ADABSARA

کالا 006080

فروش این تمبر به بالاترین پیشنهاد

پیشنهاد خودتان را به ادبسرا به نشانی shahvary@gmail.com اعلام فرمایید. نتیجه مزایده متعاقباً با ذکر نام و نشانی خریدار به اطلاع دیگر شرکت کنندگان در مزایده خواهد رسید. پیشنهادهایی مورد بررسی قرار خواهد گرفت که فیمت پیشنهادی شان کمتر از 40 درصد قیمت تمبر/تمبرها بر اساس آخرین کاتالوگ استنلی گیبون نباشد.

از شما دعوت می کنیم که که تمبرهای مشابه ادبسرا را هم ببینید.

کتاب های احمد شه وری به تمام متقاضیان در سراسر جهان بصورت PDF از طریق ایمیل فرستاده می شود. با جستجوی 6 صفر ( 000000) در سایت ادبسرا از فهرست این کتابها مطلع شوید.

This stamp is for sale to the best offer.
Please submit your offer within three months to Adabsara at the address shahvary@gmail.com.
We also invite you to view similar stamps at Adabsara.
Ahmad Shahvary’s books are sent as PDFs via email to all applicants worldwide. To see the list of these books, search for 6 zeros (000000) on the Adabsara website.

Ce timbre est mis en vente au meilleur offreur.
Veuillez soumettre votre offre dans un délai de trois mois à Adabsara à l’adresse shahvary@gmail.com
Nous vous invitons également à consulter les timbres similaires disponibles sur Adabsara.
Les livres d’Ahmad Shahvary sont envoyés sous format PDF par email à tous les demandeurs dans le monde entier. Pour consulter la liste de ces livres, recherchez 6 zéros (000000) sur le site web d’Adabsara.

Diese Briefmarke wird an das beste Angebot verkauft.
Bitte übermitteln Sie Ihr Angebot innerhalb von drei Monaten an Adabsara unter der Adresse shahvary@gmail.com.
Wir laden Sie auch ein, ähnliche Briefmarken bei Adabsara anzusehen.
Die Bücher von Ahmad Shahvary werden allen Interessenten weltweit als PDF per E-Mail zugesandt. Um die Liste dieser Bücher einzusehen, suchen Sie auf der Website von Adabsara nach 6 Nullen (000000).

这枚邮票将出售给最佳报价者。
请在三个月内将您的报价发送至 Adabsara，地址：shahvary@gmail.com。
我们也邀请您查看 Adabsara 上的类似邮票。
Ahmad Shahvary 的书籍将以 PDF 格式通过电子邮件发送给全球所有申请者。要查看这些书籍的列表，请在Adabsara 网站上搜索 6 个零 (000000)。

کالا 006079

فروش این تمبر به بالاترین پیشنهاد

از شما دعوت می کنیم که که تمبرهای مشابه ادبسرا را هم ببینید.

کالا 006078

فروش این تمبر به بالاترین پیشنهاد

از شما دعوت می کنیم که که تمبرهای مشابه ادبسرا را هم ببینید.

کالا 006077

فروش این تمبر به بالاترین پیشنهاد

از شما دعوت می کنیم که که تمبرهای مشابه ادبسرا را هم ببینید.

کالا 006076

فروش این تمبر به بالاترین پیشنهاد

از شما دعوت می کنیم که که تمبرهای مشابه ادبسرا را هم ببینید.

کالا 006075

فروش این تمبر به بالاترین پیشنهاد

از شما دعوت می کنیم که که تمبرهای مشابه ادبسرا را هم ببینید.

کالا 006074

فروش این تمبر به بالاترین پیشنهاد

از شما دعوت می کنیم که که تمبرهای مشابه ادبسرا را هم ببینید.

کالا 006073

فروش این تمبر به بالاترین پیشنهاد

از شما دعوت می کنیم که که تمبرهای مشابه ادبسرا را هم ببینید.

مقاله: پهلوی ها و انگلیس؛ کودتای 28 امرداد 1332- بن مایه رویدادهای این روزها

کودتای 28 امرداد 1332، ارتش ایران را دست‌ نشانده شاه، سیا و MI-6 نشان داد؛ احزاب سکولار از جمله جبهه‌ ملی را متلاشی ساخت و راه را برای ظهور مخالفان مذهبی به رهبری خمینی باز کرد. مصدق بی‌طرف جای خود را به خمینی مذهبی داد.

