شهر شهرِ فرنگ ِ خوب تماشا کن 0072
Regardez notre ville! Notre ville est la belle ville de France
جلال الدین تورانشاه
جلال الدین تورانشاه وزیر شاه شجاع بود و برای خواجه حافظ احترام زیادی قائل بود و گاه از او مداحی می کرد. وی در زندان سلطان زین العابدین حاکم اصفهان درگذشت. حافظ او را چنان که هانری ویلبرفورس کلارک گفته است، چنین مدح کرده است:
چهل سال بيش رفت كه من لاف مي زنم
كزچاكران پيرمغان، كمترين منم
هرگزبه يمن عاطفت پيرمي فروش
ساغرتهي نشد زمي صاف روشنم
ازجاه عشق ودولت رندان پاكپاز
پيوسته صدرمصطبه ها بود مسكنم
درشأن من به دردكشي ظن بد مبر
كالوده گشت جامه ولي پاكدامنم
شهبازدست پادشهم اين چه حالت است
كزياد برده اند هواي نشيمنم
حيفست بلبلي چومن اكنون درين قفس
بااين لسان عذب كه خامش چوسوسنم
آب وهواي فارس عجب سفله پرور است
كوهمرهي كه خيمه ازين خاك بركنم
حافظ بزيرخرقه قدح تا به كي كشي
دربزم خواجه پرده زكارت برافكنم
تورانشه خجسته كه درمن يزيد فضل
شد منت مواهب او طوق گردن
Jalal ed-Din Turan Shah
He was Vazir of Shah Shoja and had great respect for Khwaja Hafiz so he has eulogized him from time to time. He died in the prison of Sultan Zein al-Abedin, the Ruler of Isfahan. Hafiz has eulogized him, as Henry Wilberforce Clarke has translated it, as such:
“Passed have forty years and more since I expressed this boast:
“Of the servants of the Pir of the Magians, the least– am I.”
Ever by the felicity of the favor of the Pir, the wine-seller,
Empty of wine, pure and luminous, became not the cup– of mine.
In the majesty of love, and in the fortune of profligates, pure-players,
Ever the chief seat of the wine-houses was the abode– of mine.
For dreg-drinking bear not an ill opinion of me (Hafiz),
For, (with wine) the khirka is stained; but pure of skirt– am I.
The (mighty) falcon of the King’s hand am I. O Lord! in what way,
From my recollection, have they taken the desire of the dwelling of mine?
A great bulbul like me, in such a sward, pity ’tis,
That, with this sweet tongue (verse), silent like the (ten-tongued) lily– am I.
A wonderful cherisher of the mean is the water and the air of Persia:
A fellow way-farer, where, that, from this land, my tent, up-pluck I may?
Hafiz! beneath (the guise of) the khirka, how long drinketh thou the goblet?
God willing!) at the Khwaja’s banquet, the veil from thy work (of drinking), upcast–will I.
The auspicious Turan King, who, towards me, increased his favor;
The favor of his gifts became the collar of the neck– of mine.
Jalal ed-Din Turan Shah
Il était vizir de Shah Shoja et avait un grand respect pour Khwaja Hafiz, au point de l’avoir loué à plusieurs reprises. Il mourut en prison sous le règne de Sultan Zein al-Abedin, le souverain d’Ispahan. Hafiz l’a également loué, comme l’a écrit Clarke, de la manière suivante :
« Quarante ans et plus se sont écoulés depuis que j’ai exprimé cette fierté :
“Des serviteurs du Pir des Mages, le plus humble — suis-je.”
Toujours par la félicité de la faveur du Pir, le vendeur de vin,
Vide de vin, pur et lumineux, ne devint point la coupe — mienne.
Dans la majesté de l’amour et dans la fortune des libertins purs,
Toujours le siège principal des tavernes fut la demeure — mienne.
Ne porte pas de mauvais jugement sur moi (Hafiz) pour avoir bu la lie du vin,
Car, (avec le vin) le khirka est taché ; mais pur d’ourlet — suis-je.
Le (puissant) faucon de la main du Roi suis-je. Ô Seigneur ! de quelle manière,
De ma mémoire, ont-ils retiré le désir de ma demeure ?
Un grand rossignol comme moi, dans une telle prairie, quel dommage,
Que, avec cette langue douce (le vers), silencieux comme le lys (à dix langues) — suis-je.
Un protecteur admirable des humbles est l’eau et l’air de la Perse :
Un compagnon de route, où donc, que, de cette terre, ma tente, je puisse déraciner ?
Hafiz ! sous (le prétexte de) la khirka, combien de temps boiras-tu la coupe ?
(Si Dieu le veut !) au banquet du Khwaja, le voile de ton œuvre (de boire), je lèverai.
Le roi prospère de Turan, qui envers moi a accru sa faveur ;
La grâce de ses dons est devenue le collier de mon cou. »
ADABSARA 