شهر شهرِ فرنگ ِ خوب تماشا کن 0077
Regardez notre ville! Notre ville est la belle ville de France
حافظ و گوته
یوهان ولفگانگ فون گوته (۱۷۴۹-۱۸۳۲)، مشهورترین شاعر ادبیات آلمانی، از جوانی به شرق و اسلام علاقهمند بود. او قصد داشت نمایشنامهای درباره محمد بنویسد، همانطور که در شعر «آواز محمد» (Mahomets-Gesang) دیده میشود. اما تنها در دوره رمانتیسیسم بود که او توجه خود را به ادبیات و تاریخ ایران معطوف کرد.
گوته ادبیات (زبان) و دین را بهترین ابزارها برای کشف فرهنگهای دیگر میدانست. علاوه بر ادبیات فارسی، او زبان و خط عربی را نیز آموخت و آموزههای زرتشت و اسلام را مطالعه کرد.
دغدغههای گوته درباره ایران به سالهای ۱۸۱۴ تا ۱۸۲۷ بازمیگردد؛ و این آشنایی او با حافظ بود که علاقهاش به ادبیات فارسی را بیشازپیش برانگیخت.
دیوان غربی- شرقی (West-östlicher Divan)
گوته نشاندهنده یک دیدار ادبی بین ادبیات آلمانی و فارسی است که در سال ۱۸۱۴ آغاز شد. در بهار آن سال، گوته ترجمه آلمانی دیوان حافظ را در دو جلد از ناشر اشتوتگارتی، کوتا، دریافت کرد. مترجم این اثر، شرقشناس اتریشی، یوزف فون هامر- پورگشتال (۱۷۷۴-۱۸۵۶) بود، که ترجمهها و تفسیرهایش نقش بزرگی در آشنا کردن آلمانیها با شرق داشت. ترجمه هامر از دیوان حافظ، دانش گوته درباره شرق را که در جوانی کسب کرده بود، گسترش داد و او را قادر ساخت تا در ۶۵ سالگی بهطور جدیتری به شرق، و بهویژه ایران، بپردازد.
رویکرد گوته به حافظ با اشتیاق آغاز شد، که به نوبه خود به تبادل و گفتوگو منجر شد و در دیوان غربی- شرقی به شکل شعر و نثر درآمد. نیاز به ارتباط، روایت و راه یافتن به جامعهای متفاوت، از ویژگیهای اصلی این دیوان است. گفتوگو با حافظ، اما، نیازمند تحلیل آگاهانه از جهان شرق بود. برای این کار، مواد لازم کم نبود؛ چراکه گوته علاوه بر آثار سیاحانی مانند مارکو پولو، پیترو دلا واله و آدام اولئاریوس، و بهویژه ترجمههای گلستان و بوستان سعدی، آثار شرقشناسانی مانند «خاطرات آسیا» (۱۸۱۳-۱۸۱۵) اثر هاینریش فریدریش فون دیز، مجله «گنجینههای شرق» (۱۸۰۹-۱۸۱۴) و «تاریخ هنرهای زیبای سخنوری ایران» (۱۸۱۸) اثر هامر را نیز مطالعه کرد.
در بخش نثر دیوان، گوته به کاستیهای کار خود و برنامهای برای یک «دیوان آینده» اشاره میکند و توضیح میدهد که چگونه به مطالعه شرق پرداخته است. استدلالهای او درباره شعر شرق و همچنین مسیحیت شرقی (مانند «اسرائیل در بیابان») بهطور کامل بیان شدهاند. دغدغههای گوته درباره توصیفات سیاحان از شرق و ترجمههای آلمانی آثار شرقی، که منبع دانش او درباره شرق بودند، نیز در این بخش مورد بحث قرار گرفتهاند. ویژگی بارز این بخش کمتر شاعرانه و بیشتر نثرگونه دیوان، گذار گوته از سیاحان شرق به شرقشناسان است، که همزمان نشاندهنده تحولی از توصیفات مبتنی بر تجربه شخصی به گزارشهای علمی درباره شرق است. از جمله فعالیتهای اصلی شرقشناسان، ترجمه از زبانهای شرقی بود؛ گوته دیوان خود را با فصلی به پایان میبرد که در آن به مشکلات ترجمه میپردازد.