نقش کودتا بر فرهنگ ایران بسیار عمیق بود بطوری که ملت ایران دچار این توهم شد که دست بیگانگان همواره امور ایران را اداره می‌کند؛ و به این اعتقاد رسید که تنها راه جلوگیری از تکرار کودتای دیگری مانند کودتای 28 مرداد توسل به زور است. درکل کودتا ضربه سختی به ملی‌گرایی سکولار وارد ساخت. بطوری که در سال 1981، در چهاردهمین سالگرد وفات مصدق، علی‌خامنه‌ای اظهار داشت: “ما مثل آلنده لیبرال نیستیم که سیا بتواند ما را سرنگون کند. ” این نگرش تا جنگ 12 روزه در تابستان 1404 بر ایران سایه افکنده بود.

در اسناد طبقه بندی شده ساواک آمده است که در 24 مهر 1352 بعضی از مذهبیون ایرانی به هم فکران خود گفته اند که اگر افرادی را می شناسند که برای کمک به اعراب و سازمان های فلسطینی پول می دهند آنان را هدایت کنند که پول های خودشان را به اکبر هاشمی رفسنجانی بدهند تا به وسیله سفیر مصر این پول ها به نام مقلدین آیت الله خمینی جهت چریک های فلسطین فرستاده شود[1]. و این سرآغاز گره خوردن سرنوشت حکومت بعد از 1357 با مسئله فلسطین بود که دود آن 47 سال به چشم مردم ایران رفت.

– در سال 1356 تز اصلی آقای خمینی به عنوان جایگزینی برای دولت مشروطه سلطنتی تکمیل و در کتاب «ولایت فقیه» منتشر ‌شد. وی در این کتاب اعلام داشت که تنها فقیه می‌تواند حاکم مشروع باشد. بر اساس این تز، اسلام ناظر بر هیچگونه جدایی میان قدرت مذهبی و سیاسی نمی‌ باشد[2]‌ و مهمترین بُعد اسلام نه اعتقاد شخصی و نجات فردی بلکه حیات سیاسی دولت است[3]؛ حکومت اسلامی نه استبدادی و نه مطلقه، بلکه مشروطه است. البته نه مشروطه به معنی متعارف فعلی آن که تصویب قوانین تابع آرا اشخاص و اکثریت باشد بلکه مشروطه از این جهت که حکومت کنندگان در اجرا و اراده مقید به یک مجموعه شرط هستند که در قرآن و سنت معین گشته است. به عبارت دیگرمجموعه شروط همان احکام و قوانین اسلام است که باید رعایت و اجرا شود. از این جهت نوع حکومت اسلامی، حکومت قانون شرع بر مردم است. قدرت قانونگزار و اختیار تشریع در اسلام به خداوند اختصاص یافته و بس. هیچکس حق قانونگذاری ندارد و هیچ قانونی جز حکم شارع را نمی توان به مورد اجرا گذاشت… در این صورت حکّام حقیقی همان فقها هستند. پس بایستی حاکمیت رسما به فقها تعلق بگیرد[4]». با این وجود در یک خدعه آشکار دیگر خمینی در روز 23 شهریور 1357 در سخنانی که ایراد کرد اظهار داشت منظور از حکومت اسلامی این نیست که رهبران مذهبی خود حکومت را اداره کنند[5].

در کنار این ها در روز 25 شهریور 1357، در سی و هفتمین سالگرد آغاز سلطنت محمد رضا پهلوی پس از برکناری پدرش، پارسونز، سفیر انگلیس در تهران، با او ملاقات نمود. دراین ملاقات پارسونز پیام خصوصی «جیمز کالاهان»، نخست‌وزیر بریتانیا به به وی منتقل کرد. در این پیام اشاره شده بود که انگلیس از او و «شیوه‌های آزادسازی او» حمایت می کند و اظهار امیدواری شده بود که دوران گذار از شرایط کنونی برخلاف آنچه که در هفته گذشته رخ داد (شاره به واقعۀ 17 شهریور در میدان ژاله تهران) بدون آن‌که اوضاع کاملاً از کنترل خارج شود به پیش رود. در این دیدار که به گفته سفیر بریتانیا مخاطب او «به حد تکان دهنده ای خسته و بی ‌روح به نظر می‌رسید»، تأکید کرد که بیش از آن که صرفاً دغدغه سلطنت تا آخرین روز پیش از مرگش را داشته باشد، «هدفش ایجاد بنیادی محکم در جهت سلطنت به ارث گذارده شده برای پسرش است». او با این گفته خود که به هیچ وجه مناسبتی با ملاقات با سفیر انگلیس در تهران نداشت، در عمل به دولت انگلیس اعلام کرد که تنها شرط آینکه او ایرانیان را رها کند، این است که به او تضمینی محکم برای محفوظ ماندن تاج و تخت برای پهلوی ها، پس از یک دوره فترت، داده شود. درج این عبارت بی ربط و معنا که از نظر خواننده ای عادی یک نظر شخصی تلقی می شود در صورت مذاکرات بخوبی نشان می دهد که سفیر هوشیار انگلیس به این نکته توجه کرد و آن را به وزارت خارجه دولت متبوع خود منتقل ساخته است. ملاقات های بعدی فرح دیبا با مقامات انگلیسی در اجرای این قول مبین این واقعیت است. انگلیسی ها پس از هر ملاقات به فرح دیبا سفارش صبر و خویشتن داری کرده اند.

