0058

Regardez notre ville! Notre ville est la belle ville de France

مقاله ۸۱۲

اسناد خانه سدان:

با تصویب قانون ملی شدن صنعت نفت ایران در مجلس شانزدهم، صنعت نفت و گاز ایران ملی اعلام شد و شرکت‌ها، دفاتر، اسناد و مدارک شرکت نفت انگلیس و ایران نیز ملی شدند. اما این اتفاق، همراه با تصویب قانون مصادره شرکت نفت انگلیس و ایران و پیروزی حقوقی مصدق در نیویورک و لاهه، به هیچ وجه مورد پسند انگلستان نبود. بنابراین، شرکت نفت انگلیس و ایران در تهران برنامه‌ای برای انتقال تمام اسناد محرمانه و سری شرکت به خانه شخصی «ریچارد سدان» طرح‌ریزی کرد.

در تاریخ ۲۵ ژوئن، ریچارد سدان اسناد محرمانه شرکت نفت ایران و انگلیس را به خانه شخصی خود منتقل کرد و شش روز بعد، راز خانه سدان فاش شد.

دو سال بعد، مظفر بقایی اسناد کشف‌شده از خانه ریچارد سدان را تحویل داد که در آن، بسیاری از اسرار را به خیانت تحریف کرده بود. بقایی گفته است: «من از طریق مرحوم صادق هدایت با حسین پاکروان در تهران آشنا شدم. هدایت در خانه‌اش مهمانی شامی ترتیب داد. در حین این مهمانی، در حین صحبت، از پاکروان پرسیدم چرا درخواست کرده است که به‌طور محرمانه با من ارتباط برقرار کند. او پاسخ داد:

“شاید ندانید که من در دفتر اطلاعات شرکت نفت واقع در خیابان نادری موقعیت مهمی دارم و به بسیاری از اسناد محرمانه دسترسی دارم.” پاکروان گفت: “در میان اعضای جبهه ملی، من به چند نفر، از جمله شما و حسین مکی، باور پیدا کرده‌ام.”

در سومین دیدار با پاکروان، او مرا آگاه ساخت که سران انگلیسی بخش انتشارات شرکت نفت، با کمک برخی ایرانیان، پرونده‌های حساس را از آرشیوهای سری خارج کرده و هر روز به خانه «سدان» منتقل می‌کنند. پرونده‌هایی که بسیار محرمانه و مهم هستند، به سفارت بریتانیا در تهران یا قلهک فرستاده می‌شوند.

پس از روایت ملاقات خود با پاکروان، بقایی افزود: “وقتی از انتقال‌های محرمانه پرونده‌ها آگاه شدم، همراه با فضل‌الله زاهدی دست به کار شدیم. مرکز عملیات و ستاد را در دفتر ابوالقاسم تفضلی در پاساژ قندهاری مستقر کردیم و حمله را در تاریخ ۲۴ مه ۱۹۵۱ آغاز کردیم. صبح زود، نیروهای گارد را در اطراف خانه مستقر کردیم و برنامه‌ریزی کردیم که حدود ساعت ۱۱ وارد خانه شویم. هنگامی که دستور ورود به خانه را دادم، کاغذها و اسناد در تمامی بخاری‌ها در حال سوختن بودند. با این حال، با تلاش‌های صورت‌گرفته توسط کارکنان، تعداد زیادی از اسناد از سوختن نجات یافتند.

روی میزها، ماشین‌های تایپ، دستگاه‌های فتوکپی، و فرستنده‌های بی‌سیم وجود داشت. ما یک گاوصندوق به ابعاد یک متر مکعب را انتخاب کردیم. درون گاوصندوق، علاوه بر چهار جلد کتاب رمزی، نامه‌ای امضاشده توسط «استاکیل» وجود داشت که قرار بود رمزگذاری شده و به لندن ارسال شود، اما با حمله ناگهانی ما به خانه سدان، فرصتی برای سوزاندن آن نیافتند و در نتیجه، سند به دست ما افتاد. این سند آن‌قدر ارزشمند و مفید بود که پس از تهیه چندین نسخه فتوکپی، آن را به دکتر مصدق ارائه کردیم. مصدق با دیدن اسناد، چنان خوشحال و هیجان‌زده شد که هنگام خواندن آن از بستر برخاست و دو بار مرا بوسید. پس از تهیه ترجمه رسمی و صحیح، آن را با خود به لاهه بردند، و اگر اغراق نکنم، باید اذعان کرد که همین سند باعث شد دیوان داوری لاهه رأی به عدم صلاحیت صادر کند.

باید ذکر کرد که در آخرین ساعت قبل از عزیمت مصدق و همراهانش به لاهه، مصدق اسناد را به یکی از کارمندان دفتر خود در نخست‌وزیری داد تا آن‌ها را بسته‌بندی کند. چند دقیقه قبل از خروج از دفتر، مصدق از یکی از اعضای هیئت خواست بسته را باز کند و اسناد را بررسی کند تا ببیند آیا انتخاب درستی صورت گرفته است. هنگامی که بسته را باز کردند، با تعجب دیدند که درون آن تنها چند روزنامه باطله قرار دارد. بلافاصله اسناد را از آن کارمند بازپس گرفتند و از کشور خارج شدند. این ماجرا نشان می‌دهد که عوامل سفارت بریتانیا در دفتر نخست‌وزیری نفوذ کرده بودند.

در این جریان، چهار جلد کتاب رمز به دست آمد. با راهنمایی پاکروان، تلاش کردیم تلگرام‌هایی را که شرکت نفت با رمزهای مختلف برای ارسال به لندن به اداره تلگراف تهران می‌سپرد، کشف کرده و آن‌ها را در اختیار رئیس دولت قرار دهیم. اما متأسفانه باید بگویم که هنوز شروع نکرده بودیم که دریافتیم تمام تلگرام‌ها به آتش کشیده شده‌اند. هنگامی که داستان را به دکتر غلامحسین صدیقی، وزیر وقت پست و تلگراف، گفتیم، او به سادگی گفت: «من از پشت پرده این کار بی‌اطلاع بودم و بر اساس گزارش معاون وزیر پست و تلگراف و رئیس اداره تلگراف تهران و رویه معمول تلگراف‌خانه، مدت‌ها پیش با آتش زدن تلگرام‌ها موافقت کردم، بدون آنکه از ماجرا آگاه باشم.»

