Article 0063

شهر شهرِ فرنگ ِ خوب تماشا کن    0063

Regardez notre ville! Notre ville est la belle ville de France

مقاله 9  

اصطلاح سوسیالیسم بمعنای تاکید بر تقدم منافع و مصلحت جامعه بر منافع و مصلحت شخص است. این واژه نخست وسیله رابرت اون اقتصاددان انگلیسی بکار گرفته شد و از همان زمان به پیروان او سوسیالیست گفتند. این اصطلاح در1832 در نشریه ارگان سن سیمون، اقتصاددان فرانسوی، بمنظور تبیین نظریات او نیز مورد استفاده قرار گرفت وپس از آن کاربردی جهانی یافت.

           نخستین سوسیالیستها کسانی بودند که خواهان آن بودند که در مقابل نظام مبتنی بر اصالت فرد، نظمی مبتنی بر تقدم جامعه بر فرد و منافع او بنیان گذاشته شود ودر این ساحت، سوسیالیسم نفی این نظریه است که تعقیب نفع فردی توسط افراد خود بخود به نفع اجتماع می انجامد، یعنی آن چیزی که آدام اسمیت در کتاب ثروت ملل خود بگونه ای وسیع به آن پرداخته و بر آن تاکید کرده بود. از نظر فاشیستها هم لازم بود که دولت بعنوان حافظ منافع جمع، که فرد نیز در آن مستتر است، در تنظیم و اداره روابط اقتصادی و سیاسی مستقیماً مداخله و این روابط را رهبری نماید. این تفکر در انقلاب 1848 و انتشار نظریات کارل مارکس در کتابش “سرمایه” روحی تازه یافته بود. بطوری که امروز- زمان نوشتن کتاب- در بسیاری از کشورهای وابسته به اردوگاه سوسیالیسم که البته از آنها جز کوبا و کره شمالی و چین آن هم بطور اسمی چیزی باقی نمانده ، مورد عمل بوده است. سوسیالیسم در ایتالیا نیز در آغاز یکی از ارکان فاشیسم قرار گرفت. بطوری که موسولینی در سیاست عنوانی خود دستیابی به سوسیالیسم را از جمله اهداف خود قرار داد. اما برغم آن که تشابهات فلسفی و مرامی فراوانی بین فاشیسم از یک طرف و سوسیالیسم وکمونیسم از سوی دیگر وجود دارد، این دو در تاریخ خصم و دشمن یکدیگر بوده اند. یکی ازدلایل این دشمنی این است که فاشیسم خلاف کمونیسم معتقد به سازش طبقات کارگر وسرمایه دار با یکدیگر است. فاشیستها بر این نظر هستند که کشمکش طبقاتی در یک جامعه تنها موجب استهلاک نیروهای مولد جامعه و تضعیف دولت فاشیستی در مقابل دولتهای دیگر است.

Article 9

The term “socialism” means emphasizing the primacy of the interests and welfare of society over the interests and welfare of the individual. This word was first used by the English economist Robert Owen, and since then, his followers have been called socialists. The term was also used in 1832 in the journal of Saint-Simon, the French economist, to explain his theories, and thereafter, it gained global usage.

The first socialists were those who sought to establish, in opposition to a system based on individualism, a system based on the precedence of society over the individual and his interests. In this regard, socialism rejects the theory that the pursuit of individual self-interest by individuals automatically leads to the benefit of society—an idea that Adam Smith extensively discussed and emphasized in his book The Wealth of Nations.

From the fascist perspective as well, it was necessary for the state, as the guardian of collective interests—including those of the individual—to directly intervene in the regulation and management of economic and political relations and to lead them. This idea was revitalized during the Revolution of 1848 and with the publication of Karl Marx’s theories in his book Capital. So much so that today—at the time of writing this book—it has been practiced in many countries belonging to the socialist bloc, though apart from Cuba, North Korea, and China (even nominally), little remains of them.

Socialism was also, in its early stages, one of the foundations of fascism in Italy. Mussolini, in his political rhetoric, even included the attainment of socialism among his objectives. However, despite the many philosophical and ideological similarities between fascism on one side and socialism and communism on the other, these two have historically been adversaries and enemies. One reason for this enmity is that, unlike communism, fascism believes in the reconciliation of the working and capitalist classes. Fascists argue that class struggle within a society only leads to the exhaustion of the productive forces and weakens the fascist state in relation to other states.

Article 9

Le terme « socialisme » signifie l’accent mis sur la primauté des intérêts et du bien-être de la société sur ceux de l’individu. Ce mot a été utilisé pour la première fois par l’économiste anglais Robert Owen, et dès lors, ses adeptes furent appelés socialistes. Ce terme a également été employé en 1832 dans le journal de Saint-Simon, l’économiste français, afin d’expliquer ses théories, et par la suite, il a acquis une portée mondiale.

Les premiers socialistes étaient ceux qui cherchaient à établir, en opposition à un système fondé sur l’individualisme, un système basé sur la primauté de la société sur l’individu et ses intérêts. À cet égard, le socialisme rejette la théorie selon laquelle la poursuite de l’intérêt individuel par les individus conduit automatiquement au bénéfice de la société—une idée qu’Adam Smith a largement développée et soulignée dans son livre La Richesse des Nations.

Du point de vue fasciste également, il était nécessaire que l’État, en tant que gardien des intérêts collectifs, incluant ceux de l’individu, intervienne directement dans la régulation et la gestion des relations économiques et politiques et les dirige. Cette idée a retrouvé un nouvel élan lors de la Révolution de 1848 et avec la publication des théories de Karl Marx dans son livre Le Capital. À tel point qu’aujourd’hui—au moment de la rédaction de ce livre—elle a été appliquée dans de nombreux pays appartenant au bloc socialiste, bien que, hormis Cuba, la Corée du Nord et la Chine (et encore, de manière nominale), il n’en reste plus grand-chose.

Le socialisme a également été, à ses débuts, l’un des piliers du fascisme en Italie. Mussolini, dans son discours politique, a même inclus l’atteinte du socialisme parmi ses objectifs. Cependant, bien qu’il existe de nombreuses similitudes philosophiques et idéologiques entre le fascisme d’un côté et le socialisme et le communisme de l’autre, ces deux courants ont historiquement été des adversaires et des ennemis. L’une des raisons de cette hostilité est que, contrairement au communisme, le fascisme croit en la réconciliation des classes ouvrière et capitaliste. Les fascistes soutiennent que la lutte des classes au sein d’une société ne fait qu’épuiser les forces productives et affaiblir l’État fasciste face aux autres États.