زیربنای فکری فاشیسم از دو جزو مشخص تشکیل شده است؛ آرا وعقاید فلاسفه سیاسی قرون گذشته که توسط فاشیستها انتخاب و به عنوان فلسفه سیاسی فاشیسم طبقه بندی شده، و نظرات و توجیهات شخصی رهبران و مریدان جنبش فاشیستی که عمدتاً در تبیین و توجیه آنچه انجام داده اند، بیان شده است. وگرنه همانطور که شخص موسولینی در سال 1919 اظهار داشت: “فاشیستها دکترین ساخته و پرداخته ای ندارند و دکترین آنها عمل آنهاست [1]“. به عبارت امروزین اصحاب خدعه هستند و به هیچ قول تعهدی التزام عملی ندارند. موریس دو ورژه که تحقیقات مبسوطی درباره رویداد های تاریخی و سیاسی معاصر انجام داده است، درهمین مورد می نویسد: “فلسفه فاشیست و دکترین فاشیست وجود ندارد. افسانه ها و تمایلات و خواستهایی وجود دارند که بسیار بد صحافی [به هم ربط داده شده اند]، بسیار کم با یکدیگر ارتباط و پیوستگی دارند[2]“. و جرج ساباین می نویسد: “آنچه که به عنوان فلسفه فاشیست ذکر شده مبهم است وعبارت از مجموعه ای است از افکار که از منابع مختلف گرفته شده است و آنها را با یکدیگر جمع آورده اند تا شایسته مقتضیات اوضاع و احوال روز گردد. این فلسفه بوسیله بحث تصفیه و پخته نشده و لحن آن غالباً جنبه صرعی و احساساتی دارد و بعضی اوقات بعمد چنین خاصیتی بدان داده شده و نسبت به ناجوریهای عناصر فکری خود خونسرد و بی اعتنا است …[3]”. لذا حقیقت این است که فاشیسم فاقد ریشه تاریخی اصیلی بوده و بقولی پدیده ای است که در قرن بیستم ظهور نموده است. ترکیبی است از عقاید و نظرات و مسلکهای سیاسی مختلف که توسط گروهی از طرفداران فاشیسم و شخص موسولینی از میان فلسفه های سیاسی بنا به ذوق شخصی و اقتضای زمان و مکان انتخاب و با هم ممزوج شده است. به عبارت دیگر، فلسفه فاشیسم، فلسفه ای خلق الساعه است که با پیشامد ها و وقایع دورانِ اقتدار حزب فاشیست ایتالیا شکل گرفته است.
The ideological foundation of fascism consists of two distinct components: the views and beliefs of past centuries’ political philosophers, which have been selected by fascists and classified as the political philosophy of fascism, and the personal opinions and justifications of the leaders and followers of the fascist movement, which have primarily been expressed to explain and justify what they have done. Otherwise, as Mussolini himself stated in 1919: “Fascists have no elaborated doctrine, and their doctrine is their action [1].” In today’s terms, they are masters of deception and have no practical commitment to any promise or principle.
Maurice Duverger, who has conducted extensive research on contemporary historical and political events, writes on this matter: “There is no fascist philosophy or fascist doctrine. There are myths, tendencies, and demands that are poorly bound together, with very little connection and coherence between them [2].”
And George Sabine writes: “What has been described as fascist philosophy is vague and consists of a collection of ideas taken from various sources and gathered together to suit the needs of the time. This philosophy has not been refined or matured through discussion, and its tone is often convulsive and emotional. At times, this characteristic has been deliberately instilled, and it remains indifferent and unconcerned about the inconsistencies of its intellectual elements… [3].”
Thus, the truth is that fascism lacks a genuine historical foundation and, as some say, is a phenomenon that emerged in the twentieth century. It is a combination of various political ideas, opinions, and doctrines that were selected and blended by a group of fascist supporters and Mussolini himself from among political philosophies according to personal taste and the exigencies of time and place. In other words, fascist philosophy is an ad hoc philosophy that took shape through the events and incidents of the period of the Italian Fascist Party’s rule.
L’infrastructure idéologique du fascisme est constituée de deux éléments distincts : les opinions et les croyances des philosophes politiques des siècles passés, sélectionnées par les fascistes et classées comme la philosophie politique du fascisme, ainsi que les opinions et justifications personnelles des dirigeants et adeptes du mouvement fasciste, exprimées principalement pour expliquer et justifier ce qu’ils ont fait.
Sinon, comme Mussolini lui-même l’a déclaré en 1919 : « Les fascistes n’ont pas de doctrine élaborée, et leur doctrine est leur action [1]. » En termes contemporains, ils sont des maîtres de la tromperie et n’ont aucun engagement pratique envers aucune promesse.
Maurice Duverger, qui a mené des recherches approfondies sur les événements historiques et politiques contemporains, écrit à ce sujet : « Il n’existe pas de philosophie fasciste ni de doctrine fasciste. Il existe des mythes, des tendances et des revendications qui sont très mal reliés [liés entre eux] et ont très peu de connexions et de cohérence entre eux [2]. »
Et George Sabine écrit : « Ce qui est mentionné comme la philosophie fasciste est vague et se compose d’un ensemble d’idées tirées de diverses sources et rassemblées afin de convenir aux exigences de la situation du moment. Cette philosophie n’a pas été affinée ni mûrie par la discussion, et son ton est souvent convulsif et émotionnel. Parfois, cette caractéristique lui a été délibérément conférée, et elle est indifférente et insensible aux incohérences de ses propres éléments intellectuels… [3]. »
Ainsi, la vérité est que le fascisme ne possède pas de racine historique authentique et, selon certains, est un phénomène apparu au XXe siècle. Il s’agit d’un mélange d’opinions, de croyances et de doctrines politiques diverses, sélectionnées et fusionnées par un groupe de partisans du fascisme et par Mussolini lui-même parmi les philosophies politiques, en fonction de leur goût personnel et des nécessités du temps et du lieu. En d’autres termes, la philosophie fasciste est une philosophie improvisée, façonnée par les événements et les circonstances de la période de domination du Parti fasciste italien.
پانویس:
[1] – کونل، راینهارد. ” فاشیسم، مفر سرمایه داری از بحران”. ترجمه منوچهر فکری ارشاد. تهران. انتشارات توس. 1358. صص 57 و 58.
[2] – دو ورژه، موریس. “احزاب سیاسی”. ترجمه رضا علومی. تهران. انتشارات موسسه علوم سیاسی وامورحزبی. 1352. ص 457.
[3] – ساباین، جرج. “تاریخ نظریات سیاسی”. تهران. انتشارات امیرکبیر. 1351. ص 273.
ADABSARA 