چند روز بعد، هم‌زمان با آغاز بررسی اسناد کشف‌شده از خانه ریچارد سدان توسط کمیسیون، سدان، رئیس شرکت، و مقام مافوقش «دریک» به دادگاه احضار شدند، اما هنگامی که در دادگاه حاضر نشدند، به‌زودی مشخص شد که مرغ از قفس پریده است و سفارت بریتانیا آنان را از ایران فراری داده است.[1]

منبع:
[1]اسماعیل رائین. «اسرار خانه سدان». تهران. امیرکبیر ۱۹۷۹.

Article 812

Les documents de la maison Sedan :

Avec l’adoption de la loi sur la nationalisation de l’industrie pétrolière iranienne au sein du seizième parlement, l’industrie du pétrole et du gaz d’Iran a été déclarée nationale, et les compagnies, bureaux, documents et archives de la Compagnie Pétrolière Anglo-Iranienne ont également été nationalisés. Mais cet événement, accompagné de l’adoption de la loi sur l’expropriation de la Compagnie Pétrolière Anglo-Iranienne et de la victoire juridique de Mossadegh à New York et à La Haye, n’a en aucun cas été du goût de l’Angleterre. Par conséquent, la Compagnie Pétrolière Anglo-Iranienne à Téhéran a planifié le transfert de tous les documents confidentiels et secrets de l’entreprise vers la résidence privée de Richard Sedan.

Le 25 juin, Richard Sedan a transféré les documents confidentiels de la Compagnie Pétrolière Anglo-Iranienne dans sa maison privée, et six jours plus tard, le secret de la maison Sedan a été révélé.

Deux ans plus tard, Mozaffar Baghai a remis les documents découverts dans la maison de Richard Sedan, dont il avait falsifié de nombreuses informations confidentielles par trahison. Baghai a déclaré : « J’ai fait la connaissance de Hossein Pakravan à Téhéran par l’intermédiaire du défunt Sadegh Hedayat. Hedayat a organisé un dîner chez lui. Pendant ce dîner, au cours de la conversation, j’ai demandé à Pakravan pourquoi il avait sollicité un contact confidentiel avec moi. Il a répondu :
“Peut-être ne savez-vous pas que j’occupe une position importante dans le bureau de renseignement de la compagnie pétrolière situé dans la rue Naderi et que j’ai accès à de nombreux documents confidentiels.”
Pakravan a poursuivi : « Parmi les membres du Front National, j’ai placé ma confiance en plusieurs personnes, y compris vous et Hossein Makki. »

Lors de ma troisième rencontre avec Pakravan, il m’a informé que les responsables britanniques du département des publications de la compagnie pétrolière, avec l’aide de certains Iraniens, extrayaient quotidiennement des dossiers sensibles des archives secrètes pour les transférer à la maison de Sedan. Les dossiers extrêmement confidentiels et importants étaient envoyés à l’ambassade britannique à Téhéran ou à Qolhak.

Après avoir relaté sa rencontre avec Pakravan, Baghai a ajouté : « Lorsque j’ai appris ces transferts confidentiels de dossiers, nous avons commencé à agir avec Fazlollah Zahedi. Nous avons établi notre centre d’opérations et notre quartier général dans le bureau de Abolqasem Tafzali, situé dans le passage Kandahari, et nous avons lancé l’attaque le 24 mai 1951. De bon matin, nous avons positionné les gardes autour de la maison et planifié d’y pénétrer aux alentours de 11 heures. Lorsque j’ai donné l’ordre d’entrer, des papiers et des documents brûlaient dans tous les poêles. Cependant, grâce aux efforts des agents, un grand nombre de documents ont été sauvés des flammes.

Sur les bureaux, nous avons trouvé des machines à écrire, des photocopieuses et des émetteurs radio. Nous avons décidé d’ouvrir un coffre-fort d’un mètre cube. À l’intérieur, en plus de quatre volumes de livres codés, se trouvait une lettre signée par Stockil, qui devait être cryptée et envoyée à Londres. Mais grâce à notre attaque soudaine sur la maison Sedan, ils n’ont pas eu le temps de la brûler, et ainsi, le document est tombé entre nos mains. Ce document était si précieux et utile que, après en avoir fait plusieurs copies, nous l’avons présenté au Dr Mossadegh. En voyant ces documents, Mossadegh était si heureux et excité qu’il s’est levé de son lit et m’a embrassé deux fois. Après avoir préparé une traduction officielle et correcte, ils l’ont emporté avec eux à La Haye, et si je ne veux pas exagérer, je dois admettre que c’est précisément ce document qui a conduit la Cour d’arbitrage de La Haye à déclarer son incompétence.

Il convient de mentionner qu’à la dernière heure avant le départ de Mossadegh et de ses compagnons pour La Haye, Mossadegh a remis les documents à un employé de son bureau à la Primature pour qu’il les emballe. Quelques minutes avant de quitter son bureau, Mossadegh a demandé à l’un des membres du conseil d’ouvrir le paquet et de vérifier les documents pour s’assurer qu’ils avaient été correctement sélectionnés. En ouvrant le paquet, ils furent surpris de ne trouver que quelques journaux usagés à l’intérieur. Ils ont immédiatement récupéré les documents auprès de cet employé et sont partis. Cet incident montre que les agents de l’ambassade britannique s’étaient infiltrés dans le bureau du Premier ministre.

Dans cette opération, quatre volumes de livres codés ont été récupérés. Sous la direction de Pakravan, nous avons tenté d’intercepter les télégrammes que la compagnie pétrolière envoyait à Londres depuis le bureau du télégraphe de Téhéran en utilisant différents codes, pour les décrypter et les remettre au chef du gouvernement. Malheureusement, avant même de commencer, nous avons découvert que tous les télégrammes avaient été brûlés. Lorsque nous avons raconté l’histoire au Dr Gholamhossein Sedighi, alors ministre des Postes et Télécommunications, il s’est contenté de répondre : « Je n’étais pas au courant des dessous de cette affaire, et sur la base du rapport du vice-ministre des Postes et Télégraphes et du directeur du bureau télégraphique de Téhéran, ainsi que des procédures habituelles du bureau télégraphique, j’avais approuvé l’incinération des télégrammes il y a longtemps, sans en connaître la véritable raison. »

Quelques jours plus tard, alors que la commission débutait l’examen des documents découverts dans la maison de Richard Sedan, Sedan, le président de la compagnie et son supérieur, Drake, furent convoqués au tribunal. Mais comme ils ne se présentèrent pas à l’audience, il devint rapidement évident que « l’oiseau s’était envolé » et que l’ambassade britannique les avait aidés à fuir l’Iran.

