Article oo61

شهر شهرِ فرنگ ِ خوب تماشا کن    0061

Regardez notre ville! Notre ville est la belle ville de France

مقاله 4

ژاک پیرن می نویسد:” فاشیسم معتقد است که علی رغم استنباط انگلوساکسون که لیاقت و آزادی فرد را محک ارزش انسانی می داند، باید به سنن امپراتوری رم قدیم رجعت کرد و از آن الهام گرفت[1].” و رابرت روزول پالمر درمقابله فاشیسم با دموکراسی می نویسد: “بنیتوموسولینی زبان به مذمت دموکراسی گشوده آن را از لحاظ تاریخی شیوه ای دانست از رواج افتاده و مدعی شد که دموکراسی مبارزه طبقاتی را تشدید، ملت را به عدۀ بی شماری از احزاب تقسیم می کند و منجر به خود پرستی، بی حاصلی تعقل و یاوه درایی می شود[2].” یا اینکه:

“بنیتو موسولینی لیبرالیسم، تجارت آزاد، لسه فر[3] و کاپیتالیسم را در ردیف مارکسیسم، ماتریالیسم، سوسیالیسم، و تبعیض طبقاتی قرار داده جملگی را تقبیح و مسلکها و عقاید اخیراً مطرح شده را مضار ناشیه ازجامعه لیبرال وسرمایه داری دانست[4]”. و ویلهلم رایش در تعریف فاشیسم می گوید:

“فاشیسم توده ها، چیزی جز رادیکالیسم ناموفق باضافه خرده بورژوازی ملی گرا نیست[5]”. و داریوش آشوری اصول اساسی فاشیسم را با بهره گیری از نوشته های بنیتو موسولینی در جلد چهاردهم دایرةالمعارف ایتالیا چنین نقل کرده است:

“الف- فاشیسم نه به امکان صلح پایدار اعتقاد دارد و نه به سودمند بودن آن، [از نظر فاشیسم] صلح فرض زیانمندی است.”

ب- فاشیسم با مارکسیسم و دیگر اندیشه های سوسیالیستی مخالف است. به گفتۀ موسولینی سوسیالیسم اشتیاق به یک وضعیت اجتماعی است که در آن غمها و آلام پست ترین مردم از بین برود و این اشتیاقی است بقدمت بشر… فاشیسم در تئوری و در عمل مخالف ایده ئولوژی دموکراتیک است و با لیبرالیسم سیاسی و اقتصادی سرِ ستیز دارد.

پ- … فاشیسم عناصری را که در لیبرالیسم و نظرهای سوسیال دموکرتیک ارزش حیاتی دارند حفظ می کنند و این عناصر را به قرن کولکتیویسم و به عبارت دیگر به قرن دولت منتقل می کند. زیرا “اساس فاشیسم مفهوم دولت است، یعنی مطلقی که در قیاس با آن همۀ افراد و گروهها نسبی هستند و تنها در رابطه با دولت قابل درک هستند.” دولت فاشیست حکومت و اراده ای به قدرت مجسم است… فاشیسم تنازع طبقه ای را انکار می کند و تضاد اصلی را میان ملتها بر سر گسترش حوزه اقتدار و تسلط خود می شناسد و از این جهت سیاست تجاوزکارانه را تبلیغ می کند. فاشیسم آیین تبعیض نژادی، قهرمان پرستی، تبلیغ روحیۀ جنگجویی و هوادار میلیتاریسم است. فاشیسم ضد صلح طلبی، فردگرایی و انسان دوستی است و از حکومت گروه اندک (اولیگارشی) هواداری می کند[6]”.

پانویس:

 [1] پیرن، ص189.

[2] پالمر، ص 526.

[3] Laisser Faire

[4] پالمر، ص 527.

[5] Reich, p .264.

[6] آشوری، صص126 و127.

Article 4

Jacques Pirenne writes: “Fascism believes that, despite the Anglo-Saxon interpretation, which considers individual merit and freedom as the measure of human value, it is necessary to return to the traditions of the ancient Roman Empire and draw inspiration from them[1].”

And Robert Roswell Palmer, in confronting fascism with democracy, writes: “Benito Mussolini denounced democracy, considering it a historically outdated method, and claimed that democracy intensifies class struggle, divides the nation into an innumerable number of parties, and leads to selfishness, fruitless reasoning, and meaningless rhetoric[2].”

Or: “Benito Mussolini equated liberalism, free trade, laissez-faire[3], and capitalism with Marxism, materialism, socialism, and class discrimination, condemning them all and regarding these recently proposed ideologies as the harmful consequences of a liberal and capitalist society[4].”

Wilhelm Reich defines fascism as follows: “Mass fascism is nothing but unsuccessful radicalism combined with nationalist petty bourgeoisie[5].”

