حزب های سیاسی از تئوری تا تجربه
مقاله 306
لیون اپستین[1]، حزب را آن گروهی از افراد جامعه می داند که می کوشد تا مقامها و موضعهای تصمیم گیری حکومت را در پرتو نام و مرام خاص خود تسخیرکند[2]. این تعریف معرف خوبی از برای حزب نیست. زیرا اولاً فاقد عنصر سازمان در معنای صحیح ان می باشد، ثانیا صرف تلاش برای کسب مقام و قدرت، وجود حزب و سازمان حزب را توجیه نمی کند . زیرا تسخیر مقامها ومواضع حکومتها از طریق کودتاهای نظامی و یا جنگهای داخلی نیز میسر و دارای نمونه های عینی متعدد است . حزب سیاسی وقتی معنا پیدا می کند که تلاش برای کسب قدرت سیاسی درمحیطی از رقابت گروهها و حزبهای سیاسی عینیت پیدا کند و نه به طریق دیگر. بدین ترتیب، جوامعی که درگذشته تک حزبی بودند و یا امروز هم هستند، فاقد اصول تحزب واقعی هستند. اصل تحزب یعنی برخورد نهاد یافته آرا و عقاید افرادی که در سازمانهای مشخصی بنام حزب سیاسی، سازمانهایی که برای کسب قدرت سیاسی ا زطریق مبارزه ای مشروع و برابرتشکیل شده اند، از قوه به فعل درآید. ولی اللّه یوسفیه نیز حزب را این چنین تعریف کرده است: “حزب سیاسی عبارت است از قسمت پیشرفته و فهمیده یک طبقه اجتماعی که برای تامین منافع طبقاتی و رسیدن به حکومت و اجرای مرام خود با یک نظام معین مبارزه کرده و طبقه مخصوصی را که این حزب نماینده آن است، در کشمکشهای اجتماعی رهبری می کند[3]”. انتقاد وارد بر این تعریف نیز یکی این است که به سازمان به عنوان عامل تشکل فعالیتهای افراد حزب اشاره نشده است، به علاوه تفکیک قسمت پیشرفته و فهمیده یک طبقه اجتماعی از قسمتهای دیگر یک طبقه اجتماعی و اساساً تقسیم جامعه به طبقات مختلف، منبعث از طرز فکر خاص نظامهای طبقاتی است که نمونه نمادین آن نظام حزبی درکشورهای کمونیستی بود و هست. براساس شیوه تفکر ومبتنی برغیرقابل تجزیه بودن افراد جامعه از یکدیگر در قالبهایی چون کارگر، سرمایه دار و روشنفکر و…، حزب را گروهی از مردم می سازند که به این اعتقاد می رسند که تحقق هدفهای مشترکشان، از طریق هماهنگ ساختن تلاشهایشان در قالب یک سازمان، بهترمیسر است. البته شک نیست که براساس ساختارسازمان، با رعایت اصل سلسله مراتب، اولویت بندی هدفها و انتخاب بهترین و کم هزینه ترین شیوه های کار و حاکمیت اصل تخصص و تقسیم کار، بتدریج در هرم سازمانی و در بالای آن کسانی بایستی جمع شوند که واجد اگاهی بیشتر، درک بهتر و قدرت تشخیص سریعترِ بهترین راه کاربرای مقابله با مشکلات و مسائل هستند و اینها جزو فضایل بشری هستند و کتمان کردن آنها جز نادیده گرفتن حقیقت چیز دیگری نیست. اجتماع انسانها، اجتماع موریانه ها نیست، اگرچه اجتماع آنها هم مبتنی بر یک نظم غریزی است . انسانها دارای استعداد های متفاوت، غرایض وانگیزه های مختلف هستند و در برابر محرکه های یکسان عکس العملهای متفاوتی را از خود نشان می دهند. بخشی از این خصوصیات ذاتی و موروثی هستند و بخشی هم با تمرین و مهارت کسب می شوند و نه بایستی مورد اعتراض واقع شوند و نه مورد رشک و حسد واقع شوند.
Political Parties: From Theory to Practice
Article 306
Leon Epstein considers a party to be that group of individuals within a society that seeks to seize government decision-making positions and offices under its specific name and ideology. However, this definition does not provide a good characterization of a party. Firstly, it lacks the element of organization in its proper sense. Secondly, the mere effort to gain office and power does not justify the existence of a party and its organization. Positions and government offices can also be seized through military coups or civil wars, for which there are numerous real-world examples. A political party only takes on meaning when the pursuit of political power materializes within an environment of competition among groups and political parties—not through other means.
Accordingly, societies that were single-party in the past or remain so today lack the true principles of partisanship. The essence of partisanship is the institutionalized confrontation of opinions and ideas among individuals who operate within specific organizations called political parties—organizations that are formed to attain political power through a legitimate and equal struggle.
Valiollah Yousofi has also defined a party in the following way:
“A political party is the advanced and enlightened segment of a social class that, in order to secure class interests, attain power, and implement its ideology, engages in struggle within a defined system and leads the particular class it represents in social conflicts.”
A critique of this definition is that it does not mention organization as the structuring force behind the activities of party members. Furthermore, distinguishing an “advanced and enlightened” segment of a social class from its other parts, and in general, the classification of society into different classes, stems from a particular ideological perspective typical of class-based systems, of which the communist party system was a prime example.
Based on a perspective that considers individuals within a society as inseparable from one another in predefined molds such as worker, capitalist, or intellectual, a party is a group of people who come to the belief that achieving their common goals is better realized through coordinating their efforts within an organization.
Of course, there is no doubt that within an organizational structure, with adherence to hierarchy, prioritization of goals, selection of the most effective and least costly methods, and the application of specialization and division of labor, those who possess greater awareness, better understanding, and quicker decision-making abilities in confronting problems will gradually rise to the top of the organizational hierarchy. These qualities are among the virtues of humanity, and to deny them is nothing more than ignoring reality.
The gathering of human beings is not like that of termites, even though termite societies also function based on an instinctual order. Humans have different talents, instincts, and motivations, and they react differently to the same stimuli. Some of these characteristics are innate and inherited, while others are acquired through practice and skill. These differences should neither be subject to objection nor envy.
[1] – Leon D.E. EPSTEIN
[2] – محمدی نژاد:39
[3] – یوسفیه :41
ADABSARA 