Référence :
[1] Ismail Ra’ein. “Les Secrets de la Maison Sedan”. Téhéran. Amirkabir, 1979.

شهر شهرِ فرنگ ِ خوب تماشا کن    0057

Regardez notre ville! Notre ville est la belle ville de France

Article 812

Sedan house documents:

With the approval of Iran’s oil industry nationalization law in the 16^th Majlis, Iran’s oil and gas industry was declared national, and the companies, offices, documents, and documents of the British and Iran Oil Company were also nationalized. But this incident, along with the passing of the law to expropriate the Anglo-Iranian Oil Company and Mossadiq’s legal victory in New York and The Hague, did not please England at all, and therefore the Anglo-Iranian Oil Company in Tehran planned to transfer all the secret and confidential documents of the company, were carried out to the private house of Richard Sedan.

On June 25, Richard Sedan transferred the confidential documents of Iran and England Oil Company to his private house, and six days later, the secret of Sedan’s house was revealed.

Two years later, Muzafar Baqaei handed over the documents discovered from Richard Sedan’s house, in which he had distorted many secrets by treachery. Baqaei has said: I met Hossein Pakravan in Tehran through the late “Sadiq Hedayat”. Hedayat arranged a dinner party at his home. During this party, while talking, I asked Pakravan why he requested to communicate with me confidentially. He replied:

“Perhaps you don’t know that I have an important position in the information office of the oil company located on Naderi Street and I have access to many confidential documents,” Pakravan said. Among the members of the National Front, I have come to believe in several people, including you and Hossein Mak’ki.

In the third meeting with Pakravan, he informed me that the British heads of the publishing department of the oil company, with the help of some Iranians, were taking out sensitive files from the secret archives and taking them to “Sedan’s” house every day. Cases that are very confidential and important are transferred to the British Embassy in Tehran or Qolhak. After narrating his meeting with Pakravan, Baqaei added: “When I learned about the confidential transfers of cases, we started working together with Fazlullah Zahedi. We placed the operation center and headquarters in the office of Abulqasem Tafzali in Kandahari Passage and started the attack on May 24th, 1951. Very in the morning, we left the guard sedan around the house and planned to enter the house at around 11 o’clock. When I ordered to enter the house, papers, and documents were burning in all the heaters. However, with the efforts made by the staff, a large number of documents were saved from burning.

Among the tables were typewriters, photocopiers, and wireless transmitters. We decided on a safe with dimensions of one cubic meter. In the safe, apart from the four coded books, there was a letter signed by Stockil, which was supposed to be encrypted and sent to London, but with our sudden attack on the Sedan house, they did not find a chance to burn it, and as a result, the document fell into our hands. The said document was so valuable and useful for us that we presented it to Mr. Dr. Mossadiq after making several photocopies, and he was so happy and excited to see the documents that while reading it, he got up from the bed and kissed me twice. After preparing the official and correct translation, they took it with them to The Hague, and if I am not exaggerating, we must admit that this same document caused the Hague Arbitration Court to issue a decision of incompetence.

   It should be mentioned that in the last hour before Mossadiq and his companions left for The Hague, Mossadiq gave the documents to one of the employees of his office in the Prime Minister to pack them. Minutes before leaving his office, Mosadegh asks one of the board members to open and review the package to see that they have been chosen correctly. When they opened the package, they were surprised to see that it contained several waste newspapers. They take the documents back from that employee and leave. This shows that the agents of the British Embassy had infiltrated the Prime Minister’s office.

   In this process, four volumes of the code book were obtained. With Pakravan’s guidance, we tried to get the telegrams that the oil company gave to the Tehran telegraph office with different codes for transmission to London, and to discover them and put them at the disposal of the head of the government, but unfortunately, I have to say that we had not started yet. We found out that all the telegraphs were set on fire. When we told the story to Dr. Gholamhossein Seddiqi, then Minister of Posts and Telegraphs, he simply said: “I was not aware of the story behind the scenes of this work, and according to the report of the Deputy Minister of Posts and Telegraphs and the head of the Tehran Telegraph Department and the usual routine of the telegraph house with I agreed to set fire to telegraphs a long time ago without being aware of the story.

A few days later, at the same time as the commission started to deal with the documents discovered in Richard Sedan’s house, Sedan, the president, and his superior “Drake” were summoned to the court, but when they did not appear in the court building, it soon became clear that the chicken had jumped out of the cage and the British Embassy made them flee from Iran [1].

Reference:

[1]- Ismail Ra’ein. “Secrets of the Sedan House”. Tehran. Amirkabir1979..

شهر شهرِ فرنگ ِ خوب تماشا کن    0056

Regardez notre ville! Notre ville est la belle ville de France

مقاله 157

زنده یاد علی دشتی در تبیین همانندی های حافظ و خیام می نویسد:

            “گوهر بی همتایی که در جانِ توانگر حافظ نهفته است درویشی و غنای طبع است. نه تنها در سختی معاش و حرمانهای زندگی، بلکه در تأملات فلسفی و اندیشه های زهرآگین وجود و عدم این روح لاقید  وبلند پرواز به کمک وی می شتابد. از اینجاست که یأس اندوهناک خیام را به خود راه نمی دهد، بلکه روح امیدوار اپیکور با لاقیدی خیر انگیزی از گریبانش سر درمی آورد [1]”. و در وجه افتراق این دو بزرگوار باز می گوید:

            “خیام دانشمند و ریاضی دان با مردم آمیزشی نداشت و به شعر و شاعری نمی پرداخت و “تحفه سخنش دست بدست” نمی گشت. عامه را از تأملات فلسفی وی که گاهگاهی در قالب رباعی زیبایی درمی آمد، خبری نبود. خیام در این رباعیها احساس درون خود را می ریخت و مثل این بود که با خود حرف می زند و با خویشتن نجوایی دارد. از این رو نه آخوند و صوفی را با وی تماسی بود و نه هم امیران مستبد رفتاری را که با حافظ روا می داشتند با وی می کردند، بعکس به مقام علمی او احترام می گذاشتند [2]”.