پارسونز در ادامه این دیدار گفت که لندن مشتاق دانستن دیدگاه و پیش‌بینی او از تحولات ماه‌های آینده ایران است. [ محمد رضا پهلوی در شرایطی که در دیدارهای ماه‌ها و سال‌های قبل با دیپلمات‌های غربی، نه تنها تحولات داخلی که حتی رویدادهای بین‌المللی را تبیین و پیش‌بینی می‌کرد، این بار] در پاسخ به صفیر با ناامیدی تنها ابراز امیدواری کرد که دولت جعفر شریف امامی، بتواند اعتماد را به کشور باز گرداند. او همچنین ابراز امیدواری کرد که چه با حکومت نظامی و چه بدون آن، بتواند انتخابات آزاد را در تابستان سال بعد (1358/1980) برگزار کند.

در این ملاقات وی در تشریح موقعیت خود و حکومتش به پارسونز، این گونه تأکید کرده بود: «مخالفان کاملا سازمان یافته‌اند، ولی حکومت این طور نیست. حزب واحد فروپاشیده شده و هیچ چیز سازنده‌ای برای جایگزینی آن ظهور نکرده است. دولت باید سریعا به مردم نشان دهد که به برنامه‌های خود عمل خواهد کرد». او در ادامه این دیدار همچنین از ضرورت مبارزه با فساد، تغییر قوانین غیرمردمی و همچنین بهبود وضع اقتصادی و کنترل تورم به عنوان دیگر راهکارهای ضروری برای جلب رضایت مردم سخن گفت.

در بخش دیگری از این دیدار پارسونز درباره میزان وفاداری نیروهای مسلح نسبت به سلطنت می‌پرسد و او در پاسخ از «وفاداری، ملی‌گرایی و میهن ‌دوستی اثبات شده کادرهای ثابت نیروهای مسلح» سخن می کوید و با اشاره به یک یا دو حادثه، از جمله شلیک روز گذشته یک سرباز وظیفه فراری یه یک کامیون ارتشی در تبریز، تنها درباره میزان وفاداری پرسنل وظیفه ابراز تردید می‌کند.

پارسونز می نویسد: در این مرحله شاه با همه مشکلات، همچنان خود را از پشتیبانی اکثریت مردم برخوردار می‌دانست و از گسترش روز افزون مخالفت‌ها متعجب بود: «شاه گفت: مردم همچنان به او می‌گویند که اکثریت کشور هنوز از او حمایت می‌کنند. پس چرا توده‌های مردم به ملاها (روحانیت) روی آورده و ابراز مخالفت می‌کنند؟»

پس از این سخنان، پارسونز از شاه خواست تا با او به صراحت سخن بگوید. پارسونز در ارائه تحلیل خود به شاه، با اشاره به دیدارهایش از جنوب شهر تهران طی چهار سال حضورش در ایران، از تورم شدید ناشی از هجوم روستاییان به شهرها و بروز مشکلات شدید در جامعۀ بی ‌رحم شهری و بروز ابعادی از مشکلات که تا آن زمان در ایران ناشناخته بود، سخن گفت و عنوان کرد که بسیاری از روستاییان مهاجر احساس ناامنی و وضع رقت باری داشته و در صنایع ساختمانی و ساخت‌و ساز فعال بودند، احساس ناخوشایندی از ساختن خانه‌های ثروتمندان داشتند، حال آن که خودشان در یک چاله در درون زمین زندگی می‌کرده و بیشتر مردم بر این باورند که جز یخچال و دستگاه تلویزیون، اگر خوش شانس باشند، هیچ چیزی برایشان ایجاد نشده است. سفیر به شاه گفته بود که: «در این وضعیت طبیعی است که مردم به سوی راهنمایان سنتی خود و رهبری مذهبی روی آورده و فاصله عمیقی از بی‌اعتمادی بین حکومت و مردم ایجاد شود. مردم ایمانی به توانایی یا اراده حکومت به عملی کردن وعده‌های خود نداشته باشند. » به گفته پارسونز، شاه بی‌کم ‌و کاست همه اظهارات و تحلیل او از شرایط را مورد تأیید قرار داد.