And Daryush Ashuri, drawing from Benito Mussolini’s writings in the fourteenth volume of the Italian Encyclopedia, summarizes the fundamental principles of fascism as follows:

• (A) Fascism neither believes in the possibility of lasting peace nor in its usefulness; in fascist thought, peace is assumed to be harmful.
• (B) Fascism opposes Marxism and other socialist ideologies. According to Mussolini, socialism is the aspiration for a social condition in which the suffering and distress of the lowest people are eliminated, and this aspiration is as old as humanity itself… Fascism, in both theory and practice, opposes democratic ideology and is hostile to political and economic liberalism.
• (C) Fascism preserves the essential elements found in liberalism and social-democratic views and transfers them to the era of collectivism, or in other words, to the era of the state. Because “the foundation of fascism is the concept of the state, meaning an absolute entity in comparison to which all individuals and groups are relative and can only be understood in relation to the state.” The fascist state is the embodiment of governance and the will to power… Fascism denies class struggle and recognizes the primary conflict as one between nations over expanding their sphere of influence and dominance, thus promoting an aggressive policy. Fascism advocates racial discrimination, hero-worship, militarism, and the promotion of a warlike spirit. It is anti-pacifist, anti-individualist, and anti-humanitarian and supports the rule of the few (oligarchy)[6].

Footnotes:
[1] Pirenne, p. 189.
[2] Palmer, p. 526.
[3] Laissez-faire
[4] Palmer, p. 527.
[5] Reich, p. 264.
[6] Ashuri, pp. 126–127.

Article 4

Jacques Pirenne écrit : « Le fascisme croit que, malgré l’interprétation anglo-saxonne qui considère le mérite et la liberté individuels comme la mesure de la valeur humaine, il faut revenir aux traditions de l’Empire romain antique et s’en inspirer[1]. »

Et Robert Roswell Palmer, en confrontant le fascisme à la démocratie, écrit : « Benito Mussolini a dénoncé la démocratie, la considérant comme une méthode historiquement dépassée, et a affirmé que la démocratie intensifie la lutte des classes, divise la nation en un nombre incalculable de partis et conduit à l’égoïsme, à un raisonnement stérile et à un discours vide de sens[2]. »

Ou encore : « Benito Mussolini a assimilé le libéralisme, le libre-échange, le laissez-faire[3] et le capitalisme au marxisme, au matérialisme, au socialisme et à la discrimination de classe, condamnant tous ces concepts et considérant ces idéologies récemment proposées comme les conséquences néfastes de la société libérale et capitaliste[4]. »

Wilhelm Reich définit le fascisme en ces termes : « Le fascisme des masses n’est rien d’autre qu’un radicalisme infructueux combiné à une petite bourgeoisie nationaliste[5]. »

Et Dariush Ashuri, en s’inspirant des écrits de Benito Mussolini dans le quatorzième volume de l’Encyclopédie italienne, résume ainsi les principes fondamentaux du fascisme :

• (A) Le fascisme ne croit ni en la possibilité d’une paix durable ni en son utilité ; dans la pensée fasciste, la paix est supposée être nuisible.
• (B) Le fascisme s’oppose au marxisme et aux autres idéologies socialistes. Selon Mussolini, le socialisme est l’aspiration à une condition sociale dans laquelle les souffrances et les douleurs des couches les plus basses de la société seraient éliminées, et cette aspiration est aussi ancienne que l’humanité elle-même… Le fascisme, en théorie comme en pratique, s’oppose à l’idéologie démocratique et est en conflit avec le libéralisme politique et économique.
• (C) Le fascisme préserve certains éléments essentiels du libéralisme et des idées social-démocrates et les transfère à l’ère du collectivisme, ou en d’autres termes, à l’ère de l’État. Car « le fondement du fascisme est le concept de l’État, c’est-à-dire un absolu par rapport auquel tous les individus et groupes sont relatifs et ne peuvent être compris qu’en relation avec l’État. » L’État fasciste est l’incarnation du gouvernement et de la volonté de puissance… Le fascisme nie la lutte des classes et considère le conflit principal comme une rivalité entre les nations pour l’expansion de leur sphère d’influence et de domination, et à ce titre, il promeut une politique agressive. Le fascisme prône la discrimination raciale, le culte des héros, le militarisme et la promotion d’un esprit belliqueux. Il est anti-pacifiste, anti-individualiste et anti-humaniste, et soutient le gouvernement par une élite restreinte (oligarchie)[6].

Notes de bas de page :
[1] Pirenne, p. 189.
[2] Palmer, p. 526.
[3] Laissez-faire
[4] Palmer, p. 527.
[5] Reich, p. 264.
[6] Ashuri, pp. 126–127.