پرتو علوی هم اگر چه میان جهان بینی حکیم عمرخیام و حافظ تشابهات زیاد می بیند ولی در نحوه بیان آنها تفاوتهایی می بیند که حقاً هم اینطور است. او می نویسد:

            ” اندیشه ژرف بین حافظ محدود به اندیشه های خیام نیست و با آنکه درباره اصول مسائل آفرینش کم و بیش بیانی استهزا آمیز دارد و در گفته های خواجه مشابهتی در این مورد با نظر خیام ملاحظه می شود… ولی باید توجه داشت که خواجه شیراز با چاشنی عرفان افکار خیام را تعدیل کرده است و درباره وجود معشوق هستی بخش که با این شوق و شور او را می خواند و جنبه های مختلف رابطه او و بشررا با جاذبه ای خاص تشریح می نماید بی شک کمترین شک وتردیدی در دل ندارد… [و] خلاف نظریه خیام که می گوید: آنچه گفته شده افسانه ای بیش نیست و از فردا کسی خبرندارد و تنها باید امروز را بخوشی گذرانید، [فلسفه حافظ] مبین این حقیقت است که جهان را خالقی باشد خدا نام. خواجه می فرماید: ما را پروردگاری مهربان وبخشاینده است که حیات ما از اوست و به عشق او زنده ایم و در این گلستان جهان و به آنچه در اوست، که همه و همه جلواتی از یک فروغ رخ آن معشوقه ازلی است، عشق می ورزیم [3]”.

البته آنچه در ابتدای این بند از خیام نقل شده به هیچ روی بدین مفهوم نیست که خیام برای عالم خالقی نمی شناخته و یا از نظر او خداوند مهربان و بخشاینده نبوده است، بلکه بعکس آثاری که از خیام بجا مانده حاکی از ایمان قلبی و راسخ او به مبدا آفرینش می باشد.

پانویس:

[1] –  دشتی، علی. ” نقشی ازحافظ”. تهران. انتشارات امیرکبیر.  1342.  ص 259.

[2]- همان، ص 258.

[3] – علوی، پرتو. “بانگ جرس”. چاپ دوم. تهران. انتشارات خوارزمی.  1363. ص 19.

Zinde Yad Ali Dashti, explaining the similarities between Hafez and Khayyam, writes:

“The incomparable gem that lies within Hafez’s wealthy soul is a dervish and a richness of nature. Not only in the hardships of life and the deprivations of life, but also in philosophical reflections and poisonous thoughts of existence and non-existence, this unyielding and soaring spirit rushes to his aid. This is why Khayyam’s sorrowful despair does not allow him to escape, but the hopeful spirit of Epicurus emerges from his embrace with a beneficent unyieldingness [1].” And he says again about the difference between these two great men:

“Khayyam, a scientist and mathematician, did not mix with the people, did not engage in poetry and poetics, and did not “pass on the gift of his speech”. The public was unaware of his philosophical reflections, which occasionally took the form of beautiful quatrains. Khayyam poured out his inner feelings in these quatrains, and it was as if he was talking to himself and whispering to himself. Therefore, neither the clerics nor the Sufis had any contact with him, nor did the tyrannical emirs treat him the way they treated Hafez; on the contrary, they respected his scientific status [2]”.

Although Parto Alavi also sees many similarities between the worldviews of the sage Omar Khayyam and Hafez, he sees differences in the way they express them, which is indeed the case. He writes:

“The profound thought of Hafez is not limited to Khayyam’s thoughts, and although he has a more or less mocking expression about the principles of creation, and in the sayings of Khajeh, there is a similarity in this regard with Khayyam’s opinion… However, it should be noted that Khajeh of Shiraz has modified Khayyam’s thoughts with the flavor of mysticism and undoubtedly does not have the slightest doubt or hesitation about the existence of the Beloved, who gives existence to him with such passion and enthusiasm and explains the various aspects of his relationship with humanity with a special attraction… [And] contrary to Khayyam’s theory that says: What has been said is nothing more than a legend and no one knows about tomorrow and you should only spend today happily, [Hafez’s philosophy] demonstrates the truth that the world has a creator named God. Khajeh says: We have a merciful and forgiving Lord from whom our life comes and by whose love we live, and in this garden of the world and what is in it, which are all aspects of the one radiance of the face of that eternal Beloved, we love.” [3]”.

Of course, what is quoted from Khayyam at the beginning of this paragraph does not in any way mean that Khayyam did not recognize a Creator for the universe or that in his view God was not kind and forgiving. On the contrary, the works that Khayyam left behind indicate his heartfelt and firm faith in the origin of creation.

Footnotes:

[1] Dashti, Ali. “A Role of Hafez”. Tehran. Amir Kabir Publications. 1963. p. 259.

[2] Ibid., p. 258.

[3] Alavi, Parto. “Bang Jars”. Second edition. Tehran. Kharazmi Publications. 1984. p. 19.

Zinda Yad Ali Dashti, expliquant les similitudes entre Hafez et Khayyam, écrit :

  “Le joyau incomparable qui réside dans l’âme riche de Hafez est une nature derviche et riche. Non seulement dans les difficultés de la vie et les difficultés de la vie, mais aussi dans les réflexions philosophiques et les pensées empoisonnées de la présence et de l’absence de cet esprit de haut vol se précipite à son secours. C’est de là que le triste désespoir de Khayyam ne cède pas, mais l’esprit plein d’espoir d’Épicure surmonte ses ennuis avec un manque bienveillant [1]”. Et face à la différence entre ces deux nobles, il dit encore :

  Khayyam, un scientifique et mathématicien, ne fréquentait pas les gens et n’écrivait pas de poèmes et de poètes et n’était pas connu pour son don de parole. Le public ne connaissait pas ses réflexions philosophiques, qui apparaissaient parfois sous la forme de beaux quatrains, Khayyam déversait ses sentiments intérieurs et c’était comme s’il se parlait et se chuchotait. Par conséquent, ni les mollahs ni les soufis n’avaient de contact avec lui, ni les émirs. . Les tyrans l’ont traité de la même manière qu’ils ont traité Hafez, au contraire, ils ont respecté sa position scientifique [2]”.

Bien que Parto Alavi voit de nombreuses similitudes entre la vision du monde de Hakim Omar Khayyam et celle de Hafez, il voit des différences dans la manière dont elles sont exprimées, ce qui est vrai. Il écrit :

  “La pensée profonde de Hafez ne se limite pas aux pensées de Khayyam, et bien qu’il ait une déclaration plus ou moins sarcastique sur les principes des questions de création, et selon les mots de Khwaja, il y a une similitude avec l’opinion de Khayyam sur cette question… Mais il convient de noter que Khwaja Shiraz a modifié les pensées de Khayyam avec le piment du mysticisme, et il n’y a aucun doute sur l’existence de l’amant existentiel qui l’appelle avec cette passion et décrit les différents aspects de son relation avec l’humanité avec une attirance particulière. Et il n’a aucun doute dans son cœur… [Et] contrairement à la théorie de Khayyam qui dit : Ce qui a été dit n’est rien de plus qu’une légende et personne ne connaît demain et vous ne devriez passer aujourd’hui que joyeusement, [la philosophie de Hafiz] montre la vérité que Dieu est le créateur du monde. Khwaja dit : Nous sommes un Seigneur bon et indulgent, qui est notre vie et à cause de Son amour, et nous sommes vivants dans ce jardin fleuri du monde et ce qui est en Lui, qui est l’amant de toutes choses du même d. awn. C’est éternel, on aime [3]”.