در ادامه این ملاقات، پارسونز در اظهاراتی که به تأیید شاه هم رسیده بود، گفته بود: آیت‌ الله خمینی با شاه آشتی‏ناپذیر است و به هیچ چیزی جز سرنگونی شاه راضی نخواهد شد [یعنی اینکه زمان رفتن تو فرا رسیده است]. پارسونز همچنین با اشاره به رویدادهای سال 1332 و دوره حکومت مصدق سیاست‌های جبهۀ ملی در مورد شاه را نیز کینه توزانه خطاب کرد و به شاه توصیه نمود که برای مقابله با سرسختی آیت‌ الله خمینی، دست به دامان روحانیون معتدل قم شود. پارسونز در گزارش خود آورده است: «من در ادامه از او پرسیدم که آیا امیدی به آشتی با رهبری روحانی در داخل کشور یعنی آیت‌ الله‌های کم و بیش معتدل قم هست و آیا دولت می‌تواند باب گفت‌وگو با آنان را باز کرده و ببیند که آنان چه می‌خواهند؟»

شاه در پاسخ ضمن تأیید این نکته که دولت شریف امامی باب گفت‌وگو با روحانیان میانه‌رو را گشوده، گفت: «آنها هر روز خواسته متفاوتی دارند و از این که توسط خمینی منزوی شوند، در هراسند». با این همه شاه با یادآوری این نکته که مطابق قانون اساسی از هیئتی از روحانیان خواهد خواست تا نسبت به اسلامی بودن همه قوانین نظارت کنند، گفت خواسته‌های اساسی روحانیان میانه رو، معقول و قابل انجام است.

بخش پایانی این دیدار به گمانه‌زنی شاه به روابط ایران و غرب در صورت تغییر حکومت اختصاص داشت: «شاه دوباره تکرار کرد که هر رژیمی که پس از او بیاید برای غرب بدتر خواهد بود، اغتشاش و گروه‌گرایی به همراه آورده و کشور را با خطر مداخله خارجی روبه ‌رو خواهد کرد و خلاصه آن‌که بسیار خطرناک خواهد بود. » و پارسونز در پاسخ به شاه گفته بود: «من فکر نمی‌کنم که چه آمریکایی‌ها و چه خود ما مخالفتی با این ارزیابی داشته باشیم. ما از اعلیحضرت حمایت کرده و صمیمانه آرزو داریم که بر مشکلات کنونی چیره شوید». و در ادامه می‌گوید: «من با توجه به موضوعی که او بیشترین حساسیت را به آن داشت، به او اطمینان دادم که دو دوزه بازی نخواهیم کرد… ».

سفیر انگلیس همچنین در سخنانی که به تایید شاه نیز رسید گفت: «به نظر من برای هیچ کشور مدرنی با رشد فزاینده جمعیت تحصیل کرده، ممکن نیست که تنها تحت حکومت مستبدانه یک نفر به سر برد».

شاه در پاسخ گفت: «او نمی‌تواند مطمئن باشد که رژیم او ادامه یابد، ولی آزاد سازی باید انجام شود او باید خود را آماده کسب حمایت واقعی و گسترده مردمی برای جانشینی آتی پسرش کند. چرا که وفاداری ارتش به تنهایی کافی نیست». [حال آنکه چند دقیقه پیش از این گفته بود که تنها محل نگرانی او از نیروهای نظامی سرابازان وظیفه هستند]

بعد از این ملاقات جیمی کارتر با آگاه شدن از گفته و شنیده های سفیر انگلیس در تهران در آن ملاقات، در دیار با رضا پهلوی از اقداماتی که شاه در جهت استقرار دموکراسی به عمل آورده است، ابراز خوشحالی کرد. وی حمایت آمریکا را از شاه ایران مورد تایید قرار داد و ابراز امیدواری کرد که تظاهرات خشونت آمیز مخالفان و اعتصاب در نواحی نفت خیز کشور هر چه زودتر خاتمه یابد. وی در این دیدار گفت: دوستی و اتحاد با ایران، یکی از مبانی مهمی است که سیاست خارجی آمریکا به طور اعم بر روی آن پایه‌ گذاری شده است[6]. در همین روز ارتش کنترل تأسیسات نفتی کشور را در دست گرفت تا نگرانی کارتر را مرتفع کند.

[1] – پیمان امیری. روابط ایران و رژیم صهیونیستی، فراز و فرود. سايت مركز اسناد انقلاب اسلامی

[2] – روح الله خمینی، ولایت فقیه یا حکومت اسلامی، تهران، 1358، صص 28، 40-39، 79-77، 93-89، 107-106، 190.

[3] – همان پاورقی، ص195.

[4] – همان، صص 47-45، 53-50

[5] -(مصاحبه با خبرنگار رادیو تلویزیون فرانسه/23 شهریور1357/نجف)

[6] – اطلاعات 1357/08/10 و 1357/08/11.