عنوان «دیوان غربی-شرقی» دوپهلو است و نشان میدهد که این اثر را نمیتوان بهصورت تکبعدی فهمید، بلکه باید آن را بهعنوان یک گفتوگو در نظر گرفت. بحثی که با گفتوگوی شاعرانه بین گوته و حافظ آغاز میشود، اما بعداً به شرق و غرب گسترش مییابد. وقتی نهفقط عنوان اثر، بلکه محتوای آن را نیز در نظر بگیریم، این دوپهلویی آشکارتر میشود. الهامبخشی حافظ، گوته را برمیانگیزد تا سفری خیالی به شرق داشته باشد، جایی که رقابت بین شعر و دین، موضوع مورد علاقه هر دو شاعر، به بحثهای آموزندهای منجر میشود. سفر به شرق—که با شعر اولیه «هجرت» (Hegire) در «کتاب شاعر» آغاز میشود—و اقامت در شرق، این اثر شاعرانه را بهعنوان شعری مبتنی بر تجربه شخصی مشخص میکند. این شعر ثروت تخیل گوته را نشان میدهد—تخیلی که مدام توسط حافظ تغذیه میشود—از طریق نقابها و نقشآفرینیها، طنز، شوخی و بازی.
دوازده کتاب دیوان را میتوان بازتابی از مطالعات شرقی گوته دانست. ساختار اثر توجه خواننده را جلب میکند، چراکه این اولین بار است که گوته یک اثر را به «کتابها» تقسیم میکند. هر کتاب دارای یک عنوان دوگانه است: یک عنوان فارسی، به دنبال یک عنوان آلمانی، با کلمه «نامه» (نامِه)/«کتاب» بهعنوان بخش اول. (این روش مشابه روش سعدی در گلستان است.) دیوان با «مغنی نامه/کتاب شاعر» (بعداً «کتاب شاعر») آغاز میشود، که موضوع اصلی آن «هجرت» شاعر به شرق و آشنایی او با فرهنگ شرقی است. پس از آن، «حافظ نامه/کتاب حافظ» قرار دارد، که به توصیف و ستایش شاعر فارسیزبان اختصاص دارد و در آن حافظ نقش محوری را بهعنوان همزبان ایفا میکند. کتاب سوم، «عشق نامه/کتاب عشق»، به عشق و شور میپردازد؛ رابطه موضوعی بین این کتاب و «کتاب سلیقه» وجود دارد، اگرچه نام سلیقه در کتاب عشق ذکر نشده است. «تفکر نامه/کتاب تأملات» دارای ویژگیهای آموزشی و اخلاقی است. «رنج نامه/کتاب ناخشنودی» شامل انتقادات سیاسی و اجتماعی است. «حکمت نامه/کتاب حکمتها» شباهت زیادی به «کتاب تأملات» و «کتاب ناخشنودی» دارد و بر امثال شرقی و هنر شعر متمرکز است. «تیمور نامه/کتاب تیمور» به تیمور لنگ، فاتح معاصر حافظ، اختصاص دارد، که گوته او را شبیه به ناپلئون، معاصر خود، میدانست؛ این کتاب با شعر «به سلیقه» به «کتاب سلیقه» پیوند میخورد. «کتاب سلیقه» به شکل گفتوگویی بین حاتم عرب و سلیقه فارسی است، که شاعر و معشوقهاش ماریانه را مجسم میکند؛ تعدادی از شعرهای ماریانه نیز در این کتاب گنجانده شدهاست. مونولوگها و دیالوگهایی کاملاً متفاوت در «ساقی نامه/کتاب ساقی» یافت میشود، با لحن آناکرئونی، که گوته قبلاً در جوانی از آن استفاده کرده بود و اکنون به سبک حافظ تقلید میکند. «مثل نامه/کتاب تمثیلها» شامل حکایتها و تمثیلهاست؛ «پارسی نامه/کتاب پارسیان» به پرستش آتش و خورشید در ایران باستان میپردازد. کتاب آخر، «خلد نامه/کتاب بهشت»، مفاهیم اسلامی بهشت را با مفاهیم شخصی شاعر در هم میآمیزد.