Bien sûr, ce qui est cité de Khayyam au début de ce paragraphe ne signifie pas que Khayyam n’a pas reconnu un créateur pour le monde ou que Dieu n’était pas bon et indulgent à son avis, mais plutôt que les œuvres laissées par Khayyam indiquent sa foi sincère et ferme dans l’origine de la création.

Note de bas de page :

[1] – Dashti, Ali. “Le rôle d’Azhafiz”. Téhéran. Publications d’Amir Kabir. 1342. p.

[2]- Le même, p.

[3] – Alavi, Parto. “Bang Maillots”. Deuxième édition. Téhéran. Publications Kharazmi. 1363. P. 19.

شهر شهرِ فرنگ ِ خوب تماشا کن    0055

Regardez notre ville! Notre ville est la belle ville de France

تا چند اسیر ِ عقل هرروزه شویم؟

در دهر چه صد ساله چه یکروزه شویم؟

درده قدح باده از آن پیش که ما،

در کارگه کوزه گران ، کوزه شویم.

How long we should be captive of workaday Reason?

Doth it matter if we live hundred years, or but one day?

Pour wine into the bowel, ere us,

In the pottery ,to be turned to the pot.

(2) Combien de temps devrions-nous être captif de raison de tous les jours?

Importe-t-elle si nous vivons cent ans, ou mais un jour?

Versez le vin dans les entrailles, sur l’avant de nous;

Pour être tourné dans le pot dans la poterie.

Wie lange sollen wir täglich vor dem Verstände beben?

Was macht’s, ob wir hundert Jahr oder einen Tag nur

leben?

Lasst uns fröhlich beim Wein unsem Schöpfer loben,

Eh’ unsem Staub als guten Thon die Töpfer loben.

Bodenstedt (IX. 87)

منبع:

احمد شه وری. رباعیات حکیم خیام نیشابوری در چهار زبان.

شهر شهرِ فرنگ ِ خوب تماشا کن    0054

Regardez notre ville! Notre ville est la belle ville de France

Article 805

Britain: Initiator of the Coup of 19^th August 1953 in Iran

(Part III)

The coup plotters failed in gaining the support or neutrality of the Qashqais until the unsuccessful coup d’état on August 16, 1953, was implemented and failed. Muhammad Nasser Soulat Qashqaei says in his memories that after the failure of the first coup, Goodwin – Kermit Roosevelt’s assistant, the American commander of the coup, met with Muhammad Hossein Khan and Khosrow Khan Qashqai and asked them to take Zahedi to the Qashqai tribe and after the reprogramming to move towards Tehran again[1]: On the day of the coup d’état on August 19, 1953, the leaders of the Qashqai clan were present in Tehran and were on their way to Samiram, they called Mossadiq and suggested that he go with them to the Qashqai clan. But Mossadiq did not accept[2].

Of course, due to the implementation of the coup d’état on August 19, and the ease of its victory, there was no opportunity for the British to take advantage of the power and capacity of the nomads, and the agreement of the British with some nomad leaders did not reach the implementation stage[3].

The British Embassy as the center of conspiracies

The British embassy, which is the center of conspiracies, was in the heart of Tehran with an area of about six hectares, and many political, economic, security and military employees of that country were working in its buildings. According to Roger Lewis, “the environment of the embassy was a world unto itself, and it was considered a government within the government[4] “ Instead of dealing with diplomatic affairs, the embassy was the second version of the Anglo-Iranian Oil Company and engaged in intervention and conspiracy in the heart of Iran. “This independent diplomatic zone was a manifestation of foreign domination[5] “. It became clear to the people that the embassy was busy with goals beyond diplomatic actions.

Actions against the national movement were directed by the embassy from the Ministry of Foreign Affairs building in London, headed by Miss Anne Lambton, the former press attaché of the embassy. She oversaw Iran studies department in England and advisor to the Ministry of Foreign Affairs, and she was against reconciliation in the oil issue. Lambton insisted that if England had a strong will, the National Government would be overthrown; the passing events proved that she was right in her forecast of events. The first step to exert pressure was to remove the employees of the former oil company from Abadan, and at the same time, they launched intense propaganda against the government and the leaders of the oil movement[6].

Following Lambton’s announcement of a covert operation against the Iranian government, the British Embassy and the MI6 spy agency implemented a plot to overthrow the government through covert activities. Robin Ziner, who was the press attaché of the British Embassy in Tehran from 1943to 1947, undertook this mission[7].

He was an adventurous and mysterious person, and There was no secret activity related to overthrow the legal government of Iran that he did not try them. Therefore, according to Lambton, Zinner was the ideal man to lead the covert operation of England fans. He worked as a sponsor of the embassy adviser. His duty was to coordinate people like Ernest Peron, Rashidian brothers and other courtiers including Ahmed Homan and Suleyman Behboodi. The Rashidians received a lot of money from Robin Zaehner, but it is not clear how the money was spent. They had an affair with Sam Fall, the counselor of the eastern section of the embassy. Other sections involved in the anti-government activity were the eastern advisors of the embassy, including Lancelot Payman and Colonel Geoffrey Wheeler[8].

Reference:

[1]    – Soulat Qashqai, 1371. pp. 407-408.

[2]   – Five days of resurrection of the Iranian nation, p. 188.

[3]   – Article on Britain and conspiracy among Iranian tribes and nomads is written by Sajjad Raei Gelojeh and is published in the following site:

https://jamejamonline.ir/fa/news/674835/

[4]   – William Roger Lewis, former, p. 377.

[5]   – Ibid., p. 377.

[6]   – Abrahamian, op, cit. p5

[7]   – William Roger Lewis, Mossadiq at the Two Ways of British Imperialism, Bill and Lewis, p. 375. Foreign Secretary Herbert Morrison of Attlee’s Labor government gave the explicit order to carry out the plot, which was later confirmed by Anthony Eden. Reference: Mohammad Ali Movahed, Khab-i Asfete Naft, Vol. 2, Tehran, Karnameh, 1378, p. 181.