مقاله: آیا 28 مرداد 1332 دارد تکرار می شود؟ زنگ ها برای ما برای بار سوم بصدا درآمده است

ساعت هشت شب [روز 27 مرداد 1332پس از ملاقات لویی هندرسون سفیر امریکا در تهران با مصدق و تهدید او به اینکه امریکا در ایران جویی از خون راه خواهد انداخت و مصدق مرعوب دستور تخلیه خیابان ها از تظاهرکنندگان در پیش روی هندرسون صادر کرد و بدین ترتیب هندرسون دریافت که از این ساعت به بعد فرصت طلایی دارد تا نقشه سازمان سیا و اینتلیجنس سرویس را با خیال راحت اجرا کند] سربازان فرمانداری نظامی وپاسبانها به گروههای توده ای که شعارهای ضد شاه می دادند حمله بردند. افراد پان ایرانیست ونیروی سوم (گروه خلیل ملکی وانشعابیون حزب توده) نیز درچند جا بر سر فروشندگان روزنامه مردم ریختند. درخیابانهای مرکزی شهر… سربازان وپاسبانها درضمن تعقیب توده ایها فریاد “برقرار باد سلطنت” سر می دادند. مردم عادی وطرفداران دولت، ساکت ونگران به این صحنه ها می نگریستند. نظامیان، به رهبری سرهنگ اشرفی فرماندار نظامی تهران- درحالی که چند افسر ازسازمان نظامی حزب توده نیز بین آنها بودند حدود 500 توده ای را دستگیر کردند. آنها به سرعت درچند مرکز بزرگ کارگری: دخانیات، سیلو، چیت سازی، سیمان ری و.. مستقر شدند. قصد اصلی جلوگیری ازخرابکاری کمونیستها بود. پشت این عملیات گروههای طرفدار شاه آزادی عمل می یافتند.

دیگر صدایی درکوچه ها وخیابانها نبود. شب پیش ازموقع رسیده بود. مصطفی الموتی، عمیدی نوری، محمود مسگر، سرهنگ خسرو پناه، محمد علی مسعودی، مصطفی مقدم، تیمسار گیلانشاه، شعبان جعفری، سرگرد پرویز خسروانی، تیمسار باتمانقلیچ، سرهنگ مبصر، بیوک صابر، جمال امانی، سرتیپ آزموده، سرتیپ آزموده، سرتیپ فرزانگان، اردشیر زاهدی، [مهدی] رمضان یخی وگروهی ازسرمایه داران سخت درتکاپو بودند. بقایی وگروهش، پان ایرانیستها – که دیگر داریوش فروهر ازآنها جدا شده بود- نیروی سومی ها، آزاد، مکی، شمس قنات آبادی ودیگرانی که درسی تیر سال پیش صحنه گردان تظاهرات طرفدار دولت بودند، پس ازاطلاع ازاین که ارتش درکار مقابله با توده ایها است، آرام درخانه ها خزیده بودند. گروهی که می بایست فردا صبح، صحنه ای چنین آماده را با اطمینان ازموافقت ارتش وشهربانی فتح کنند، پس ازساعات منع عبور ومرور با اجتماع دربرابر خانه سید محمد بهبهانی- نظیر روز نهم اسفند – درسکوت خیابانها فریاد های ” زنده باد شاه ” سردادند. شاه درهتل آمباسادور رم نومید وخسته زودتر ازدیگران ازسر میز شام برخاست. صبح آن روز او برای اجاره خانه ای دررم اقدام کرده بود.

تظاهر کنندگان شاه دوست، به سرپرستی شعبان جعفری دربرابر خانه بهبهانی لحظه به لحظه زیاد می شدند، درحالی که درپامنار درنزدیکی خانه آیت الله کاشانی نیز طیب وشمس قنات آبادی گروهی را جمع کرده بودند. اینها تمام کسانی بودند که درسی تیرسال پیش کفن پوش، علیه قوام، درخیابانها براه افتاده بودند.

شبی چنین سرنوشت سازبه نیمه که رسید ازسکوت لبریز بود. اکثر ملت چه درتهران وچه درشهرستان آرام خفته، گرما، پشه بندها را درپشت بامها بازکرده بود. بادی نمی وزید. صبح 28 امرداد، براساس قرار قبلی می بایست وزیران کابینه جلسه هیئت دولت را تشکیل دهند ودرخانه مصدق اجتماع کنند، دستور جلسه، ” بررسی نحوه رویارویی رسمی دولت با مسئله فرار شاه وتعیین سیاستی برای روزهای بعد” بود.

