Article 0033

شهر شهرِ فرنگ ِ خوب تماشا کن 0033

حافظ و مذمت فلسفه

زسرّ ِ غیب کس آگاه نیست قصه مخوان

                                        کدام محرم دل ره دراین حرم دارد؟

یا:

برو ای زاهد خود بین که زچشم من وتو

                                  رازاین پرده نهان است ونهان خواهد بود

یا:

رازدرون پرده چه داند فلک؟ خموش

                                      ای مدعی نزاع تو با پرده دارچیست؟

یا:

کردار اهل صومعه ام کرد می پرست

                                        این دود بین که نام من شد سیاه ازاو

خواجه حافظ، همانند حکیم عمرخیام، درحالی که معترف ومذعن است به اینکه  اگرچه انسان  نمی تواند به اسرار هستی وخلقت  و ابدیت ببرد، امّا این معنی لزوما بدان معنا نیست که هیچ سرّ وجود ندارد.  بعکس او نیز مانند حکیم عمرخیام براین اعتقاد است که رازهایی ماورای قدرت فهم ودرک ما دررابطه با خلقت جهان واز جمله انسانهای عادی  وجود دارد وتنها کسانی که ازشراب معرفت ازخود بیخود می شوند می توانند به این اسرار واقف شوند، مانند خود او:

من آنم که چون جام گیرم به دست

                                              ببینم درآن آینه هرچه هست

 وسرانجام او نیزمانند حکیم عمر خیام براین اعتقاد است که این رازها تا روز رستاخیز بر انسانها نامکشوف وسربسته باقی خواهند ماند. حافظ ازاین فراتر می رود وبه ین باور می گراید که اعمال وافعال این گروه ازمدعیان بی خبردرآن روز موجب شرمساری وخجالت آنها خواهد شد:

فردا که پیشگاه حقیقت شود پدید

                                  شرمنده رهروی که عمل برمجاز کرد