گوته در «یادداشتها و رسالهها» به چند شاعر فارسیزبان دیگر ادای احترام کرد: فردوسی، انوری، نظامی، مولوی، سعدی و جامی. اما تنها حافظ بود که یک کتاب کامل به او اختصاص داد. او در حافظ، برادر دوقلوی خود را یافته بود، شاعری که الهامبخش او احساس جوانی را در او بیدار کرد. و اگرچه در برخی موارد فاصله انتقادی در رویکرد گوته به فرم شعر حافظ احساس میشود، اما او همچنان الهام گرفته بود تا غزل بنویسد؛ نمونهای از اینها آخرین شعر «کتاب سلیقه» است. در بسیاری از شعرها، او از «بیت تخلص» (تخلص) استفاده میکند، که در غزل معمول است و در آن به شاعر فارسی اشاره میکند یا با او همهویت میشود. اما تلاشهای گوته برای نوشتن غزل با انتقاد خودش مواجه شد، که در شعر «بازآفرینی» (Nachbildung) آن را بیان کرد و به محدودیتهای فرمی استفاده از قافیههای تکراری انتقاد کرد. اما در حالی که گوته به یک کل واحد و منطقی علاقه داشت—و در اینجا او غربی باقی میماند—او بهطور نزدیک به موضوعات و تصاویر شعر حافظ پایبند بود. در «کتاب شاعر» و «کتاب حافظ»، که نام حافظ بیشترین ذکر را دارد، موتیفها و شخصیتهای شعر او ماسک فارسی دیوان را تشکیل میدهند.
الهام حافظ آنقدر قوی بود که گوته در برخی از شعرهایش او را «حافظ مقدس» یا «استاد» خطاب کرد. در کتابهای دیگر، اگرچه نام حافظ ذکر نشده، اما نزدیکی او از طریق اشارهها و کنایهها احساس میشود. موضوعی که هر دو شاعر به آن پرداختند، جنون شاعرانه بود، که پیشتر در ادبیات اروپایی نیز شناخته شده بود. همانطور که در کار حافظ، مدیحهسرایی، آناکرئونیسم، عرفان و اروتیسیسم موتیفهای دیوان گوته را تشکیل میدادند، جایی که شور و عقل، عرفان و طنز، عشق و عقل سلیم بهطور برابر حضور داشتند. از طریق حافظ، گوته توانست انتقادات اخلاقی و سیاسی خود را نسبت به زمانهاش بیان کند. جنبه مهمی از کار حافظ در گوته تنها بهطور ضمنی ظاهر میشود: رندی حافظ شناخته شده است، اما هرگز بهطور مستقیم ظاهر نمیشود، اگرچه گوته از کلمات فارسی استفاده کرد. اشارههایی به رندی را میتوان هم در «کتاب حافظ» و هم در «کتاب ساقی» یافت.
دیدار گوته با حافظ برای تاریخ شعر آلمانی بسیار مهم بود. دیوان او بهطور کلی بهعنوان اثری شرقی-غربی در نظر گرفته میشود که هم عناصر خارجی و هم بومی را در بر میگیرد. هنر شاعرانه گوته در ترکیب عناصر خارجی و بومی با ایجاد گفتوگویی بین دو شاعر نهفته است: شاعر آلمانی وایمار و شاعر فارسی شیراز. آخرین مجموعه بزرگ شعر گوته کلاسیک، بنابراین، مرحلهای مهم در توسعه شعر غنایی بهطور کلی را نشان میدهد.