زودتر ازآن که وزیران ازخیابانهای ساکت بگذرند وخود را به خانه مصدق درخیابان کاخ برسانند، کارگران به کارخانه ها رسیدند وهمه جا را دراشغال سربازان فرمانداری نظامی دیدند. عملاً شهر به دو دسته شده بود: طرفداران شاه واعضا وهواداران حزب توده. ازاکثریت مردم- طرفداران مصدق وکاشانی- اثری وخبری نبود. حرکت را طرفداران شاه آغازکردند که بر اساس برنامه پیش بینی شده کارخانه ها را تعطیل کردند ودرخیابانها براه افتادند. ازطرفهای دیگر شهر هم با استفاده ازدلارهای شوارتسکف وریالهای اشرف، دسته های چند ده وگاه چند صد نفری به حرکت افتادند. اینجا وآنجا درگیریهایی هم رخ داد. توده ای های شناسایی شده دستگیریا مضروب می شدند. دفاتر روزنامه های توده ای – بسوی آینده وشهباز- غارت شد. آنگاه جماعت به دفتر باختر امروز- روزنامه حسین فاطمی – حمله ورشدند. حدود ساعت 9 صبح این گروهها درمیدان بهارستان کم کم جمع می شدند. دفتر حزب ایران- اللهیار صالح- هم فتح شد! دراین فاصله سرتیپ دفتری که حکم ریاست شهربانی ازمصدق گرفته بود، با چند جیب گارد مسلح گمرک به مرکز شهربانی رفت وآنجا را اشغال کرد. ارتباط بخشی ازکودتا گران با کلانتریها برقرار شد. تظاهر کنندگان دربازار با نیروی نظامی روبرو شدند. چند تیری هم شلیک شد، تا رهبر دسته خودش را به افسر فرمانده رساند وماهیت گروه را بازگفت . سربازان با عذر خواهی را بر آنان گشودند. کودتا آرام تر ازآن که تصور می رفت، بسوی هدفهای اصلی خود نزدیک می شد. تنها محوطه کاخها وخانه 109 خیابان کاخ درمحاصره تانکها درامان مانده بود. وزیران درخانه مصدق جمع شده بودند وتلفنها براه بود وخبرهای ضد ونقیض ازاین سو آن سو می رسید. عیناً شبیه روز سی تیر درخانه قوام، طرفداران مصدق ومسئولان حکومت یکی یکی ازشهر[!] می رسیدند و خبرهایی می آوردند. مصدق که دستور دستگیری زاهدی را شب قبل صادرکرده بود، به سرتیپ دفتری – برادرزاده اش – فشار می آورد که او را دستگیر کند. دفتری شب قبل با زاهدی ها پیمانها بسته بود. اصرار تیمسار ریاحی رییس ستاد ارتش مصدق وکیانوری- که با تلفن به مصدق خبر می داد- درباره ارتباط سرتیپ دفتری با کودتا گران به جایی نرسید. نصیری وقشقایی – ماموران حکم های دربار در25 امرداد- که تا شب قبل درمحل ستاد ارتش زندانی ودرانتظار محاکمه بودند؛ آزاد شده خود را به کودتا گران رساندند. با خبرهایی که ازشهر می رسید، روزولت وزاهدی درحدود ظهر به شادمانی توانستند به گروههای ارتشی مسلح که درسربازخانه ها ویا نقاط مختلف شهر مستقر بودند، فرمان دهند که به گروههای ارتشی مسلح که درسربازخانه ها ویا نقاط مختلف شهر مستقر بودند فرمان دهند که به گروههای شاه دوست درمرکز شهر متصل شده، کار را یکسره کنند. ازساعت یک ونیم بعد ازظهر تانکها ونفر برهای نظامی براه افتادند، بی هیچ مقاومتی ازسوی گروههای طرفدار دولت. با رسیدن خبر نظامیان به مصدق، او مطمئن شد که حرکات ازصبح تاکنون تنها برای سرکوبی توده ایها نبوده است. به توصیه حسین فاطمی، مصدق آماده شد تا ازطریق رادیو برای مردم پیام بفرستد ولی نه رفتن او به بی سیم ممکن بود نه آمدن یکی دو تنی که می توانستند ضبط صوت را برای ضبط صدایش بیاورند. مصدق شروع به نوشتن پیامی کرد که دکتر فاطمی آماده رساندن آن به رادیو بود. دعوت