[8]   – Fakhreddin Azimi, National Sovereignty and Its Enemies, Tehran, Atai, 2003, p. 73.

Source:

Ahmad Shahvary. Open File:19^th August1953 United States and Britain Coup d’état in Iran

شهر شهرِ فرنگ ِ خوب تماشا کن    0053

Regardez notre ville! Notre ville est la belle ville de France

Article 802

In the 1940s, the common perception of the Shah as a puppet of the West in Iran was inevitable because of oil. While most of the political issues are debatable, the conditions of the oil concession were so skewed in favor of Britain that every one united behind Mossadiq without needing to have the power of scientific analysis of the oil issue, only based on the name and fame of the nationalization of oil, and this issue is well understood.

Britain was also to blame for creating this atmosphere because for many years they acted solely to maximize their profits from oil without considering the strength of the people’s reaction. England only offered a fairer distribution of oil when it realized it could not maintain its position; When the principle of fairness dictated that Iran could not accept it, and therefore the escalation of the dispute became unavoidable, and this was while in Iran’s view, it was like a mouse that rose up against a lion, and from this point of view, there was not any doubt that Iran will be defeated in this war.

In fact, Iran’s conflict with England started with the signing of the initial oil contract with D’Arcy, although no oil had been discovered at that time, and therefore it could be said that the terms of the deal were neither fair nor unfair. However, the way the contract was concluded the role of the Ketabchi Khan and the bribery of Amin ul-Sultan the institutionalized corruption in the Qajar dynasty, and the damage that was caused to the Iranian nation from the very beginning made Iranians disgusted by the shameful and corrupt game of signing the Darcy contract and the seed of a movement that was planted; the result was the Iranian constitution revolution which made the Iranian people’s hatred of the Darcy Agreement written and public by including the principle that the executive branch does not have the right to conclude a contract with a foreigner or any Iranian subject regarding national reserves, including oil.

Unfortunately, this constitution 30 years later, due to the ignorance of the people and the corruption of Shah, who was more corrupt than Muzaffar ed-Din Shah and more dependent on foreign powers, England, the United States, and Germany than Ahmad Shah, could not be effective. So, the dictator Shah, with his nauseating power, extended that annoying contract for another 30 years, while during the years 1901 to 1934, the situation of the whole world had changed drastically; Russia had become the Soviet Union, and oil consumption in the world had greatly increased due to the growth of the automobile industry. At this time, England was taking nearly 85% of the profit from its oil monopoly in Iran, and Iran was taking 15% of the profit, which was obviously unfair. Iran asked for negotiations, but because Iran was ruled by an illiterate dictator, Iran was defeated again and the seeds of chaos remained until 20 years later, when it re-emerged as a festering wound.

Thus, during the period of oil nationalization, a political movement centered on the unfair oil deal was formed under the leadership of Mossadiq with the aim of reforming the existing oil contract. This movement left extraordinary effects that were hidden from everyone at the beginning and neither Iran nor Britain had understood its repercussions, and in the meantime, Mossadiq acted the worst of all. In fact, Mossadiq had no knowledge of the state of the world, of the state of oil, of the corruption among his colleagues and allies in the National Front, nor of the severity of corruption and betrayal among his family members. If someone can prove that he knew, he can say that contrary to what people think and believe about him, he must have known that he committed a great betrayal against the people of Iran in this deal. Before the start of the nationalization of oil, in its negotiations with Razmara, Britain reacted by proposing a 50-50 split of the profit. This was acceptable. But Mossadiq, whose information was even less than that of Muzaffar Baqaei, who foolishly claimed that the day after the British ran out of Iranian oil, the buyers of Iranian oil would line up in the Persian Gulf to buy oil from Iran, had the illusion that it was possible to A better result was obtained. He clearly had bad intentions towards England and did not decide to negotiate with England. Contrary to what he said many times in public [if I accept this, others will say that he took the oil from England and gave it to America], he strongly wanted to give the oil to the Americans and on this basis, he rejected any proposal from the British that was beneficial to both sides to some extent. The result was that when England was disappointed, against its own will, which never wanted more American presence in Iran and the Middle East, it reached out to the United States and demanded that they remove Mossadiq from the scene hand in hand.

Considering Iran’s weak political structure, Britain and America came to a clear conclusion that the immediate monetary cost of regime change is much lower than the benefit of returning to an oil agreement with Mossadiq, and the cost is that moral considerations were valued so much that the value of oil should not be overcome.

Once this decision was made, enough money was invested to buy some people and do the necessary propaganda to change the behavior of others. Propaganda was able to change people’s beliefs and bring Mossadiq’s government to the bottom.

After the coup, the Shah, who cooperated with America, returned to power. He negotiated a much better oil deal for the West, and in return, he was allowed 25 years of oppressive rule and to robe national funds pouring into his and his followers’ pockets.

Source: Ahmad Shahvary. Open File:19^th August1953 United States and Britain Coup d’état in Iran

9^th August 1953 United States and Britain Coup d’état in Iran

شهر شهرِ فرنگ ِ خوب تماشا کن    0052

Regardez notre ville! Notre ville est la belle ville de France

مقاله 162

مفهوم عقل در اشعار حافظ

آرتور جان آربری مقوله ناتوانی عقل در شناخت هستی را چنین توصیف نموده است که: “حافظ درمی یابد که عقل نا آگاه [1]، حداقل در مورد او، از پاسخگویی به پرسشهایش درباره پیچیدگی حیات، در جایی که تمام واقعیتهای اساسی بنظر می رسد خود را در پس پرده روانی – پرده ای بمراتب سخت تر ازپرده آهنین- مخفی ساخته اند،  ناتوان و درمانده است… او درمی یابد که خودش و دیگر انسانهای نظیر خودش  قادر به پاسخ دادن به این گونه پرسشهای سوزنده نیستند. آربری سپس نتیجه می گیرد که حافظ برآن می شود که  مسئله را از طریق مخالف حل کند: یک راه حل  با شراب (و بعضی وقتها با عشق) نمادینه می شود و نماد ِراه حل دیگر  پیر یا مرد خردمندی است که حافظ از او با نامهایی چون پیرمغان یاد می کند؛  انسان کامل و خردمندی که واقف به اسرار حقیقت حیات است و از همین روی انسانی است آرام، خندان، متحمل؛ انسانی که  بطور خلاصه بایستی سرمشق تمام کسانی باشد که درپی کشف حقیقت وجود هستند و جویندگان و پویندگان راه حقیقت بایستی تلاش نمایند تا جایی که می توانند خود را به او نزدیک سازند[2]”. بدین ترتیب حافظ، همچون حکیم عمرخیام، در جستجوی خود برای پی بردن به اسرار هستی عقل را طلاق می دهد و همانند او برآن می شود تا شراب را که در نزد عوام و خواص به عقل سوزی شهره است در این راه بخدمت در آورد تا مگر از این راه به پاسخ سئوالات خود درمورد ماورا  الطبیعه برسد:

