شهر شهرِ فرنگ ِ خوب تماشا کن 0074
Regardez notre ville! Notre ville est la belle ville de France
غزل حافظ در ستایش شاه منصور بن مظفر محمد
سحرچون خسروخاورعلم برکوهساران زد
بدست مرحمت یارم در امیدواران زد
چوپیش صبح روشن شد که حال مهرگردون چیست
برآمد خندۀ خوش برغرور کامگاران زد
نگارم دوش در مجلس بعزم رقص چون برخاست
گره بگشود از ابرو وبر دلهای یاران زد
من از رنگ صلاح آندم بخون دل بشستم دست
که چشم باده پیمایش صلا برهوشیاران زد
کدام آهن دلش آموخت این آیین عیاری
کز اوّل چون برون آمد ره شب زنده داران زد
خیال شهسواری پخت وشد ناگه دل مسکین
خداوندا نگه دارش که برقلب سواران زد
در آب و رنگ رخسارش چه جان دادیم وخون خوردیم
چونقشش دست داد اوّل رقم برجان سپاران زد
مَنَش باخرقه پشمین کجا اندرکمند آرم
زره مویی که مژگانش ره خنجرگزاران زد
نظر بر قرعه توفیق و یمن دولت شاه است
بده کام دل حافظ، که فال بختیاران زد
شهنشاه مظفر فر شجاع ملک و دین منصور[1]
که جود بی دریغش خنده بر ابر بهاران زد
از آن ساعت که جام می بدست او مشرف شد
زمانه ساغر شادی بیاد میگساران زد
ز شمشیرسرافشانش ظفرآنروز بدرخشید
که چون خورشید انجم سوز تنها برهزاران زد
دوام عمر و مُلک او بخواه از لطف حق ایدل
که چرخ این سکۀ دولت بدور روزگاران زد
Shah Mansur ibn Muzaffar Muhammad was the ruler of Iraq, Isfahan, and Fars. He died in 1393. Hafez praised him by composing this Ghazal:
At dawn, like the sun rising over the eastern mountains,
My beloved’s hand of mercy struck hope into the hopeful.
When the bright morning revealed the state of the sun’s love,
A joyful laugh rose and struck the pride of the fortunate.
Last night, my beloved rose in the gathering to dance,
Unfurling her brow’s knot, striking the hearts of lovers.
I washed my hands in the blood of my heart, seeking righteousness,
When her wine-drinking eyes called out to the vigilant.
What iron-hearted one taught her this art of grace,
That from the start, she struck the path of night-watchers?
The image of a knight’s valor burned the poor heart,
O God, protect her, for she struck the hearts of riders.
For the hue and beauty of her face, we gave our souls and drank blood,
When her hand drew the first line, it struck the souls of the devoted.
How can I ensnare her with a woolen cloak,
When her eyelashes strike the path of dagger-wielders?
The glance of fortune and the king’s auspicious luck—
Grant Hafez his heart’s desire, for he struck the fate of the blessed.
The victorious king, the glory of the realm and faith,
Whose boundless generosity struck laughter into the spring clouds.
From the moment the wine cup graced his hand,
Time raised the goblet of joy in memory of wine-drinkers.
The triumph of his shining sword gleamed that day,
When, like the sun, it struck alone against thousands.
Pray for the longevity of his life and reign, O heart,
For the heavens struck this coin of fortune for the ages.
Shah Mansour bin Muzaffar Muhammad était le dirigeant de l’Irak, d’Ispahan et du Fars. Il est décédé en 1393 après JC. Hafez l’a félicité en composant ce ghazal:
À l’aube, tel le soleil levant sur les montagnes de l’est,
La main de grâce de mon bien-aimé a touché les cœurs pleins d’espoir.
Quand le matin lumineux révéla l’amour du soleil,
Un rire joyeux s’éleva et frappa l’orgueil des chanceux.
Hier soir, ma bien-aimée s’est levée pour danser en assemblée,
Déliant le nœud de son sourcil, touchant les cœurs des amoureux.
J’ai lavé mes mains dans le sang de mon cœur, cherchant la vertu,
Quand ses yeux de vin ont appelé les vigilants.
Quel cœur de fer lui a enseigné cet art de la grâce,
Qu’elle a, dès le début, frappé le chemin des veilleurs de nuit ?
L’image de la bravoure d’un chevalier a enflammé le pauvre cœur,
Ô Dieu, protège-la, car elle a touché les cœurs des cavaliers.
Pour la teinte et la beauté de son visage, nous avons donné nos âmes et bu du sang,
Quand sa main traça la première ligne, elle toucha les âmes des dévoués.
Comment puis-je l’enserrer avec un manteau de laine,
Quand ses cils frappent le chemin des porteurs de poignards ?
Le regard de la fortune et la chance propice du roi—
Accorde à Hafez le désir de son cœur, car il a touché le destin des bénis.
Le roi victorieux, la gloire du royaume et de la foi,
Dont la générosité sans borne a fait rire les nuages du printemps.
Dès l’instant où la coupe de vin a honoré sa main,
Le temps a levé la coupe de joie en mémoire des buveurs de vin.
Le triomphe de son épée étincelante a brillé ce jour-là,
Quand, comme le soleil, elle a frappé seule contre des milliers.
Prie pour la longévité de sa vie et de son règne, ô cœur,
Car les cieux ont frappé cette pièce de fortune pour les âges.
[1] – شاه منصور بن مظفر محمد فرمانروای عراق، اصفهان و فارس بود. او در سال 1393 میلادی درگذشت. حافظ با سرودن این غزل او را ستوده است.
ADABSARA 