ازمردم برای مقابله با کودتا. دراین زمان برنامه کشاورزی پخش می شد. دکتر عالمی وزیر کار درسهایی برای بالا بردن تولید می داد! اما ناگهان برق قطع شد. وپس ازسکوتی، صدای گوش خراشی که مدام ” الو… الو.” می گفت به گوشها رسید. میر اشرافی، نماینده مجلس، مدیر روزنامه آتش وازعوامل کودتا بود که با فریاد ” زنده باد شاه ” به زاهدی خبر می داد که صحنه آماده حرکت آنهاست. تا آن زمان زاهدی نگران بود وامیدی نداشت که با این تدارک مختصر، دولت سقوط کند. بر او لباس نظامی پوشاندند وحرکتش دادند. صدایی نیز به انگلیسی ” زنده باد شاه” گفت. این پیام برای روزولت بود. حالا کامیونهای بزرگ ارتشی که برآن فواحش، رجاله ها، چاقوکشان، وروستاییان اجیر شده اطراف تهران سوار بودند با عکس بزرگی ازشاه، درخیابانها می گشت. عملاً ارتباط رییس ستاد ارتش – سرتیپ ریاحی- با واحدهای مختلف تهران وشهرستانها قطع شده بود. واحد های نظامی یا به کودتا پیوسته بودند یا با سکوت وگریز ازتماس با مرکز درانتظار بودند که تکلیف روشن تر شود، آنگاه به نفع برنده وارد میدان شوند. سرهنگ روحانی ازطرف مرکز کودتا مامور اشغال گارد شاهنشاهی بود که با فرار شاه نیروهای طرفدار مصدق درآنجا مستقر بودند. با رسیدن او، سربازان وافسران گارد نیز به جمع کودتا گران پیوستند. درمحوطه دژبان سرهنگ عزیز رحیمی دژبانها را به دخالت دراوضاع وپیوستن به کودتا تشویق می کرد. شاهپور حمید رضا با وحشت کنار زاهدی به بی سیم پهلوی رسید. پیش ازاینکه او سخن گوید میر اشرفی پشت رادیو اعلام داشت ” مصدق را باید کشت، حضرت آیت الله کاشانی با ما هستند”. او دروغ می گفت اما لحظه ای بعد که سید مصطفی اعلامیه جمعیت مسلمانان مبارز را خواند، مردم باور کردند. تانکهای دژبان هم براه افتاد. حالا صدای تیر اندازی ها به گوش مصدق ووزیرانش نیز می رسید. آن صدا ها ازگارد شمس پهلوی بود. دقایقی بعد چند افسر که درساختمان اصل چهار- متعلق به مصدق وچسبیده به خانه او – موضع گرفته بودند، شروع به تیر اندازی بسوی خانه مصدق کردند. وقتی زاهدی درپشت میکروفن رادیو سخن می گفت، صدای فریاد عوامل کودتا که ” زنده باد شاه، زنده باد نخست وزیر قانونی” می گفتند، شنیده می شد. مدیران روزنامه های وابسته به دربار وحقوق بگیران سفارت انگلیس هم بودند. آنها هر کدام با چند کلامی پشت میکروفن، زندگی آینده ی خود را بیمه می کردند. پری اسکندری، ازطرفداران نهضت درنزدیکی مجلس جلو تانک خوابید بود وملکه اعتضادی، زنی بد نام ازعوامل دست چندم کودتا، پشت شاه بنفع شاه جیغ می کشید. ازرهبران نظامی مرکز سرتیپ دفتری رییس شهربانی، سرتیپ امینی فرمانده ژاندارمری، سرهنگ زند کریمی وسرهنگ خسرو پناه به کودتا چیان پیوسته بودند. سرتیپ ریاحی عملاً دست بسته بود. سرهنگ ممتازوسروانها داور پناه ومهران، محافظان خانه مصدق هنوز پایداری می کردند. افسران حزب توده، برای آن که شناسایی نشوند به فرمان کودتا چیان براه افتاده بودند. آنها به روی مردم وهم حزبی های خود شلیک نمی کردند. لشگر کرمانشاه به فرماندهی تیمور بختیار درراه تهران بود. با نطق زاهدی دررادیو، اشغال ستاد ارتش، دژبان، گارد، کارخانه ها، وزارتخانه های دولتی و.. تقریباً همه جا، تنها خانه مصدق مانده بود. زاهدی همه نیروها را بدان سمت متوجه کرد.