نهادم عقل را ره توشه ازمی<>ز شهر مستی اش کردم روانه                 

بنابراین خواجه حافظ همچون حکیم عمرخیام نیشابوری به این باور می رسد که آنچه به انسان در تلاشش برای رسیدن به حقیقت مدد می رساند نه دست آزیدن به عقل، بلکه دست بردن به ساغر است. حافظ نیز همانند خیام در ساغر ِ می انوار و پرتوهای غیبی می بیند. از نظر حافظ ساغر ِمی  وسیله درک معانی است. و لذا پس از مشورت باعقل، آن را با شعله های آتشِ می، می سوزاند:

مشورت باعقل کردم گفت حافظ می بنوش<>ساقیا می ده بقول مستشار مؤتمن

پانویس:

[1]- Cold reason

[2]- Arberry; Classical Persian Literature: 36 0.

شهر شهرِ فرنگ ِ خوب تماشا کن    0051

Regardez notre ville! Notre ville est la belle ville de France

دشمن بغلط گفت که من فلسفیم،

ایزد داند که آنچه او گفت نیم؛

لیکن چو در این غم آشیان آمده ام،

آخر کم از آن که من بدانم که کیم.

The enemy claimed that I am philosophic,

God know I am not what he says;

However, since I have come to this Nest of Sorrow,

I am too insignificant, to know who I am.

(4) L’ennemi a réclamé que je suis philosophique,

Dieu savent que ne suis pas je ce qu’il dit;

Cependant, puisque je suis venu à ce nid de la douleur,

Je suis trop insignifiant, pour savoir qui je suis.

(4) Der Feind behauptete, dass ich philosophisch bin,

Gott weiß, dass ich nicht bin, was er sagt;

Jedoch da ich zu diesem Nest der Sorge gekommen bin,

Ich bin zu bedeutungslos, zu wissen wem ich bin.

شهر شهرِ فرنگ ِ خوب تماشا کن    ۰۰۵۰

Regardez notre ville! Notre ville est la belle ville de France

جُنگ ادبی 43

زبان و ادب فارسی

زبان فارسی سده های متوالی پیوند دهنده اقوام  مختلفی بوده  که درسرزمین پهناوری که تا تاریخ بیاد دارد ایران نامیده می شده است با یکدیگر همزیستی داشته اند. همه کسانی که علم سیاست آموخته اند به ارزش والای زبان در یکپارچگی یک ملّت آگاه هستند.  اروپاییان از اواخر سده 17 و اوایل سده 18 با مفهوم ملّت در ادبیات سیاسی آشنا شدند در حالی که در مشرق زمین، مرزبندی مشخصی میان دولتها و ملتهای ساکن در این بخش از جهان از دیرباز بیشتر بر اساس عامل وحدت زبان تا عامل یا عوامل دیگری چون مذهب و نژاد قوام یافته است. تمدن و شهرنشینی هدیه مشرق زمین به جهانیان است. زمانی که جزیره انگلیس خالی از سکنه می نمود ری یک کلان شهر بود؛ یعنی آنچه امروز به لندن اطلاق می شود، متروپولیتن، دو هزارسال پیش به ری می شد گفت. اشتباه نشود، قصد خود بزرگ بینی نیست زیرا خود بزرگ بینی آفت فرد و دولت باهم است. تردید نیست که همه انسانها و همۀ ملتها برای خود ارزشهای والایی را محترم می دانند. همه می دانیم که از سال 1951 به این طرف نهضتی در اروپا جهت نزدیک ساختن ملتهای این قاره با یکدیگر برپا شده است؛ نهضتی که در آغاز هدفهای صرف اقتصادی را دنبال می کرد ولی بمرور که دستاوردهای اقتصادی ملموسی بدست آمد هدفهای سیاسی و نظامی نیز به آن افزوده شد. امّا امروز که بیش از نیم سده سال از آغاز این جریان می گذرد هنوز ملتهای اروپایی قومِیت خود را حفظ کرده اند و برغم همۀ موهبت هایی که در یکپارچگی اروپا تا کنون وجود داشته نهفته است هیچِیک از آنها حاضربه کمترین گذشتی در مورد ارزشهای نخستینی که آنها را هم جدا می سازد نیست. اسناد اتحادیه بایستی به همۀ زبانهای کشورهای عضو تهیه شوند و سران کشورها و دولتها به زبان خود در مراسم رسمی اتحادیه سخن می گویند. پس زبان عامل اصلی و اساسی در قوام ملتها است و سبک شمردن آن صدمه ها و لطمه های جبران ناپذیری بر وحدت ملتها وارد می سازد. از این روی است که استعمارنو و کهنه هردو برای ازهم پاشیدن ملتها روی جدایی زبان اقوام ساکن در یک کشور تکیه می کنند، چون نقطه ای است که بسادگی می توانند از آن برای تکه تکه کردن کشورهای بزرگ استفاده کنند زیرا تردید ندارند که بر کشورک ها بهتر می توانند سیاست خود را دیکته کنند. سیاست تفرقه بیانداز و حکومت کن هنوز تعیین کننده چارچوب اصلی سیاست خارجی استعمارگران است.

از این روی از یک طرف، با توجه به این واقعیت که امروز توطئه های بسیاری برای تغییر جغرافیای سیاسی منطقه ما در حال شکل گرفتن و اجرا شدن است، و از طرف دیگر زبان فارسی از سال ۱۳۵۷ به بعد مورد بی مهری زیادی واقع شده است، هرآنچه در باره اهمیت زبان فارسی و نقش آن در یکپارچگی ملّی  ما گفته شود کم است.

افزون براین دوعامل مهم، امروز بیش از شش میلیون نفر از ایرانیان در خارج از کشور خود زندگی می کنند و با همۀ تلاشی که نسل اول ایرانیان دور از وطن  در جهت ماندگاری زبان مادری نسل دوم و نسل سوم ایرانیان خارج از وطن بعمل می آورد، فرزندان آن نسل و بتدریج نوه های آنها بلحاظ  کمی امکانات با زبان مادری خود بیگانه می شوند.