به گفته حمید تفضلی، شاعر بزرگ آلمانی تحت تأثیر اندیشههای حافظ قرار گرفت، که تقریباً چهار قرن پیش از او میزیست. با وجود فاصله زمانی، هر دو فلسفهای مشابه از زندگی داشتند و به شرایط اجتماعی و سیاسی زمان خود با نگاهی مشابه مینگریستند. شباهت ارزشها و نگرشها آنقدر عمیق بود که گوته تصمیم گرفت سفری خیالی به سرزمین حافظ داشته باشد، که نتیجه آن یکی از آثار بزرگ او با عنوان «دیوان غربی-شرقی» بود.
با وجود پیچیدگی ایدهها و بیانها، این شاهکار دریچهای جدید در دوره کلاسیک و رمانتیک آلمان گشود که به نوبه خود بقیه اروپا را با فرهنگ ایرانی و دستاوردهای ادبی و شاعرانه آن آشنا کرد. از سال ۱۸۱۴، گوته توجه کامل خود را به مطالعه فرهنگ و ادبیات شرق معطوف کرد. انتشار ترجمه آلمانی دیوان حافظ در همان سال، او را با شاعر فارسیزبان آشنا کرد. در سفر خیالی خود، گوته از چین به هند و عربستان رفت و در نهایت در ایران، سرزمین حافظ، ساکن شد، که او را برادر دوقلوی خود نامید.
گوته در نوشتن «دیوان غربی-شرقی» تحت تأثیر سه ویژگی اصلی قرار گرفت که هم در شعر حافظ و هم در فرهنگ شرقی مشهود بود. اول، مهارت حافظ در کنار هم قرار دادن احساسات دنیوی و احساسات متافیزیکی/عرفانی بود. دوم، سبک شاعر فارسی بود که گوته را از محدودیتهای فرمهای سنتی شعر اروپایی رها کرد. سوم، ارزشهای فراگیر در فرهنگ ایرانی بود که از نظر گوته مرزهای جغرافیایی را درنوردیده و تمام جهان شرق را در بر گرفته بود.
«دیوان غربی-شرقی» (West-östlicher Divan) مجموعهای از اشعار غنایی اثر یوهان ولفگانگ فون گوته است که تحت تأثیر شاعر فارسی، حافظ، نوشته شده است. این اثر بین سالهای ۱۸۱۴ و ۱۸۱۹ نوشته شد و در سال ۱۸۱۹ برای اولین بار منتشر شد. الهامبخش این اثر، مکاتبات گوته با ماریانه فون ویلمر و ترجمه اشعار حافظ توسط شرقشناس یوزف فون هامر بود. نسخه گسترشیافته آن در سال ۱۸۲۷ چاپ شد. این اثر بخشی از کارهای متأخر گوته و آخرین چرخه بزرگ شعری است که او روی آن کار کرد. نسخه اولیه شامل دوازده کتاب بود:
۱. کتاب شاعر (مغنی نامه)
۲. کتاب حافظ (حافظ نامه)
۳. کتاب عشق (عشق نامه)
۴. کتاب تأملات (تفکر نامه)
۵. کتاب ناخشنودی (رنج نامه)
۶. کتاب حکمتها (حکمت نامه)
۷. کتاب تیمور (تیمور نامه)
۸. کتاب سلیقه (سلیقه نامه)
۹. کتاب ساقی (ساقی نامه)
۱۰. کتاب تمثیلها (مثل نامه)
۱۱. کتاب پارسیان (پارسی نامه)
۱۲. کتاب بهشت (خلد نامه)
این اثر را میتوان نمادی برای تبادل و ترکیب الهامبخش بین شرق و غرب دانست. عبارت «غربی-شرقی» نهفقط به تبادل بین آلمان و خاورمیانه، بلکه به تبادل بین فرهنگ لاتین و فارسی، و همچنین فرهنگ مسیحی و اسلامی اشاره دارد. دوازده کتاب شامل شعرهایی از انواع مختلف است: تمثیلها، اشارههای تاریخی، قطعات هجوآمیز، شعرهای سیاسی یا مذهبی که تلاش برای نزدیک کردن شرق و غرب را منعکس میکنند. برای درک بهتر، گوته «یادداشتها و پرسشها» را اضافه کرد، که در آن به شخصیتها، رویدادها،
تبادل بین آلمان و خاورمیانه، بلکه به تبادل بین فرهنگ لاتین و فارسی، و همچنین فرهنگ مسیحی و اسلامی اشاره دارد. دوازده کتاب شامل شعرهایی از انواع مختلف است: تمثیلها، اشارههای تاریخی، قطعات هجوآمیز، شعرهای سیاسی یا مذهبی که تلاش برای نزدیک کردن شرق و غرب را منعکس میکنند. برای درک بهتر، گوته «یادداشتها و پرسشها» را اضافه کرد، که در آن به شخصیتها، رویدادها، اصطلاحات و مکانهای تاریخی اشاره میکند.