اینک وپس ازآخرین ارتباط تلفنی با ” کیانوری” تیر ها به ساختمان خانه می خورد، همسایه های خانه مصدق فریاد می زدند. محمود نریمان اسلحه ای را که درجیب داشت بیرون کشید وپیشنهاد کرد همگی خود کشی کنند. دکتر صدیقی بر سرش فریاد کشید. مصدق که نزدیک به حال غش بود با فریاد های عصبی می گفت “همه بروید من می مانم تا شهید شوم”. نریمان برای وادار کردن او به فرار اسلحه را بر روی شقیقه خود گذاشت. نردبانی آوردند ومصدق ازآن خود را به باغ اصل چهار رساند، وزیرانش به دنبالش. تانکها صفوف مدافعان خانه 109 را شکسته به پشت دررسیده بودند. شعبان بی مخ، هیجان زده با هفت تیری دردست جیپی را که می گذشت نگهداشت وبر آن نشست وبه درکوبید. قبلاً گلوله های تانک بالای ساختمان را ریخته بود. سرهنگ عزیز امیر رحیمی بدنبال او وارد شد. مردم یورش آوردند. ساعتی بعد سطح خیابان پر بود ازمردمی که پایه میزی، پرده ای، چراغی، تکه قالیچه ای، کتابی می بردند. تا شب خانه 109، غارت شد.مصدق را نشانده بر صندلی عقب اتومبیلی درمیان آن هیاهو ازصحنه بدربردند. دیگر تیرها هوایی بود. روزولت جام ودکایش را به جام زاهدی زد واو را به باشگاه افسران فرستاد. کودتا پیروز شده بود. “بهترین خبر زندگیش” به ایدن که درسواحل یونان مرخصی تابستانی خود را می گذرانید رسید. فرستنده مخفی سفارت آمریکا مشغول کار بود. درهتل آمباسادور رم، خبرنگار آسوشیتدپرس دراتاق شاه را کوفت، تا مژده را به او برساند. طرفداران مصدق درگور خانه شان خاک بر سر می ریختند. اعضای حزب توده ازخشم دندان بهم می سائیدند، روزنامه شهبازمتعلق به حزب توده که صبح خبر کودتا را پخش کرده بود پخش نشده درسطح خیابانها ریز ریز می شد. روزنامه داد- متعلق به عمیدی نوری ازنزدیکان کودتا- که کلیشه فرمان نخست وزیری زاهدی را درصفحه اول خود چاپ کرده بود، توسط شاه دوستان دست بدست می گشت.درشهرهای بزرگ چون تبریز، مشهد، شیراز، اصفهان، رشت، اهوازو آبادان، نظامیان بدون درگیری درهمه جا مستقر شدند. سرمایه داران ومقام پرستان راهی باشگاه افسران بودند وجیپ های فرماندهی کودتا خانه به خانه درجستجوی وزیران مصدق ورهبران جبهه ملّی. روزی چنین سرنوشت سازبه شب که رسید ملت شکست خورده بود. چرچیل وایزنهاور بهم تبریک می گفتند. اشرف راهی تهران بود، برادرش نیز همسر خود را دررم گذاشته قصد آمدن داشت. خانواده پهلوی، روزولت وعوامل دیگر آمریکایی را درضیافت شب خود جای داده بودند. مطبوعات ورسانه های گروهی جهان سرمایه داری، با این خبر به شوق آمده، تیترهای درشت آماده می کردند. تایمز لندن نوشت “چرچیل که ما را درجنگ با هیتلربه پیروزی رساند، پیروزی دیگری نصیب بریتانیای کبیر کرد”! نیمه شب جیپ های فرمانداری نظامی دراختیار مدیران جراید وابسته بود تا کارگران چاپخانه ها را ازخانه ها شان بیرون بکشند. صبح باید خبر پیروزی کودتا را آنها می نوشتند: قیام ملّی، با تیتر بزرگ چاپ شود. خانه “شعبون خان” درسنگلج شلوغ بود، پای منقل “محمد علی خان” شلوغ تر. ودرهر دو جا دلارهای خرج نشده شوارتسکف درگوشه ای پنهان”. گل فروش هتل آمباسادور رم، با تلفنهای دور ونزدیک- اعیان وسرمایه داران ایرانی وخارجی – گلهایش را به سویت شماره 7 می فرستاد. یکی دو چاپخانه مشغول چاپ عکسهای رنگی شاه وزاهدی بودند. درقلعه شهر نو… جشن وشادمانی برپا بود. دریکی دو جا سگهای ولگرد را عینک به چشم گذاشتند وپتو به پشتشان انداختند تا درخیابانها بگردانند. زاهدی وپسرش وعوامل اصلی کودتا: باتمانقلیچ، نصیری، خسرو پناه، فرزانگان، درحال صرف کباب وویسکی، جلسه نظامی داشتند. آشپزخانه دانشگاه افسری براه بود. کار به پایان رسیده بود. کودتای 28 امرداد آغازسلطنت توام با دیکتاتوری شاه، آغازوابستگی به آمریکا وآغازدوران استبدادی سخت بود….”[1]

[1] -بهنود، مسعود. «ازسید ضیاء تا بختیار» . چ 4. تهران . انتشارات جاویدان. 1369. صفحات 376-389