این مقالات با این اندیشه نوشته می شود که بویژه به جوانان کشورمان نشان دهد زبان و فرهنگ ایران زمین تا چه اندازه  پُر و زیباست. یادگاری گرانبها از سده ها تلاش تلاشگرانی است که زندگی خود را برای پُر بارساختن آن هزینه کرده اند تا سرمایه ای چنین سنگین و رنگین برای آیندگان فراهم آورند و درست نیست که این سرمایه جاودانی را ما بگذاریم و با بکار نبردن آن، از بهره ای کم مانند بی بهره باشیم. بهره گرفتن از هر سرمایه ای تنها از راه به جریان انداختن درست آن سرمایه میسر است.

آرزومندم که خوانندگان این مقاله ها تلاش کنند تا به هراندازه که می توانند در راه ارج گذاشتن به فرهنگ و ادب ایران تلاش نمایند تا مگر از این راه رشته های یگانگی میان ما که راز پیروزی در همه سنگرهاست روز به روز ناگسستنی تر شود.

شهر شهرِ فرنگ ِ خوب تماشا کن    0049

Regardez notre ville! Notre ville est la belle ville de France

A brief study on Mowlana Jalal ed-Din Muhammad Balkhi known as Rumi (XV)

Rumi and Ibn-i Arabi

Jallal ed-Din Rumi, commonly referred to as Mawlana or “Master”, sometimes called the “Pole of Love,” was born in Balkh in 1207, in what is now situated in Afghanistan. He traveled west across the Islamic world and eventually settled in the Anatolian city of Konya, now in central Turkey, which was at that time the capital of the Seljuk Dynasty. Rumi is arguably the greatest Sufi poet, and his works in English translation have become immensely popular over the last twenty years.

Friends, don’t be discouraged.
Compassion comes after trouble.
Don’t put on any dress but Love
Don’t cover yourself with any garment but Love. . . .
The day I met my Beloved,
I screamed, I lost my mind.
My trials to avoid guilt all disappeared.
But this is Absence inside of Presence.
This is an eternal blessing.
If Love slips out of your hand
Don’t fall into despair. Keep searching.
Fight to find it.
Until you reach Him, see Him,
Don’t sleep, don’t eat, don’t relax.

In verses such as these, Rumi shows a generosity of spirit and encouragement that crosses cultural boundaries and centuries. His paeans to the Beloved work both as great love poems and as descriptions of the mystical state of annihilation.
Rumi’s mentor and master was a remarkable Dervish known as Shams-i Tabriz. Shams to some researchers was something of a malamati [1] Rumi’s followers were aghast when their teacher found Shams’ company more irresistible than their own. Shams provoked Rumi to new heights of mystical love, inspiring some of Rumi’s greatest poetry:
A soul that is not clothed
with the inner garment of Love
should be ashamed of its existence.
Be drunk with Love,
for Love is all that exists.
Where is intimacy found?
?if not in the give and take of Love?
If they ask what Love is,
say: the sacrifice of will.
If you have not left your will behind,
you have no will at all.
Tradition has it that Rumi’s jealous followers eventually murdered Shams, but the intensity of Rumi’s love for the Beloved [2] has been immortalized in his works. The whirling “turn” that Rumi prescribed to his students as a form of moving meditation became one of the central practices of the Mulavi order that was founded soon after Rumi’s death. The “whirling dervishes” of Turkey have gone on to become possibly the most famous Sufis in the West, although, at this late date, not all public practitioners of the “turn” are in fact active Sufis.
Muhi id-Din Ibn al-‘Arabi, Ibn ‘Arabi for short, followed a path quite different from Rumi’s. Born in twelfth-century Moorish Spain, he traveled eastward across North Africa, eventually settling in Damascus in Syria. If Rumi, the “Pole of Love,” exemplifies what is called in yoga the devotional approach, Ibn ‘Arabi is Sufism’s greatest exponent of the way of knowledge or pure consciousness and he has been called the “Pole of Knowledge” or, more commonly, “Sheikh al-‘Akbar”, “The Greatest Sheikh”.
Ibn ‘Arabi, who wrote over two hundred works, had an enormous impact on the development of Sufism. He was an exponent of the philosophy known as “the Unity of Being,” an all-encompassing perspective that holds that Allah is the Being from which everything manifests and that the countless qualities or “Names” of God are the root of all created things. The human being, as the reflection of the divine, can experience the Names and trace his or her own consciousness back to the Source.
In Ibn ‘Arabi’s system, God’s Being is both transcendent and immanent, and we are born with this innate knowledge whether we realize it or not. To truly know one’s self, then, is to know God and vice versa. The whole of the universe can be found within ourselves, as Ibn ‘Arabi indicates in his typically dense prose: “Every time that an intuitive person contemplates a form which communicates to him new knowledge which he had not been able previously to comprehend, its form will be an expression of his own essence and nothing unknown to him.”
One of Ibn ‘Arabi’s most important teachings was that of the “Perfect [3] Man” / “Complete [4] Human”. Existing both as a primordial template for the human being and as the potential destiny of each of us, the Perfect Man has realized all of Allah’s Names, or qualities, within himself. The Prophet Muhammad is perhaps the quintessential example of the Perfect Man. He represents the model of nobility, generosity, and mercy that Muslims in general and Sufis in particular are urged to emulate.
In contrast to Rumi whose forte was poetry and story, Ibn ‘Arabi set out his rather complicated system in a series of demanding philosophical works and commentaries on the prophets, the Qur’an, and Sharia’t, the Islamic law. Although Ibn ‘Arabi did not find a formal tariq’at, or order, his ideas and realization had a seminal influence on the early masters of the Naqshbandi order, on the Shadhili and Qadari orders, and on numerous others. In addition, lines of “Akbari” [5] teaching and oral traditions survived the centuries.

Reference:
[1]- literally someone on “the path of blame,” a category of Sufis usually operating outside of formal orders who often courted criticism from others as a way to diminish their egos.
[2]- both as God and in the guise of Shams
[3] – “Perfect” is used here in the sense of “perfected”
[4] – “complete,” not in the sense of “flawless.”
[5] – a name derived from Ibn-i ‘Arabi’s title “Sheikh Al-Akbar”

Source: Ahmad Shahvary. World Outlook of Rumi. 2005. Seoul, ISBN: 978-622-00-1461-4