برای مطالعه بیشتر ر. ک. احمد شه وری. ایرانشناسی در آلمان.
Hafiz and Goethe
GOETHE, JOHANN WOLFGANG von (1749-1832), the most renowned poet of German literature, was already from his youth deeply interested in the East and in Islam. He planned to write a drama about Muhammad, as witnessed by the poem Mahomets-Gesang. But it was not until later, during his period of romanticism, that the poet devoted his attention to the literature and history of Persia. Goethe considered literature (language) and religion as the best aids to discovering other cultures. In addition to Persian literature, he also learned the Arabic language and script and studied the teachings of Zoroaster as well as those of Islam. Goethe’s productive preoccupation with Persia goes back to the years 1814 to 1827; and it was, above all, his acquaintance with Hafiz which increasingly awakened his interest in Persian literature. Goethe’s West-östlicher Divan (West-Eastern Divan) marks a literary encounter between German and Persian literature which began in 1814. In the spring of that year, Goethe received a German translation of Hafiz’s divān in two volumes from the publisher Cotta of Stuttgart. The translator was the Austrian Orientalist Joseph von Hammer-Purgstall (1774-1856), whose translations and commentaries played a major role in acquainting Germans with the East. Hammer’s translation of the divān broadened and expanded the knowledge of the Orient which Goethe had acquired in his youth, so that he could now, at the age of 65, devote himself more intensively to the East, and predominantly to Persia. Goethe’s approach to Hafiz began with enthusiasm, which, in turn, led to interchange and dialogue, and, in the Divan, assumed a lyric-prosaic form. The need for communication, for narrative, and for finding one’s way into a different society is characteristic of the essence of the Divan. The dialogue with Hafiz, however, demanded a knowledgeable analysis of the Oriental world. For this there was no lack of material; for, apart from the works of such travelers to the Orient as Marco Polo, Pietro della Valle, and Adam Olearius, and, above all, the translations of Saʿdi’s Golestān and Bustān, Goethe also read works by Orientalists, such as the Denkwürdigkeiten aus Asien (1813-15) by Heinrich Friedrich von Diez, the journal Fundgruben des Orients (1809-14), and Hammer’s Geschichte der Schönen Redekünste Persiens (1818). In the prose section, Goethe refers to imperfections in his work and to a plan for a Künftiger Divan; he also explains how he went about his Oriental studies. His arguments about Eastern poetry, as well as about the Christian Orient (Israel in der Wüste), are fully represented[1]. Goethe’s preoccupations with travel descriptions by visitors to the East, as well as German translations of Oriental works, which formed the source of his own knowledge about the East, are also discussed in this part. A characteristic mark of this less lyrical and more prosaic part of the Divan is Goethe’s passage from travelers to the Orient to Orientalists (Goethe, 1998a, pp. 245-58), which simultaneously marks an evolution from descriptions based on personal experience to scholarly accounts of the East. Among the main activities of Orientalists was translating from Oriental languages; Goethe ends his Divan with a chapter reflecting on the problems of translation. The title West-östlicher Divan (West-Eastern Divan) is ambivalent and shows that the work is not to be understood unidimensionally but as a dialogue. A discussion takes place which begins as a lyrical dialogue between Goethe and Hafiz, but later expands to encompass East and West. When considering not only the work’s title but its content as well, the ambiguity becomes even more obvious. The incentive provided by Hafiz prompts the German poet to make a fictitious journey to the East, where the competition between poetry and religion, a favorite theme of both poets, leads to instructive discussions. The eastward journey—which, with its initial poem, “Hegire,” in the Buch des Sängers, marks the beginning of a new phase in life—and the sojourn in the east also characterizes this lyrical work as poetry based on personal experience. This poetry shows Goethe’s wealth of imagination—an imagination steadily nourished by Hafiz—through masquerades and role-playing, irony, jest, and (West-Eastern Divan). The twelve books of the Divan can be interpreted as a reflection of Goethe’s Oriental studies. To begin with, the reader’s attention is drawn to its structure, for this is the first time that Goethe divides a work into “books.” Each book bears a double title: a Persian title, followed by a German one, with the word nameh (Pers. nāma)/Buch as the first component. (This is similar to Saʿdi’s method in the Golestān) The Divan opens with the Moghani Nameh/Buch des Dichters (later Buch des Sängers), which has as its main theme the poet’s “Hegira” to the East and his acquaintance with Oriental culture. This is followed by Hafis Nameh/Das Buch Hafis, which is devoted to characterization and admiration of the Persian poet, and in which Hafiz assumes the central role of interlocutor. The third book, Uschk Nameh/Buch der Liebe, discusses love and passion; there is a thematic relationship between this book and the Buch Suleika, although the name Suleika is not mentioned in the Book of Love. The Tefkir Nameh/Buch der Betrachtungen has a didactic and moral character. Rendsch Nameh /Buch des Unmuts contains political and social criticism. Hikmat Nameh/Buch der Sprüche closely resembles the Buch der Betrachtungen and Buch des Unmuts, centering on Oriental adages and the art of poetry. Timur Nameh/Buch des Timur is devoted to the conqueror Timur, Hafiz’s contemporary, whom Goethe considered as resembling his own contemporary Napoleon; it is linked with the ensuing Suleika Nameh/Buch Suleika by the poem “A Suleika”. The Buch Suleika takes the form of a dialogue between the Arab Hatemand and the Persian Suleika, who figures the poet and his beloved Marianne; a number of Marianne’s own poems are included. Monologues and dialogues of a totally different kind are found in the Saki Nameh/Das Schenkenbuch, with its Anacreontic tone, which Goethe had already used in his younger days and which he now imitates in the style of Hafiz. Mathal Nameh/Buch die Parabeln contains fables and parables; Parsi Nameh/Buch des Parsen deals with the Old Persian adoration of fire and the sun. The final book, Chuld Nameh/Buch des Paradieses, blends Islamic conceptions of paradise with those of the poet himself. In his Noten und Abhandlungen Goethe paid tribute to several other Persian poets: Ferdowsi, Anwari, Neẓāmi, Rumi, Saʿdi, and Jāmi. But Hafiz was the only one to whom he devoted an entire book. In his Zwillingsbruder he had discovered a poet whose inspiration awakened in him a feeling of rejuvenation. And although in some cases a critical distance can be felt in Goethe’s approach to the form of Hafiz’s poetry, he nevertheless felt inspired to write ḡazals; an example is the last poem of the Buch Suleika. In many poems, he employs a “signature verse” (taḵallosá) typical of the ḡazal, in which he addresses, refers to, or identifies with the Persian poet. But Goethe’s attempts at writing ḡazals came up against his own criticism, which he expressed in the poem Nachbildung by criticizing the formal constraint of using monorhyme. But while Goethe preferred a unified and logical whole—and here he remains Western—he followed closely the thematic and imagery of Hafiz’s poetry. In the Buch des Sängers and the Buch Hafis, where Hafiz’s name is most often mentioned, motifs and characters from the latter’s poetry form the Persian mask of the Divan. Hafiz’s inspiration was so strong that in some of his poems, Goethe called him Heiligen Hafiz or Meister. In other books, although Hafiz’s name is not mentioned, his proximity can be felt through allusions and hints. A theme shared by both poets was that of poetic madness, already well-known in European literature. As in Hafiz’s work, panegyrics, Anacreontics, mysticism, and eroticism formed the motifs of Goethe’s Divan, in which passion and intellect, mysticism and irony, love and common sense were equally present. Through Hafiz, Goethe was able to express his own moral and political criticism of his time. A significant aspect of Hafiz’s work appears in Goethe merely by implication: Hafiz’s rendi (libertinism) is recognized but never appears as such, although Goethe did use Persian words. Allusions to rendi can be found both in the Buch Hafis and the Schenkenbuch. Goethe’s encounter with Hafiz was highly significant for the history of German poetry. His Divan is generally considered an east-western work containing both foreign and native elements. Goethe’s poetic art consists of mixing foreign and indigenous elements by creating a dialogue between two poets: the German poet of Weimar and the Persian poet of Shiraz. The last great collection of poems by the classicist Goethe thus marks a major stage in the development of lyric poetry in general. According to Hamid Tafazoli, the great German poet became aware of and was influenced by the ideas of Hafiz, who had preceded him nearly by four centuries. Despite the time-lapse, both had quite similar philosophies of life and viewed their contemporary social and political conditions with comparable outlooks. So deep was the similarity of values and attitudes that Goethe proceeded to embark on an imaginary trip to the land of Hafiz, which produced one of the German poet’s major works entitled West-ostriches Divan (West-Eastern Diwan). Despite the complexity of its ideas and expressions, this masterpiece opened a new vista in the German classical and romantic period which in turn introduced the rest of Europe to Iranian culture and its literary and poetic achievements. Since 1814, Goethe diverted his full attention to the study of Oriental and Eastern culture and literature. The publication of a German translation of Divan of Hafiz in the same year introduced him to the Persian poet. In his imaginary trip, Goethe proceeded from China to India and Arabia and finally settled in Iran, the land of Hafiz whom he called his twin brother. Goethe, in the writing of West-oestlicher Divan, was influenced by three main characteristics evident in both Hafiz’s poetry and Eastern culture. The first was Hafiz’s masterful juxtaposition of worldly feelings and metaphysical/mystic sensations. The second was the Persian poet’s style that liberated Goethe from the confines of traditional European poetic forms. The third was the pervasive values in Iranian culture that in Goethe’s view had traversed geographic boundaries and engulfed all Eastern World. West-östlicher Diwan (West-Eastern Diwan, original title: West-östlicher Divan) is a diwan, or collection of lyrical poems, by the German poet Johann Wolfgang von Goethe. It was inspired by the Persian poet Hafiz. West-Eastern Divan was written between 1814 and 1819, the year when it was first published. It was inspired by Goethe’s correspondence with Marianne von Willemer and the translation of Hafiz’s poems by the orientalist Joseph von Hammer. An expanded version was printed in 1827. It is part of Goethe’s late work and the last great cycle of poetry he worked on. The initial issue consisted of twelve books: Book of the Singer (Moganni Nameh) Book of Hafiz (Hafis Nameh) Book of Love (Uschk Nameh) Book of Reflection (Tefkir Nameh) (Tekfir Nameh is correct) Book of Ill Humour (Rendsch Nameh) Book of Maxims (Hikmet Nameh) Book of Timur (Timur Nameh) Book of Zuleika (Suleika Nameh) Book of the Cupbearer (Saki Nameh) Book of Parables (Mathal Nameh) Book of the Parsees (Parsi Nameh) Book of Paradise (Chuld Nameh) The work can be seen as a symbol for a stimulating exchange and mixture between Orient and Occident. The phrase “west–-eastern” refers not only to an exchange between Germany and the Middle East but also between Latin and Persian culture, as well as the Christian and Muslim cultures. The twelve books consist of poetry of all different kinds: parables, historical allusions, pieces of invective, and politically or religiously inclined poetry mirroring the attempt to bring together Orient and Occident. For a better understanding, Goethe added “Notes and Queries”, in which he comments on historical figures, events, terms, and places.
[1] – Lentz, 1957, pp. 180 ff.
ADABSARA 